سامان ماهور: گمانه‌زنی‌ها برای حضور آیت‌الله هاشمی‌رفسنجانی در انتخابات ریاست‌جمهوری به اوج رسیده بود. ایشان در سفری که در شهریور 1383 به مشهد مقدس داشتند در گفت‌وگو با خبرنگاران رسانه‌ها پیرامون احتمال حضور خود در انتخابات ریاست‌جمهوری نهم با بیان این مطلب که اگر همه به این نتیجه برسند که من برای انتخابات ریاست‌جمهوری بهترین هستم برای حضور در انتخابات ریاست‌جمهوری تصمیم می‌گیرم، ادامه داد: هنوز تصمیمی برای شرکت در انتخابات نگرفته‌ام. بعد از این موضع از سوی هاشمی‌رفسنجانی بود که هر چه به انتخابات نزدیک‌تر می‌شدیم دیدارهای ایشان بیشتر می‌شد، بیشتر این دیدارها عمدتا حول محورهای اشتغال، معیشت مردم، تعارضات داخلی، وضعیت پرونده هسته‌ای و برخی بحران‌های بین‌المللی در جریان بود. با این حال هاشمی از گزینه‌های دیگر نیز برای ریاست‌جمهوری نام میبرد که گذشت زمان ثابت کرد منظور ایشان از این گزینه‌ها کسی جز حسن روحانی نبود. اما در ورای تمام این سخنرانی‌ها و اظهار نظرها ایشان چند برنامه را به صورت موازی دنبال می‌کرد: 1- کاندیداتوری حسن روحانی و حمایت از وی
2- کاندیداتوری روحانی برای ستاد‌سازی و آماده‌سازی فضا برای حضور خود
3- افکارسنجی برای حضور در انتخابات
4- جذب حداکثری آرا در طیف اصلاح‌طلب و اصولگرا برای پیروزی قاطع در دور اول
با تمام این تدابیر اقبال مردمی به سمت وی نبود و ایشان در انتخابات سال 1384 به پاستور راه نیافت، همان‌طور که در انتخابات مجلس نیز پیش‌بینی ایشان درست از آب درنیامد. چند وقتی است که خاطره سال‌های 83 و 84 دوباره سر زبان‌ها افتاده است و آقای‌هاشمی نیز حضورش در انتخابات پیش رو را منوط به احساس تکلیف قرار داده‌اند که این تکلیف در نظر ایشان معلول خواست جمعی است. اما رفتارشناسی ایشان در سال 92 دارای یک تغییر است و آن کاندیداتوری حسن روحانی توام با شنیدن زمزمه‌های حضور آقای هاشمی است، درست برعکس انتخابات سال 84. بگذریم که عده‌ای معتقد به کادر‌سازی روحانی برای هاشمی هستند و بگذریم از اینکه رفتار عده‌ای دیگر تبعیت از نظریه سال 76 آقای هاشمی است که می‌خواهند در قدرت بمانند با این تفاوت که دوستان آقای هاشمی تا مرز تغییر قانون اساسی هم پیش رفتند ولی ناکام ماندند. می‌خواهیم موضوع را طور دیگر نگاه کنیم و چند بندی را خطاب به آقای هاشمی بنویسیم و از ایشان برای کاندیداتوری در انتخابات ریاست‌جمهوری 92 دعوت کنیم:
بند الف- در آستانه انتخابات نهم ریاست‌جمهوری اصلاح‌طلبان معتدل از شما حمایت کردند و در دور دوم کسانی که پیش از آن شدید‌ترین توهین‌ها را علیه شما روا می‌دانستند برای خارج نشدن از حکومت حامی شما شدند، جناح راست سنتی نیز از هیچ کمکی به شما دریغ نکردند اما رای مردم نتیجه دیگری را رقم زد. بگذارید راحت‌تر بگویم: با عدم اقبال از جانب مردم روبه‌رو شدید.
بند ب- در سال 1388 و انتخابات دهم ریاست‌جمهوری شما حامی کاندیدایی بودید که حتی اپوزيسیون خارج‌نشین و محفل‌نشینان رسانه‌های خارج از ایران نیز به هر نحو ممکن از ایشان حمایت رسانه‌ای و تبلیغاتی می‌کردند اما با این حال باز هم شکست خوردید که این شکست هم نشان از عدم همسویی نظرات عموم ملت با نظرات شما بود.
بند ج- در انتخابات 88 با حضور پرشور و خیره‌کننده مردم برای تعیین سرنوشتشان روبه‌رو بودیم و شما بهتر می‌دانستید در مناسبات بین‌المللی این حضور چه اثرات مثبتی برای جمهوری اسلامی در پی خواهد داشت اما با این حال در مقابل ادعای کذب کاندیدای متبوعتان، اگر از خیلی موضع‌گیری‌ها و نقل قول‌ها بگذریم، سکوت کردید و حتی پیش‌تر نامه بی‌سلام به مقام معظم رهبری نوشتید اما با تمام این مسائل به علاوه جنگ شدید روانی غرب علیه ملت ایران، مردم حماسه‌ای فراتر از انتخابات در 9 دی آفریدند که آتش فتنه را خشکاند.
آقای هاشمی‌رفسنجانی حضور شما در عرصه سیاست و نقش‌آفرینی مثبت شما در سال‌هایی از طول انقلاب گواه بر هوش و ذکاوت فراوان شماست و همه صاحب‌نظران اعم از مخالف یا موافق بر ظرفیت شخصی شما اذعان دارند. پس از شما تقاضا دارم اگر بر گفته عاقلانه خود در بهمن‌ماه 1384 استوار هستید: «نامزد ریاست‌جمهوری علاوه بر ظرفیت شخصی باید مقبولیت هم داشته باشد» و خود را حائز ظرفیت شخصی همراه با مقبولیت عمومی می‌دانید، در انتخابات 1392 کاندیدا شوید.