۲۰/آبان/۱۴۰۵
|
۱۸:۴۹
قالیباف:

تحريم‌ها نه كاغذپاره است و نه فلج‌كننده

گروه سیاسی: شهردار تهران روز گذشته با حضور در خبرگزاری تسنیم به سوالات انتخاباتی خبرنگاران پاسخ داد. محمدباقر قالیباف در پاسخ به اینکه آیا این را درست می‌دانید که عده‌ای از نامزد‌های انتخابات حل همه مسائل جامعه را منوط به حل مساله هسته‌ای می‌دانند، گفت: من این را کاملا اشتباه و دادن آدرس غلط می‌دانم. اینکه بگوییم مشکلات اقتصادی تنها زمانی حل می‌شوند که موضوع تحریم‌ها حل شود، معنای دیگرش آن است که بپذیریم همه مشکلات اقتصادی فعلی ما ناشی از تحریم‌ها و مسائل سیاست خارجی است. این حرفی است که عده‌ای الان در داخل مطرح می‌کنند تا نقش خود و سوء‌مدیریت اقتصادی را در شکل‌گیری وضعیت کنونی اقتصادی پنهان کنند. وی افزود: در دوران بعد از اصلاحات می‌دیدیم که عده‌ای می‌گفتند اگر مشکل ما با آمریکا حل شود، سایر مشکلات هم حل می‌شود؛ در حال حاضر هم دیده می‌شود برخی آشکار یا پنهان عنوان می‌کنند که صرفا یک تعامل کامل با آمریکا مشکلات ما را حل می‌کند. شهردار تهران در ادامه گفت: زمانی تحریم‌ها را کاغذ پاره خواندند ولی امروز منفعلانه پای خود را از مشکلات بیرون می‌کشند. حال آنکه با مروری بر روند سیاستگذاری اقتصادی سال‌های گذشته مشخص می‌شود که سلسله‌ای از سیاست‌های غلط اقتصادی از جمله تزریق خودسرانه پول به جامعه، افزایش نقدینگی، رشد عجیب و غریب واردات و سیاست‌های پولی و مالی نامتوازن، باعث تشدید آسیب‌پذیری اقتصاد ما شد که دشمن از آن استفاده کرد و تمرکز خود را روی تحریم‌ها برد تا ما را به زانو دربیاورد. حال آنکه اگر ما هوشیار بودیم و به جای تضعیف پایه‌های اقتصادمان آسیب‌پذیری‌هایمان را رفع می‌کردیم، دشمن دیگر نمی‌توانست از ضعف‌های ما بهره‌برداری کند. وی گره‌زدن مشکلات فعلی اقتصادی را با تحریم‌ها، ‌نوعی عوام‌فریبی عنوان کرد و افزود: حل مشکلات اقتصادی امروز از طریق اتخاذ مجموعه‌ای از سیاست‌های عقلانی و هوشمندانه اقتصادی ممکن است که در این زنجیره سیاست خارجی و موضوع هسته‌ای یکی از حلقه‌ها، البته یک حلقه بسیار مهم است. من عرض کردم مذاکره نه تابو است و نه راه‌حل همه مشکلات. مذاکره یک ابزار برای تحقق اهداف است و موفقیت آن منوط به موقعیت طرفین است. اگر ما از موضع قوی وارد مذاکره نشویم آن وقت به رقیب برای تحقق اهدافش کمک کرده‌ایم. در موضوع آمریکا هم این دیدگاه‌ها دیده می‌شود. من عنوان کردم که سیاست خارجی ما به جای تاکید یکسویه بر تقابل یا ائتلاف، باید روی رقابت جدی برای تامین منافع ملی متمرکز شود. تقابل با آمریکا به خودی خود ارزش نیست، همانطور که ائتلاف و کرنش کردن نمی‌تواند منافع ما را تامین کند. این همان 2 نگاه افراط و تفریطی است. رقابت هوشمندانه و مقاومت مقتدرانه 2 بال پیروزی ما هستند. اگرنه الان چقدر کشورهای دنیا را مثال بزنیم که سفارت آمریکا در آنجا است، روابط رسمی با آمریکا هم برقرار است. تبادلات اقتصادی هم دارند اما آن ملت بدبخت هستند؟ در همین خاور میانه، قفقاز، آمریکای جنوبی وجود دارند. افرادی که می‌آیند و می‌گویند رابطه ما با آمریکا برقرار شود مشکلات حل می‌شود، این یک کار عوامانه و عوام‌پسند است و یک کاری در تراز شخصیت برجسته نظام اسلامی که خود را در معرض کار بزرگی به عنوان نامزد انتخابات قرار داده، نیست و من این را درست نمی‌دانم. قالیباف درباره رویکرد خود در برابر آمریکا گفت: آرمانگرایی غیرعقلانی و بی‌توجه به واقعیت‌ها، در وهله اول در قالب طرح شعارها و رفتارهای هیجانی متبلور می‌شود. ولی نکته جالب این است که این رفتارهای هیجانی و شعاری چون پایه‌ای در واقعیت ندارد و بر اساس استواری قرار نگرفته، در گذشت زمان تغییر شکل می‌دهد و به عکس خود بدل می‌شود. اگر نگاه کنیم، نمونه آن را در همین دولت‌های متعدد دیدیم. اینکه یک وقتی می‌آییم و شعارهای تندی می‌دهیم، یعنی فقط روحیه تقابلی را در اوج شعارزدگی دنبال می‌کنیم؛ نمونه‌های آن را ما در سفرهای اول نیویورک می‌بینیم. نتیجه آن چه شد؟ نتیجه‌اش در سفر آخر جز این نبود که آنجا از روی عجز و تسلیم، حرف‌هایی بزنیم که هیچ سنخیتی با مبانی نظام و انقلاب نداشته باشد. این نتیجه آرمانگرایی شعاری است که در فضای سیاست‌زده طرح شده است. آرمانگرایی کاسبکارانه فاقد اصالت و هویت لازم است و اغلب دچار سیاست‌زدگی و اهداف روزمره سیاسی است که به واسطه فقدان اصالت به سرعت دچار استحاله شده و به عکس خود بدل می‌شود. نامزد انتخابات ریاست جمهوری در ادامه تصریح کرد: من میوه تلخ آرمانگرایی کاسبکارانه و وادادگی بی‌آرمان را معضل سیاست‌زدگی در سیاست خارجی‌مان می‌دانم. سیاست زدگی یعنی اینکه سیاست خارجی‌ای که قرار است امنیت ما را تامین کند و پیشرفت کشور را هموار کند را خرج مسائل گروهی، جناحی و سیاسی، آن هم مسائل بسیار نازل و سطح پایین در کشور می‌کنیم؛ این هم نتیجه است. مثلا قضیه هولوکاست ما را به کجا رساند؟ ما هیچگاه با یهود مخالف نبودیم، یک دین است؛ آنجایی که ما مخالفت کردیم با صهیونیست‌ها بوده است. ما 30 سال حامی اصلی آرمان فلسطین بوده‌ایم ولی به واسطه هوشمندی امام و رهبری کسی نتوانست ما را متهم به ضدیهود بودن بکند. ولی یکباره بدون توجه به نتایج و پیامدها بحث هولوکاست مطرح می‌شود. این چه نفعی برای انقلاب و فلسطینی‌ها داشت. ببينید وقتی ما آن‌زمان به اسم آرمانگرایی، موضوع هولوکاست را مطرح کردیم و آن جنجال ایجاد شد؛ زمانی دیگر سخن از بسیجی بودن و بازگشت و رجعت آقای چاوز را مطرح کردیم. این نتیجه و برآیند آرمانگرایی خامی است که طی زمان استحاله شده است.
ارسال نظر
captcha
پربیننده