سیروس محمودیان نزدیک شدن به زمان برگزاری یازدهمین دوره انتخابات ریاستجمهوری و نگاه ویژه احمدینژاد به انتخابات پیش رو و تلاش تبلیغاتی وي برای به قدرت رساندن یکی از بستگانش موجب شده است او در دیدارهای مردمی به بیان سخنانی بپردازد که جای تامل دارد و در عین حال میتواند در عرصه داخلی و خارجی تبعات تلخی داشته باشد.
1- ظاهرا احمدینژاد در جریان حمایت غیرمنطقی از کاندیدای مورد نظر خویش به قدری احساساتی شده است که بدنه اصلی سخنان رو در روی او با مردم را هیجانات فردی شکل میدهد که عموما دیگر هیچ جذابیتی برای مردم ندارد. اگر او در سوسنگرد و... برای مدیریت صحنه انتخابات به نفع کاندیدای خویش لباس محلی بر تن میکند یا از شیاطینی حرف میزند که مانع از اجرای عدالت توسط او شدند، مردم در پاسخ بدون توجه به سخنان وي شعار «بیکاری، بیکاری» سر دادند. در واقع این نوع شعارها پیام روشنی برای احمدینژاد است که این رفتارهای تبلیغاتی یا سخنان فرافکنانه وی هیچ ارتباطی با مشکلات اصلی مردم ندارد و نمیتواند توجیهی برای کمکاریهای دولت باشد.
2- احمدینژاد باید بداند در حال حاضر مردم انقلابی ایران اسلامی به استقبال رئیسجمهور نمیآیند که شنوای بهانههای او برای توجیه نابسامانیهای فعلی کشور بویژه در بخش اقتصادی باشند یا جهت انتخاباتی او را ببینند و در نهایت به فرمان ایشان به کاندیدای مورد نظر او رای بدهند بلکه مردم انقلابی در سفرهای استانی رئیسجمهور به این دلیل پا در میدان میگذارند تا اولا اعتبار و شأن مسؤولان نظام در عرصه بینالمللی و داخلی حفظ شود، ثانیا در این حضور در پی رسیدن به جواب قانعکنندهای برای عدم تحقق وعدههای داده شده از سوی رئیسجمهور 8 سال گذشته کشور بوده یا رفع مشکلات شهر و دیار خویش را از عالیترین مقام اجرایی کشور خواستارند.
3- غیرقابل انکار است که در حال حاضر افکار عمومی به اتفاق در پی دریافت پاسخی روشن برای این پرسش راهبردی هستند که اگر در 8 سال گذشته دیگران قدرتمندی(!) وجود داشتند که مانع از نتیجهبخشی اقدامات رئیسجمهور شدند علت سکوت 8 سال گذشته ایشان مقابل اقدامات خلاف قانون این عده چه بوده است؟ و طرح موضوع در بحبوحه انتخابات چه معنایی دارد؟ به هر حال در صورت واقعیت داشتن مطلب یادشده، انصاف و صداقت سیاسی حکم میکرد رئیسجمهور در طول 8 سال گذشته اینگونه موضوعات سرنوشتساز را با مردم در میان میگذاشت و متقابلا از ساحت مردم استمداد میطلبید. رئیسجمهور باید بپذیرد دیگر دوران استناد به جملات انتخاباتی مانند «من خود فرماندار خرمشهر میشوم» در پاسخ به شعار بیآبی و بيگازی شهروندان خرمشهری و امثالهم سپری شده است.
4- در سال 1384 که اوج سیاهکاریهای دولتهای سازندگی و اصلاحات محسوب میشد جنس سخنان احمدینژاد به شکلی بود که فینفسه بخشی از مطالبات آرمانی ملت ایران و نخبگان جامعه را در بطن خویش داشت. یکی از شعارهای انتخاباتی رئیسجمهور که اتفاقا در 2 دوره گذشته مورد استقبال عمومی قرار گرفت وعده مبارزه میدانی او با جریانات متعرض به بیتالمال، اشرافیت و آقازادگی و اجرای عینی عدالت اجتماعی در سطوح مختلف بود. طبیعی است که مردم در ارزیابی عملکرد دولت احمدینژاد نگاه ویژهای به موفقیتهای آن دولت در رسیدن به شعارهای یادشده دارند.
5- استناد به جمله «پاکترین دولت تاریخ ایران» هرگز نمیتواند نافی نقش و مسؤولیت مستقیم دولت احمدینژاد در بروز فساد اقتصادی 3هزار میلیاردی یا وجود رانتخواریهای گسترده در بخش واردات کالاهای اساسی از قبیل برنج و گوشت و دارو و همچنین در حوزه ارز و سکه و طلا و... باشد. از نظر افكار عمومی دولت فعلی و مدیریت اقتصادی آن مسؤول مستقیم پاسخگویی به علل بروز گرانیهای افسارگسیخته چندماه اخیر است. مردم به روشنی میدانند تحریمها فقط مسؤول بخشی از گرانیهاست و نقش بیبرنامگیهای اقتصادی دولت در بروز گرانیهای نفسگیر پررنگ و قابل تامل بوده است. برای نمونه افزایش ناگهانی قیمت دارو، خودرو، البسه و مواد خوراکی وارداتی و حتی تولید داخل در چند ماه اخیر بیش از آنکه به دشمنیهای غربیها مربوط باشد ریشه در بیبرنامگیهای دولت دارد.
6- قرائن روشن سیاسی ـ انتخاباتی حکایت از آن دارد که رئیسجمهور قصد دارد در طول سفرهای آتی استانی با استناد به جملات نامقبول، مبهم و کلی مانند «مانعتراشیهای دیگران» عوامل نامشخصی را علتالعلل نابسامانیهاي کنونی کشور معرفی کند. رئیسجمهور باید بداند افکار عمومی انتظار دارد رئیسجمهور اولا نسبت به معرفی مستند و علنی این قبیل افراد به مردم اقدام کند، ثانیا پاسخ دهد برای مقابله عملی با این جریانات چه اقدام جدی به عمل آورد و ثالثا اصولا چه تضمینی وجود دارد که در شرایطی که مثلا او به عنوان رئیس دولت نتوانست بخش مهمی از شعارها و وعدههای انتخاباتی خویش را عملی کند نفر بعدی وابسته به او بتواند به وعدههای انتخاباتی احمدینژاد جامه عمل بپوشاند.
7- قطعا 8 سال برای عملیاتی شدن وعدههای انتخاباتی یک رئیسجمهور اصلا زمان کمی نبوده است. به نظر میرسد تحریک احساسات مردم شهرهای دور و نزدیک به بهانه وجود مافیاهایی که او در 8 سال نتوانست علیه آنها قدمی بردارد یا حتی سران آنها را به مردم معرفی کند از شگردهای تبلیغاتی او است.
8- ملاحظه ادبیات جدید رئیسجمهور نشان میدهد ایشان به علل معلوم و مشخصا برای در امان ماندن از نقد عمومی و اختصاصی عملکرد دولت تصمیم دارد خارج از قواعد بازی سیاسی یا مقررات موضوعه کشور مسالهسازی کرده و در قالب مسائل از پیش طراحی شده به انتخابات پیشرو یک فضای کاملا احساسی و هیجانی بدهد. برای نمونه دقت در واژههای به کار برده شده از سوی رئیسجمهور از قبیل شیاطین، منحرفان و... و اشاره معین وی در جریان دیدار با مردم سمنان و خوزستان به واژه «برگزاری یک انتخابات باشکوه و با حضور بیش از 50 میلیون نفر» و « مشارکت صددرصدی» با وجود آنکه واجدان رای دادن حدود 48 میلیون نفر بوده و در هیچ دورهای نیز مشارکت صد درصدی حاصل نشده، در حالت خوشبینانه نشان میدهد جریانی سعی دارد با مدیریت ذهنی احمدینژاد و طرح موضوعات جنجالی توسط وی و ایجاد مشغله ذهنی فرعی برای مردم و نخبگان به خواستههای انتخاباتی خویش برسد. در حالت بدبینانه نیز میتوان گفت احمدینژاد تلاش دارد با توسل به اعداد و ارقام غیرواقع، جنجالهای تبلیغاتی جدیدی را پیش آورده و در سایه جنجالهای یادشده و ایجاد مشغله ذهنی برای مردم از اصل موضوع نقد منطقی عملکرد دولت نهم و دهم در امان باشد. البته باید توجه داشت ایشان در پیام نوروزی ابتدای سال 92 و همچنین در میان واژههای انتخاباتی خویش در جریان دیدارهای یادشده به شکلی خاص نیمنگاهی هم به واژه معنادار «تغییر شرایط به نفع ملت ایران با مشارکت صددرصدی 50میلیونی» داشته است.
9- به هر شکل این سخنان بسیارعجیب و حاشیهساز در حالی از زبان یک مقام رسمی کشور بیان میشود که واجدان رای در انتخابات دوره یازدهم ریاست جمهوری حدود 48میلیون نفر هستند و طبعا رئیسجمهور به خوبی به این آمار رسمی اشراف کامل دارد. اصرار قابل تامل او بر رای 50 میلیونی یا ایجاد انتظار مشارکت صددرصدی مردمی یا منوط کردن تغییر شرایط کشور در عرصه داخلی و خارجی به تحقق این رقم تخیلی غیرواقع میتواند از دیگر انگیزههای انتخاباتی آشکار و پنهان رئیسجمهور و همراهان خاص او پرده بردارد.