سامان ماهور‌گیلانی: غرب در ابتدای عمر انقلاب اسلامی ایران جنگ نیابتی 8 ساله‌ای را علیه انقلاب نو‌پای مردم ایران تدارک دید ولی به هیچ کدام از اهدافش از شروع جنگ دست نیافت. پس از آن شکست بود که صهیونیسم جهانی بیش از پیش به جنگ نرم جهت نیــل به انحراف در این تفکر انقلابی و اسلامی روی آورد و زمین و بازیگران جدیدی را طراحی کرد. دیوید کیو، از ماموران سازمان سیا که با گروه‌های ضد‌انقلاب داخل ایران در رابطه بوده است علنا اعتراف می‌کند: «مهم‌ترین حرکت در جهت بر اندازی جمهوری اسلامی، تغییر فرهنگ جامعه فعلی ایران است و ما مصمم به آن هستیم». اسفند 75 بود که جیمز بیسکاتوری در مقدمه گزارش شورای روابط خارجی آمریکا اینگونه نوشت: «ظهور طبقه روشنفکر در ایران که آموزش‌های مدرن را دیده‌اند و با علوم غربی و سنت‌های اسلامی تا حدودی آشنا هستند بخشی از یک حرکت فراگیرتر جهت متلاشی کردن اقتدار جمهوری اسلامی است.»
پیش از این عبد‌الکریم سروش نیز ادعا داشت که می‌خواهد فهم نوینی از اسلام عرضه کند و این امر را در گرو (اصلاح دین و) تعقیب پروژه پروتستانیسم اسلامی می‌دانست.
پس غرب در این بازی جدید به دنبال دگرگونی و ابداع فهم نوینی از دین بود تا بتواند خطراتی را که این گفتمان برایش داشت به حدا‌قل برساند. همان‌طور که در بحث‌های فوکویاما فرهنگ «جهاد و شهادت» و «ولایت‌فقیه» 2 موضوع اصلی تفکر حاکمیت شیعه بیان می‌شد.
بازیگران این جنگ علیه جمهوری اسلامی مترجمان و روشنفکران به اصطلاح دینی بودند.
این پروژه شبیه همان برنامه‌ای بود که غرب نمونه آن را در شوروی پیاده کرده بود، آنان می‌گفتند:
«برای جنگ با کمونیست‌ها چه کسانی بهتر از کمونیست‌های سابق هستند».
پس تغییر مواضع انقلابیون سابق در این بازی امری طبیعی به نظر می‌رسد. سروش در جلسه محرمانه خود با سیاستگذاران وزارت خارجه آلمان گفت: «موضع کنونی طیفی از سیاستمداران کشور در قیاس با اوایل انقلاب تعدیل و تا حدود قابل ملاحظه‌ای منطقی شده است».
وی ادامه داد: «سیاست غرب‌گریزی کور مقاطع اولیه انقلاب، اینک با روی‌آوری به فلسفه غرب به مرز‌کشی آگاهانه بین هویت اسلامی و غرب تبدیل گشته است».
پس از اینگونه مباحث بود که سروش12 بهمن 1374 سر از تیتر صفحه اول روزنامه گاردین درآورد. این روزنامه انگلیسی گزارش رابین رایت را اینگونه منتشر کرد: «لوتر ایرانی پایه‌های اسلام را به لرزه در‌آورده است». تمرکز روی 2 بخش اصلی مطروحه توسط فوکویاما در بحث‌های روشنفکران کاملا مشخص بود. سروش مدعی شد کسی نمی‌تواند به عنوان متکلم یا فقیه ادعای فهم حقیقت شریعت را بکند و تجربه غرب مدرن در مواجهه با الهیات مسیحی نشان داده که دانستن معنای وحی برای انسان ممکن نیست.
در ادامه این حرکت همه‌جانبه بود که مجید تهرانیان از رابطان برجسته سازمان سیا صریحا گفت:
«من فکر می‌کنم اگر طرز تفکر سروش گسترش بیابد، رفته رفته مساله ولایت‌فقیه مورد تجدید نظرهای جدیدی قرار خواهد گرفت و نتایج سیاسی مهمی در پی خواهد داشت».
پس شنیدن به کرات این جمله از رئیس جمهور دوره اصلاحات جای تعجب ندارد:
«برای اینکه بتوانیم بمانیم و پیشرفت کنیم، راهی جز راه غرب نداریم و راه غرب یعنی پذیرش خرد غربی». اینگونه شد یورگن هابرماس 21 اردیبهشت 1381 به میزبانی عطا مهاجرانی از آلمان به ایران آمد. هابرماس به غیر از ماموریت‌هایی مثل رایزنی برای آزادی سیامک پورزند (جاسوس دستگیر شده سازمان سیا) یا ایجاد کانال‌های تماس با خانواده‌های زندانیان امنیتی، ماموریت بزرگ دیگری را نیز دنبال می‌کرد و آن معرفی جانشینی به جای عبد‌الکریم سروش برای بسط «علوم انسانی سکولار» بود. اینگونه شد كه هابرماس از محمد مجتهد شبستری به عنوان گزینه مقبول غربی‌ها رونمایی کرد. تقابل محمد خاتمی با نظریه‌های بنیادین امام خمینی(ره) و هواداری‌اش از انگاره‌های دینی یورگن هابرماس ملاقات این 2 را در نظر اصلاح‌طلبان جذاب‌تر می‌ساخت؛ برای همین عطا مهاجرانی در آخرین روز سفر هابرماس به ایران برنامه ملاقات خصوصی رئیس‌جمهور با وی را در منزل محسن کدیور ریخت. 26 اردیبهشت 1381 هابرماس به محله قیطریه رفت تا دیداری خصوصی با سعید حجاریان، محمد مجتهد شبستری، علیرضا بهشتی، عطا مهاجرانی و... داشته باشد.
فیلسوف آلمانی در ابتدای دیدار بدون مقدمه از میزبانان خود پرسید که «برای استقرار سکولاریسم، اصلاح‌طلبان تا کجا پیش خواهند رفت؟» و با تاکید گفت: «مخالفت شما با ادغام دین و دولت تا چه حدی جدی است؟»
پس از انتخاب مجتهد شبستری به جای سروش فعالیت‌های وی به گونه‌ای گسترده‌تر از قبل شکل گرفت تا جایی که وی در سال 1385 تصمیم گرفت از سلک روحانیت نیز جدا شود. یکی از آخرین اظهار‌نظرهای وی مربوط به اسفند 1387 و درست 4ماه قبل از انتخابات ریاست جمهوری سال 88 بود.
وی در سخنانی در دانشگاه صنعتی اصفهان گفت: «پیامبر وظیفه‌شان دعوت مردم به سمت خدا بوده و در همین وظیفه خود عصمت داشته‌اند».
وی در ادامه تصریح کرد: «اما از نظر انجام گناهان نمی‌توان عصمت برایشان در نظر گرفت، این نشان می‌دهد در خلوت خود دچار گناهان بسیاری شده‌اند». این جنس بحث‌ها بسیار بسیار بیشتر از آنی است که شرم اجازه انتشارش را در این مقاله بدهد. آنان در هدف‌گیری تفکر مهدویت و ظهور منجی نیز تا جایی پیش رفتند که نشریه دانشگاه امیرکبیر اینچنین نگاشت: «در انتظار ظهور کسی نشسته‌ایم که مملکت‌مان را با نام او مزین کرده‌اند. اینها فقط مشتی اوهام و اسطوره است که در کام‌مان سرازیر کرده‌اند». به هر صورت پس از هدف‌گیری گفتمان ضد‌امپریالیستی حکومت شیعه، صهیونیسم جهانی مصمم به تعدیل آن به هر شکل شد که جریانات قبل و بعد از انتخابات 1388 هم یکی از آن برنامه‌ها بود. در وقایع قبل و بعد از انتخابات 88، شعارهای ساختار‌شکنانه و ضد‌دینی اگر چه هر بار توسط سران این جریان توجیه شد امـا برگزاری همایشی در دانشگاه تهران ثابت کرد این دست شعارها نه احساسی و صرفا متاثر از فضای خیابانی که برخاسته از نوعی نگرش تئوریک و قضاوت هتاکانه درباره جایگاه دین و گزاره‌های دینی است. اگر آغاجری دین را افیون توده‌ها و حکومت‌ها می‌نامید تا راهی به سوی پروتستانیسم اسلامی بگشاید، اگر سروش از قرائت‌های متکثر دم می‌زد تا هیچ چیز مطلق نماند و اگر مجتهد شبستری از قرائت نبوی می‌گفت تا قرآن هم تخطئه شود و تجربه نبوی لقب بگیرد این بار اما همان خط در پس تئوریزه کردن دین سبز با پیامبری میرحسین موسوی(!!) بر آمد. تاختن به آنچه در این منظومه سنت کلیسایی دانسته می‌شود و مهر دگماتیسم زدن بر آنچه مرجعیت دینی بر آن حکم می‌کند، سر‌آغازی است که همواره در این خط سیر وجود داشته است.
همایشی به نام «سبزها و دین» که در تالار ابن‌خلدون دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران بر‌گزار شد، تنها همایشی ساده نبود؛ رونمایی تازه‌ای بود از عمق تئوریکی که این بار نه به پشتوانه تندروها و افراطیون اصلاح‌طلب که به پشتوانه داعیه‌داران سابق خط امام دنبال می‌شد. اگر امام دین و سیاست را قابل تفکیک نمی‌دانست، این افراد، دینی را که اینچنین شکل بگیرد دین سیاه نامیدند.
در این جلسه بود که دکتر محدثی از دین سیاه گفت و رسالت تبیین دین سبز را بر‌عهده گرفت.
نتیجه این جلسه کاملاً مشخص است و تمام حرف‌ها تببین همان چیزی است که پیش‌تر شبستری در صفحه 18 «نقدی بر قرائت رسمی از دین» گفته بود:
«زندگی اجتماعی جدید که محور آن «توسعه همه‌جانبه انسانی» است و مسلمانان نیز از اوایل قرن بیستم به اجبار تابع آن شده‌اند، با حلال و حرام فقهی قابل اداره نیست». تمام بحث‌های فوق مقدمه‌ای کوتاه بود از تلاش‌های غرب برای القای ضرورت پروتستانیسم اسلامی.
حال این سوال پیش می‌آید که غرب از این پروژه به دنبال چه اهدافی است؟
یهود پس از پروتستانیسم و استحاله آن به صورت صهیونیسم مسیحی و ایجاد پایگاهی در سرزمین‌های اشغالی، به دنبال ایجاد نبردی تمام عیار در آخر‌الزمان است که از آن با نام آرماگدون نام می‌برد.
در این تعریف و با توجه به یکی از اصول اساسی صهیونیسم (برای بقا همیشه باید جنگید) ملت‌ها در 2 گروه کلی دشمن و دوست تقسیم‌بندی می‌شوند؛ همان‌طور که قبلا نیز گفته شد تفکر حاکمیت شیعه با روح استکبار‌ستیزی تنها گفتمانی است که به صورت ذاتی با رویکرد غرب و نگرشش به جهان مخالف و دشمن است. صهیونیسم یهود و زاییده‌اش صهیونیسم مسیحی از این رو است که به دنبال پروتستانیسم اسلامی است. اصلاح دینی در نگاه آنان یعنی خالی شدن این تفکر از محتوا، به حدی که دیگر خطری برای آنان نباشد. اینچنین است که تمرکز آنان به رعایت حقوق بشر در ایران و در عربستان 2 شکل متفاوت دارد؛ با اینکه این 2 کشور اسلامی هستند. اینچنین است که سرکوب انقلابیون عربستان و بحرین و دفاع از معارضان حکومت سوریه توجیه می‌شود. اینگونه است که در یک مساله واحد، برخورد جامعه جهانی با آن متفاوت است.
حال وقت آن رسیده است که سوالی را دوباره مطرح کنیم:
آیا پروتستانیسم اسلامی عقلانی است؟