روز سه‌شنبه انتخابات پارلمانی رژیم صهیونیستی در هوایی توفانی برگزار شد. نتایج اعلام شده نشان می‌دهد که کادیما به رهبری زیپی لیونی با اختلاف یک کرسی نسبت به حزب نتانیاهو پیروز شده است. این بدان معناست که هیچ کدام از احزاب عمده رژیم صهیونیستی دستاورد قابل ملاحظه‌ای در این انتخابات نداشته‌اند و نگاه شهرک‌نشینان صهیونیست به این احزاب یکسان بوده است و هیچ امیدواری نسبت به موفقیت یک حزب یا جریان سیاسی در میان آنان وجود ندارد. اینکه گفته می‌شود حزب لیکود، کار یا کادیما می‌توانند به عنوان منجی بحران‌های کنونی لقب گیرند، از دیدگاه رای‌دهندگان صهیونیست کاملا منتفی است. این شرایط بیانگر بحران عمیقی در جامعه صهیونیستی است زیرا جامعه مذکور و یهودی‌هایی که به آنها وعده داده شده اگر پا به این سرزمین بگذارند، در امنیت و آرامش مطلق و اعتماد نسبت به آینده زندگی مي‌کنند، دریافته اند که چنین وعده‌ای، آرزویی پوچ، توخالی و دروغین بیش نبوده است. شکست‌های پی در پی رژیم صهیونیستی بویژه ناکامی این رژیم در جنگ 33روزه تابستان 2006 با حزب‌الله لبنان و همچنین جنگ 22روزه اخیر با حماس این دیدگاه جامعه صهیونیستی را که عمدتاً نسبت به آینده خود ناامید و مایوس شده‌اند تقویت کرده است. در حال حاضر هم این بحرانی که جامعه صهیونیستی را فرا گرفته تشدید شده است بویژه اینکه هیچ یک از احزاب عمده رژيم‌صهیونیستي نتوانستند حدنصاب آرا را برای تشکیل یک دولت به دست آورند لذا آنها ناگزیر هستند که کابینه‌ای ائتلافی تشکیل دهند. مثل دوره‌های گذشته در پیش از سال 2000 که احزاب کار و لیکود مشترکاً با یکدیگر کابینه ائتلافی تشکیل دادند و هرکدام از روسای حزب به مدت 2 سال نخست‌وزیری رژیم صهیونیستی را برعهده گرفتند. الان هم وضعیت به همان شکل است منتها اختلافات درونی احزاب رژیم صهیونیستی به قدری زیاد است که برخی از صاحبنظران خطر این اختلافات درونی را حتی بیشتر از خطر فلسطینی‌ها می‌دانند. مساله‌ای که شیمون پرز، رئیس رژیم صهیونیستی نیز به آن اشاره کرده بود. حال با توجه به این اختلافات اگر کابینه ائتلافی بخواهد تشکیل شود، کاملاً شکننده خواهد بود یعنی نه می‌تواند در مقابل مقاومت فلسطینی یک تصمیم واحد را اتخاذ کند و به پیروزی برسد و نه در مقابل مقاومت اسلامی در لبنان و نه در مقابل کشورهای مترقی و ضدصهیونیستی منطقه مثل ایران و سوریه. همچنین نوع نگرش غربی‌ها هم نسبت به این كابينه تا حدودی تحت تاثیر این شکنندگی قرار خواهد گرفت، یعنی آن تعامل و رفتار کاملاً همسوگرایانه اتحادیه اروپا با رژیم صهیونیستی امکان دارد که در كابينه جدید دیگر تکرار نشود و یا حتی تعاملی که آمریکایی‌ها با این كابينه خواهند داشت به مانند قبل نخواهد بود. در مجموع این انتخابات بیانگر نکته‌ای است که باید به آن توجه شود و آن هم احتضار رژیم صهیونیستی است و این مساله که شهروندان اسرائیلی کاملاً نسبت به آینده خودشان، نسبت به عملکرد احزاب و گروه‌ها و نسبت به مقامات و سیاستمداران‌شان ناامید شده‌اند. لذا می‌بینیم که در شرایط کنونی بیش از یک میلیون نفر که شناسنامه اسرائیلی دارند و در خارج از مرزهای اراضی اشغالی به سر می‌برند، حاضر به بازگشت به این مناطق نیستند و از اسرائیلی‌های ساکن در اراضی اشغالی نیز طبق نظرسنجی‌های موجود حدود 90درصد یهودیان خواستار خروج از سرزمین‌های اشغالی شده‌اند تا این سرزمین را ترک کنند. این به معنای احتضار و مرگ تدریجی رژیم صهیونیستی است. لذا بنا به اعتقاد تحلیلگران اسرائیلی رژیم صهیونیستی قبل از اینکه در اثر مقاومت مردم فلسطین و کشورهای عربی و اسلامی شکست بخورد از درون دچار فروپاشی و اضمحلال خواهد شد. از سوی دیگر برای تشکیل کابینه ائتلافی، قانون اساسی رژیم صهیونیستی از پیش تمهیداتی در نظر گرفته است و البته قبلاً این حالت تکرار شده بود. به‌رغم اختلافاتی که احزاب لیکود و کادیما دارند، آنها می‌توانند ائتلاف کنند. به‌عنوان مثال حزب کادیما می‌تواند با حزب کار یا برخی از احزاب دیگر ائتلاف کرده و کابینه‌ای تشکیل دهد. البته این سناریو هم در حال حاضر چندان محتمل نیست زیرا برخی از احزاب کوچک و افراطی مذهبی کاملاً با کادیما مخالف بوده و در کنار لیکود هستند. منتها هر کدام از آنها نیز به صورت واحد با احزاب کوچک نمی‌توانند یک کابینه ائتلافی تشکیل دهند. بنابراین تنها راهکار باقی مانده این است که حزب لیکود و کادیما با برخی از احزاب کوچک‌تر یا حزب کار یک کابینه ائتلافی تشکیل دهند که حداقل نیمی از کرسی‌های پارلمان رژیم‌صهیونیستی به علاوه یک را در اختیار داشته باشند تا بتوانند این کابینه را تشکیل دهند. در این حالت نیز کابینه مذکور توافقی خواهد شد. در صورت تحقق این سناریو 2 سال اول رئیس حزب کادیما نخست‌وزیری را در دست خواهد داشت و 2سال بعدی این پست به نتانیاهو خواهد رسید. مناصب و پست‌های وزارتی هم بنا بر سهم هر حزب، میان آنها تقسیم خواهد شد که این وضعیت خود بیانگر یک نوع شکنندگی است و احتمالاً در نهایت این وضعیت تداوم نداشته و مجدداً به انتخابات دیگری خواهد انجامید. پس در مجموع به این نکته می‌رسیم که چالش اساسی رژیم‌صهیونیستی مواجه شدن با فروپاشی از درون است که بر اثر اختلافات داخلی به وجود آمده است. درست است که اختلافات دروني رژیم‌صهیونیستی زیاد است اما آنها یک راه بیشتر پیش رو ندارند و آن هم تشکیل کابینه‌ای توافقی است. اما با فرض اینکه کابینه در این 42 روز هم تشکیل شده و انتخابات دوباره برگزار نشود، نتیجه چندان تغییر نخواهد کرد. وضعیت در صورتی که نتانیاهو هم برنده می‌شد بهتر از آنچه هست نخواهد شد زیرا شهرک‌نشینان صهیونیست کاملا از سیاستمداران خود ناامید شده‌اند. از طرفی برخی فکر کردند چون حزب لیکود شعار سرکوبگرانه بیشتری می‌دهد مردم به آن رویکرد بیشتری خواهند داشت اما این انتخابات عکس این نظریه را ثابت کرد و نشان داد که هیچ یک از احزاب به تنهایی قادر به تشکیل حکومت نخواهند بود.
*کارشناس مسائل خاورمیانه فروپاشی از درون
روز سه‌شنبه انتخابات پارلمانی رژیم صهیونیستی در هوایی توفانی برگزار شد. نتایج اعلام شده نشان می‌دهد که کادیما به رهبری زیپی لیونی با اختلاف یک کرسی نسبت به حزب نتانیاهو پیروز شده است. این بدان معناست که هیچ کدام از احزاب عمده رژیم صهیونیستی دستاورد قابل ملاحظه‌ای در این انتخابات نداشته‌اند و نگاه شهرک‌نشینان صهیونیست به این احزاب یکسان بوده است و هیچ امیدواری نسبت به موفقیت یک حزب یا جریان سیاسی در میان آنان وجود ندارد. اینکه گفته می‌شود حزب لیکود، کار یا کادیما می‌توانند به عنوان منجی بحران‌های کنونی لقب گیرند، از دیدگاه رای‌دهندگان صهیونیست کاملا منتفی است. این شرایط بیانگر بحران عمیقی در جامعه صهیونیستی است زیرا جامعه مذکور و یهودی‌هایی که به آنها وعده داده شده اگر پا به این سرزمین بگذارند، در امنیت و آرامش مطلق و اعتماد نسبت به آینده زندگی مي‌کنند، دریافته اند که چنین وعده‌ای، آرزویی پوچ، توخالی و دروغین بیش نبوده است. شکست‌های پی در پی رژیم صهیونیستی بویژه ناکامی این رژیم در جنگ 33روزه تابستان 2006 با حزب‌الله لبنان و همچنین جنگ 22روزه اخیر با حماس این دیدگاه جامعه صهیونیستی را که عمدتاً نسبت به آینده خود ناامید و مایوس شده‌اند تقویت کرده است. در حال حاضر هم این بحرانی که جامعه صهیونیستی را فرا گرفته تشدید شده است بویژه اینکه هیچ یک از احزاب عمده رژيم‌صهیونیستي نتوانستند حدنصاب آرا را برای تشکیل یک دولت به دست آورند لذا آنها ناگزیر هستند که کابینه‌ای ائتلافی تشکیل دهند. مثل دوره‌های گذشته در پیش از سال 2000 که احزاب کار و لیکود مشترکاً با یکدیگر کابینه ائتلافی تشکیل دادند و هرکدام از روسای حزب به مدت 2 سال نخست‌وزیری رژیم صهیونیستی را برعهده گرفتند. الان هم وضعیت به همان شکل است منتها اختلافات درونی احزاب رژیم صهیونیستی به قدری زیاد است که برخی از صاحبنظران خطر این اختلافات درونی را حتی بیشتر از خطر فلسطینی‌ها می‌دانند. مساله‌ای که شیمون پرز، رئیس رژیم صهیونیستی نیز به آن اشاره کرده بود. حال با توجه به این اختلافات اگر کابینه ائتلافی بخواهد تشکیل شود، کاملاً شکننده خواهد بود یعنی نه می‌تواند در مقابل مقاومت فلسطینی یک تصمیم واحد را اتخاذ کند و به پیروزی برسد و نه در مقابل مقاومت اسلامی در لبنان و نه در مقابل کشورهای مترقی و ضدصهیونیستی منطقه مثل ایران و سوریه. همچنین نوع نگرش غربی‌ها هم نسبت به این كابينه تا حدودی تحت تاثیر این شکنندگی قرار خواهد گرفت، یعنی آن تعامل و رفتار کاملاً همسوگرایانه اتحادیه اروپا با رژیم صهیونیستی امکان دارد که در كابينه جدید دیگر تکرار نشود و یا حتی تعاملی که آمریکایی‌ها با این كابينه خواهند داشت به مانند قبل نخواهد بود. در مجموع این انتخابات بیانگر نکته‌ای است که باید به آن توجه شود و آن هم احتضار رژیم صهیونیستی است و این مساله که شهروندان اسرائیلی کاملاً نسبت به آینده خودشان، نسبت به عملکرد احزاب و گروه‌ها و نسبت به مقامات و سیاستمداران‌شان ناامید شده‌اند. لذا می‌بینیم که در شرایط کنونی بیش از یک میلیون نفر که شناسنامه اسرائیلی دارند و در خارج از مرزهای اراضی اشغالی به سر می‌برند، حاضر به بازگشت به این مناطق نیستند و از اسرائیلی‌های ساکن در اراضی اشغالی نیز طبق نظرسنجی‌های موجود حدود 90درصد یهودیان خواستار خروج از سرزمین‌های اشغالی شده‌اند تا این سرزمین را ترک کنند. این به معنای احتضار و مرگ تدریجی رژیم صهیونیستی است. لذا بنا به اعتقاد تحلیلگران اسرائیلی رژیم صهیونیستی قبل از اینکه در اثر مقاومت مردم فلسطین و کشورهای عربی و اسلامی شکست بخورد از درون دچار فروپاشی و اضمحلال خواهد شد. از سوی دیگر برای تشکیل کابینه ائتلافی، قانون اساسی رژیم صهیونیستی از پیش تمهیداتی در نظر گرفته است و البته قبلاً این حالت تکرار شده بود. به‌رغم اختلافاتی که احزاب لیکود و کادیما دارند، آنها می‌توانند ائتلاف کنند. به‌عنوان مثال حزب کادیما می‌تواند با حزب کار یا برخی از احزاب دیگر ائتلاف کرده و کابینه‌ای تشکیل دهد. البته این سناریو هم در حال حاضر چندان محتمل نیست زیرا برخی از احزاب کوچک و افراطی مذهبی کاملاً با کادیما مخالف بوده و در کنار لیکود هستند. منتها هر کدام از آنها نیز به صورت واحد با احزاب کوچک نمی‌توانند یک کابینه ائتلافی تشکیل دهند. بنابراین تنها راهکار باقی مانده این است که حزب لیکود و کادیما با برخی از احزاب کوچک‌تر یا حزب کار یک کابینه ائتلافی تشکیل دهند که حداقل نیمی از کرسی‌های پارلمان رژیم‌صهیونیستی به علاوه یک را در اختیار داشته باشند تا بتوانند این کابینه را تشکیل دهند. در این حالت نیز کابینه مذکور توافقی خواهد شد. در صورت تحقق این سناریو 2 سال اول رئیس حزب کادیما نخست‌وزیری را در دست خواهد داشت و 2سال بعدی این پست به نتانیاهو خواهد رسید. مناصب و پست‌های وزارتی هم بنا بر سهم هر حزب، میان آنها تقسیم خواهد شد که این وضعیت خود بیانگر یک نوع شکنندگی است و احتمالاً در نهایت این وضعیت تداوم نداشته و مجدداً به انتخابات دیگری خواهد انجامید. پس در مجموع به این نکته می‌رسیم که چالش اساسی رژیم‌صهیونیستی مواجه شدن با فروپاشی از درون است که بر اثر اختلافات داخلی به وجود آمده است. درست است که اختلافات دروني رژیم‌صهیونیستی زیاد است اما آنها یک راه بیشتر پیش رو ندارند و آن هم تشکیل کابینه‌ای توافقی است. اما با فرض اینکه کابینه در این 42 روز هم تشکیل شده و انتخابات دوباره برگزار نشود، نتیجه چندان تغییر نخواهد کرد. وضعیت در صورتی که نتانیاهو هم برنده می‌شد بهتر از آنچه هست نخواهد شد زیرا شهرک‌نشینان صهیونیست کاملا از سیاستمداران خود ناامید شده‌اند. از طرفی برخی فکر کردند چون حزب لیکود شعار سرکوبگرانه بیشتری می‌دهد مردم به آن رویکرد بیشتری خواهند داشت اما این انتخابات عکس این نظریه را ثابت کرد و نشان داد که هیچ یک از احزاب به تنهایی قادر به تشکیل حکومت نخواهند بود.
*کارشناس مسائل خاورمیانه ارسال نظر
پربیننده