مهدی تقوی تلويزيون با آن قدرت جادويي‌اش به عنوان ابزار گسترش فرهنگ در جامعه به شمار مي‌آيد. سيما با اعتنا به طيف وسيع مخاطبانش و استفاده از ابزارهاي ديداري از جمله برخورداري همزمان از تصوير، صدا و رنگ، اثرگذاري بيشتري نسبت به دیگر رسانه‌ها دارد. اين برخورداري‌هاي تلويزيون الزاماتي را نيز مي‌طلبد كه متاسفانه در سيماي ما رعايت نمي‌شود. از جمله برنامه‌هايي كه بويژه در سال‌هاي اخير آن‌هم با توجه به جوان بودن اكثر اعضاي جامعه ايران و به تبع آن ورزش‌دوست بودن اين قشر، روي آنتن مي‌رود، برنامه‌هاي زنده گفت‌وگومحور است. اين برنامه‌ها در كنار جذابيتي كه مي‌توانند براي بيننده داشته باشند اين قابليت را نيز دارند كه اطلاعات مفيد و خوراك فرهنگي مناسب يا بالعكس منفي و نامناسب را به مخاطب عرضه كنند. دليل نگارش اين مطلب كوتاه، برنامه هفته گذشته «وقت اضافه» است كه متاسفانه در آن شاهد برخورد بسيار زننده يك قهرمان المپيك با مربي‌اش بوديم. در اين برنامه بهداد سليمي كه عنوان قوي‌ترين مرد جهان را هم يدك مي‌كشد، با مربي‌اش كورش باقري، سرمربي تيم ملي وزنه‌برداري به درگيري لفظي پرداخت. شروع اين برخوردهاي بي‌ادبانه در «وقت اضافه» دقيقا از لحظه‌اي بود كه مجري جوان و جوياي نام آن در برنامه‌اي زنده جوگير شده و شايد براي مشهور شدن يا شايد هم براي آنكه شبيه آن مجري پرحاشيه شبكه 3 به نظر بيايد، با تحريك بهداد سليمي از او مي‌خواهد هر چه هست را روي دايره بريزد(!) او هم كه ظاهراً منتظر چنين تعارفي بود، با رعايت نكردن شئون قهرماني و در نظر نگرفتن پيشكسوت بودن و مربي بودن فردي كه مقابلش نشسته، مقابل چشم ميليون‌ها ايراني عليه مربي خود به سخن‌پراكني پرداخت. از آن سو باقري نيز دور از شان يك مربي به پاسخ‌دهي به سليمي مبادرت كرد و چند دقيقه از وقت برنامه به مجادله 2 طرف سپري شد.
يك- كار يك مجري متوسط رو به بالا در يك برنامه گفت‌و‌گو محور ورزشي، ارائه اطلاعات به روز و در عين حال مفيد براي مخاطب و كشاندن بحث به نتيجه است نه ايجاد اختلاف و بردن برنامه به سوي حواشي. در عين حال دادن اين اطلاعات با گفتن خبر و حاشيه‌سازي متفاوت است ولي بيماري فردوسي‌پور شدن مجريان بويژه كساني كه حتي به‌طور منفي نيز مي‌خواهند مطرح و معروف شوند، به صورت واگير در حال مريض كردن مجريان ساير شبكه‌ها هم هست. برنامه‌ساز هوشمند و دغدغه‌مند كه مي‌خواهد گرهی از مشكلات ورزش كشور باز شود بايد مجري برنامه را توصيه به راهكار خواستن از ميهمانان كند نه آنكه مانند مجري 90 نه تنها با حاشيه مقابله نكند؛ بلكه آن را ايجاد هم كند! تاكنون اين مشكل را در فوتبال با توجه به ورود غيرضروري يك مجري به ايجاد حاشيه شاهد بوديم و ظاهرا از اين پس ساير رشته‌هاي ورزشي كه ملي و پهلوان‌پرور هم هستند، با الگوگيري مجريان جوياي شهرت به اين مسير جنجالي وارد مي‌شوند.
با كپي‌برداري از يك برنامه شبانگاهي كه پس از توفيق نخستين به يكنواختي و سپس حاشيه‌پردازي دچار شد، نمي‌توان موفق عمل كرد.
2ـ سوالات نسنجيده و پيش پا افتاده و تحريك‌آميز نه‌تنها باعث فرافكني ميهمان مي‌شود بلكه نوعي توهين به مخاطبان است. اين موضوع به نوبه خود برنامه را نيز فاقد عنصر مهم تاثيرگذاري مي‌كند. مخاطب در قبال زماني كه صرف ديدن برنامه مي‌كند بايد اطلاعات و در كنار آن نشاط لازم را دريافت كند نه آنكه از ديدن رفتارهاي به اصطلاح قهرمانان دلزده و متاسف شود.
3ـ از زماني كه وزنه‌برداري كشور پس از فاجعه دوپينگ تعدادي از ملي‌پوشان دچار افت بسيار شديد شد و حتي در آسيا هم قادر به كسب مدال نبود، تا زمان سپردن مسؤوليت خطير فدراسيون وزنه‌برداري به حسين رضازاده، اين رشته در برزخي از ناتواني و عدم موفقيت سرگردان بود. پس از رياست رضازاده بر فدراسيون، وي با روي‌آوري به مربيان بومي و در كنار آنها كارشناسان خبره خارجي، با شناسايي استعدادهاي جوان، موفق شد اقتدار گذشته وزنه‌برداري ايران را بازگردانده و سپس در بازي‌هاي جهاني پاريس با كسب عنوان سومي جهان براي اولين‌بار و در آوردگاه المپيك 2012 لندن بهترين نتيجه تاريخ وزنه‌برداري ايران در ادوار المپيك را به ثبت برساند. يكي از كساني كه در اين موفقيت‌ها سهمي پررنگ دارد، كورش باقري است. اما در حالي‌كه بهداد سليمي با تمرين‌هاي همين مربي قهرمان جهان و المپيك شده است، در يك برنامه زنده و همچنين در روزنامه‌ها مدعي مي‌شود تمرينات باقري موجب مصدوميت ملي‌پوشان شده است! وي در اين برنامه در ضمن مدعي بي‌احترامي‌ها و فحاشي باقري شد كه بايد اين ادعاها از سوي مسؤولان فدراسيون بررسي شود و در صورت صحت با سرمربي تيم ملي
برخورد شود.
4ـ افرادي كه به فدراسيون وزنه‌برداري نزديك هستند، مي‌گويند بهداد سليمي برخلاف حسين رضازاده كه همواره در پي كسب مدال‌هاي بيشتر و كسب ركوردهاي بهتر بود، با يكي دو مدال جهاني و طلاي المپيك لندن، قانع و ارضا شده و پس از المپيك با بهانه‌هايي چون مصدوميت يا برخوردهاي باقري يا عدم وفاي به عهد كساني كه قرار بوده پاداش بدهند و از اين قبيل مسائل، در تمرينات تيم ملي حاضر نمي‌شود و اكنون كه ظاهرا ديگر مصدوم هم نيست، فاصله بسيار زيادي با ركوردهاي خودش دارد. آيا واقعا براي يك قهرمان زير 25 سال كه حداقل قادر است تا 3 المپيك ديگر هم افتخارآفرين باشد، زود نيست بي‌انگيزه شود؟ آيا مردمي كه شما با پول و امكانات و از همه مهم‌تر دعاهاي آنها به اينجا رسيده‌ايد و دوست دارند قوي‌ترين مرد جهان همچنان ايراني باشد، با اين بي‌انگيزگي و به بطالت گذراندن اوقات موافقند؟ زحمات طاقت‌فرسايي كه خود شما در چند سال اخير متحمل شده‌ايد و روزانه چندين تن وزنه زده‌ايد را با يك قهرماني المپيك فراموش كرده‌ايد و ديگر نمي‌خواهيد ادامه دهيد؟ آن از فوتبال از دست رفته‌مان؛ شما كه مي‌توانيد با مدال‌هاي‌تان ملت ايران را شاد كنيد هم با حاشيه و كناره‌گيري و قهر و جنجال پاسخ محبت‌هاي مردم را مي‌دهيد؟!
كمي بزرگ‌تر فكر كنيد!