پنجاه و چهارمین سالروز تولد قیصر امین‌پور روز 2اردیبهشت‌ماه در فرهنگسرای انقلاب برگزار شد. در مراسم سالروز تولد او تعداد زیادی از نویسندگان و شاعران درباره ویژگی‌های او و شعری‌اش سخنرانی کردند. علیرضا قزوه: قیصر تا حدودی به حق خود رسید و خوب به ما معرفی شد، آن هم در ایران که همیشه سیاست، اقتصاد و نظامی‌گری حق ادبیات را خورده است. در ارمنستان دیدم که روی پول‌های‌شان تصاویر شاعران و نویسندگان قرار دارد. امیدوارم همیشه روی پول‌های ما عکس امام خمینی(ره) باشد اما اگر روزی قرار باشد عکس دیگری روی پول‌ها بیاید، می‌ترسم باز هم عکس اهالی سیاست باشد اما این حق شاعران است؛ باید تصویر قیصر، شهیدان آوینی و چمران و پروفسور حسابی روی پول‌های ما باشد. قیصر در ادبیات و شعر انقلاب ما شاخص‌ترین چهره است. زمانی که قیصر هنوز زنده اما بیمار بود و دیالیز می‌شد، من جایزه قیصر را ایجاد کردم، به من اعتراض کردند چرا وقتی قیصر زنده است، به نام او جایزه درست کردی. چند دوره هم جایزه را می‌بردیم و او امضا می‌کرد. در تاجیکستان روی خانه‌ها و کوچه‌ها اسم‌های شاعران را نوشته کرده‌اند که شاعری از فلان تاریخ تا فلان تاریخ در این مکان زندگی کرده است اما در کشور ما سیاست همیشه حق شعر را خورده و شعر را له کرده است به همین دلیل شاعران ما به چشم نمی‌آیند. کسانی زمانی به خاطر موضع‌گیری‌های من به من توهین کردند که فقط چند‌ماه با قیصر رابطه داشتند اما من 30 سال با او دوست بودم. آنها شعرهایی گفتند و رفتند اما من به دوستی با او افتخار می‌کنم.
سعید بیابانکی: شاعران 2 بار متولد می‌شوند؛ یک بار در روز تولدشان، بار دیگر در روز مرگ. قیصر هم با مرگش دوباره متولد شد. تیراژ کتاب‌هایش نشان می‌دهد علاقه به آثار او بعد از مرگش بیشتر شده است. اگر به عکس‌های قیصر توجه کنید، همیشه همین لباس‌های تیره را به تن دارد، موهایش هم که خاکستری و صورتش سبزه است. زمانی در مجله «سروش نوجوان» می‌خواستند از او عکس بگیرند، ایشان به عکاس گفت: «لطفا فیلم رنگی در دوربین نگذارید. هرجور بگیرید، من سیاه و سفید می‌افتم چون 2 رنگ بیشتر نیستم». یک بار هم در اصفهان به من گفت: «شعر بخوان». یکی از کتاب‌هایم را باز کردم اما قیصر گفت: «نه. از این شعرها نخوان. شعر غیرقابل چاپ بخوان».
اسماعیل امینی: قیصر می‌گفت عنوان «دکتر» را فقط به پزشک‌ها می‌گویند، نه به هر کس که در رشته‌ای دکترا گرفته است. درباره شاعرها که دیگر آنقدر مردم با آنها صمیمی هستند که آنها را با اسم کوچک صدا می‌زنند؛ چون متاع شاعرها عاطفه است. وقتی شعر قیصر را می‌خوانیم، می‌فهمیم که آرمان، آزادی، عشق، شهید و انتظار برای امام زمان(عج) یعنی چه. کار بزرگان این است که مفاهیم را به کلمات برمی‌گردانند. چند نفر از مسؤولان که به ادبیات علاقه‌مندند، با من در ارتباطند. آنها به من می‌گویند مردم از چه چیز ناراضی هستند؟ شما شاعران چرا گله می‌کنید؟ آنها سال‌هاست که به بازار نرفته‌اند تا چیزی بخرند و برایشان قیمت معنی ندارد. من از سیاست چیزی نمی‌فهمم اما یادم است که زمانی قیصر را از سروش بیرون انداختند و کسی را به جای او گذاشتند که هرچه را او ساخته بود، ویران کرد. همان شخص بعدا در کیهان ستونی ساخته بود و مثل مبصرها که اسم افراد را از بد و خوب می‌نویسند، تعیین می‌کرد که چه کسی انقلابی است و چه کسی نه. در آن زمان او اسم قیصر و سیدحسن را در بدها نوشته بود. به گزارش ایسنا، در پایان مراسم نیز کیک تولد قیصر امین‌پور بریده شد و به یادش در حیاط فرهنگسرای انقلاب گل کاشتند.