متروها کم‌کار می‌شوند، اختلال پیدا می‌کنند، اتوبوس‌های گازسوز در صف‌های بلند CNG می‌مانند یا بدون دلیل گازشان یخ می‌زند، تاکسی‌های رنگارنگ به دنبال واژه «دربستی»، شهر را زیر پا می‌گذارند و مسافران گرمازده و سرمازده در حاشیه خیابان‌ها معطل می‌مانند.
تصویر تلخ خیابان‌های شهر، آنگاه به سیاهی می‌گراید که شهروندان پایتخت‌نشین دریابند بسیاری از این کاستی‌ها در عرصه حمل‌و‌نقل عمومی، نه محصول کمبود امکانات که ساخته و پرداخته جدال‌های سیاسی است. بنابراین اگر گروهی اتوبوس تولید می‌کند و در اختیار می‌گذارد و گروهی دیگر مدام بهانه بی‌اتوبوسی می‌گیرد، جنگ روانی پشت پرده‌ای بیش نیست. اگر گروهی به هر‌صورتی که شده از نبود بودجه مترو می‌نالند و یکباره مشخص می‌شود که نه‌تنها اعتبارات لازمشان را گرفته‌اند بلکه به تعهداتشان درباره ساخت مترو عمل نکرده‌اند، باز هم شاهد یکی دیگر از این بازی‌ها هستیم.
این جدال‌ها گاه اصل قضیه را مخدوش کرده و بسیاری از توقعات مدنی شهروندان را در حوزه خدمات شهری تحت تاثیر قرار داده و شرایط را به نفع یک‌جریان خاص به پایان می‌رساند، چنانکه با وجود بیش از 8 هزار دستگاه اتوبوس در سطح شهر، شاهد بازارگرمی اتوبوس‌های ریالی و کاهش خدمات‌هی اتوبوس‌های بلیتی هستیم.
پس اگر اعلام شود که تعداد اتوبوس‌های حاضر در پایتخت بیش از استانداردهای جهانی است سوالی که مطرح می‌شود این است که پس مشکل کجاست؟ چرا شهرداری به جای برنامه‌ریزی روی داشته‌های شهر به دنبال نداشته‌ها و خلأهاست؟ در این میان نکته جالب، تلاش رسانه‌ای شهرداری برای تحمیل باورهای خویش به چرخه حمل و نقل عمومی است؛ همانگونه که خودسرانه سومین خط BRT را به طور آزمایشی افتتاح می‌کند در حالی که به هیچ عنوان به طرح توسعه اتوبوس‌های بلیتی و افزایش سطح کیفی آن پایبند نیست! بنا به گزارش‌های منتشر شده ازسوي وزارت کشور، دولت يك‌سوم اتوبوس‌هاي شهرداري تهران را در 3 سال گذشته تامين كرده است حال آنکه سخنان شهرداری مبتنی بر بی توجهی دولتمردان به ناوگان حمل و نقل عمومی است.
در هر حال گزارش وزارت کشور که در حقیقت عکس‌العمل دولت نسبت به جولان‌های بی‌حد و حصر شهرداری درباره کمی اعتبارات و امکانات حمل‌و‌نقل شهری بوده، حاوی نکات جالب و ویژه‌ای است که می‌توان با آن به بسیاری از جبهه‌گیری‌های مسؤولان شهري پايتخت پاسخ گفت. در بخشی از این گزارش، لطفي‌زاده، مشاور معاونت عمراني وزارت كشور درباره برخي ادعاها مبني بر كمي اتوبوس براي جابه‌جايي مسافران در شهر تهران گفته است: هر اتوبوس طبق استانداردهاي جهاني، قابليت جابه‌جايي 800 مسافر در روز را دارد كه با اين حساب شهر تهران بايد هفت هزار‌و 765 اتوبوس داشته باشد كه در حال حاضر هشت هزار‌و312 دستگاه اتوبوس در اختيار سازمان اتوبوسراني تهران قرار دارد و اين تعداد غير از اتوبوس‌هاي فرسوده و از كارافتاده است. وی یادآور شده است: وزارت كشور از ابتداي سال 84 تاكنون دو هزار و 746 اتوبوس در اختيار سازمان اتوبوسراني تهران و حومه قرار داده است كه اين رقم بي‌سابقه‌‌اي در تحويل اتوبوس به شهرداري تهران است اما با وجود كمك‌هاي دولت و اضافه شدن اتوبوس، ميزان جابه‌جايي مسافر نه‌تنها افزايش نيافته بلكه كاهش هم يافته است.
علت کاهش میزان جابه‌جایی در حمل و نقل عمومی شهر هر چه که باشد تبعات جبران‌ناپذیر آن دامن شهروندان تهرانی را می‌گیرد و به نظر می‌رسد در آتشی که شهرداری به راه انداخته خشک و تر پایتخت با هم می‌سوزند. پایتخت بیشتر از استانداردهای جهانی اتوبوس دارد
متروها کم‌کار می‌شوند، اختلال پیدا می‌کنند، اتوبوس‌های گازسوز در صف‌های بلند CNG می‌مانند یا بدون دلیل گازشان یخ می‌زند، تاکسی‌های رنگارنگ به دنبال واژه «دربستی»، شهر را زیر پا می‌گذارند و مسافران گرمازده و سرمازده در حاشیه خیابان‌ها معطل می‌مانند.
تصویر تلخ خیابان‌های شهر، آنگاه به سیاهی می‌گراید که شهروندان پایتخت‌نشین دریابند بسیاری از این کاستی‌ها در عرصه حمل‌و‌نقل عمومی، نه محصول کمبود امکانات که ساخته و پرداخته جدال‌های سیاسی است. بنابراین اگر گروهی اتوبوس تولید می‌کند و در اختیار می‌گذارد و گروهی دیگر مدام بهانه بی‌اتوبوسی می‌گیرد، جنگ روانی پشت پرده‌ای بیش نیست. اگر گروهی به هر‌صورتی که شده از نبود بودجه مترو می‌نالند و یکباره مشخص می‌شود که نه‌تنها اعتبارات لازمشان را گرفته‌اند بلکه به تعهداتشان درباره ساخت مترو عمل نکرده‌اند، باز هم شاهد یکی دیگر از این بازی‌ها هستیم.
این جدال‌ها گاه اصل قضیه را مخدوش کرده و بسیاری از توقعات مدنی شهروندان را در حوزه خدمات شهری تحت تاثیر قرار داده و شرایط را به نفع یک‌جریان خاص به پایان می‌رساند، چنانکه با وجود بیش از 8 هزار دستگاه اتوبوس در سطح شهر، شاهد بازارگرمی اتوبوس‌های ریالی و کاهش خدمات‌هی اتوبوس‌های بلیتی هستیم.
پس اگر اعلام شود که تعداد اتوبوس‌های حاضر در پایتخت بیش از استانداردهای جهانی است سوالی که مطرح می‌شود این است که پس مشکل کجاست؟ چرا شهرداری به جای برنامه‌ریزی روی داشته‌های شهر به دنبال نداشته‌ها و خلأهاست؟ در این میان نکته جالب، تلاش رسانه‌ای شهرداری برای تحمیل باورهای خویش به چرخه حمل و نقل عمومی است؛ همانگونه که خودسرانه سومین خط BRT را به طور آزمایشی افتتاح می‌کند در حالی که به هیچ عنوان به طرح توسعه اتوبوس‌های بلیتی و افزایش سطح کیفی آن پایبند نیست! بنا به گزارش‌های منتشر شده ازسوي وزارت کشور، دولت يك‌سوم اتوبوس‌هاي شهرداري تهران را در 3 سال گذشته تامين كرده است حال آنکه سخنان شهرداری مبتنی بر بی توجهی دولتمردان به ناوگان حمل و نقل عمومی است.
در هر حال گزارش وزارت کشور که در حقیقت عکس‌العمل دولت نسبت به جولان‌های بی‌حد و حصر شهرداری درباره کمی اعتبارات و امکانات حمل‌و‌نقل شهری بوده، حاوی نکات جالب و ویژه‌ای است که می‌توان با آن به بسیاری از جبهه‌گیری‌های مسؤولان شهري پايتخت پاسخ گفت. در بخشی از این گزارش، لطفي‌زاده، مشاور معاونت عمراني وزارت كشور درباره برخي ادعاها مبني بر كمي اتوبوس براي جابه‌جايي مسافران در شهر تهران گفته است: هر اتوبوس طبق استانداردهاي جهاني، قابليت جابه‌جايي 800 مسافر در روز را دارد كه با اين حساب شهر تهران بايد هفت هزار‌و 765 اتوبوس داشته باشد كه در حال حاضر هشت هزار‌و312 دستگاه اتوبوس در اختيار سازمان اتوبوسراني تهران قرار دارد و اين تعداد غير از اتوبوس‌هاي فرسوده و از كارافتاده است. وی یادآور شده است: وزارت كشور از ابتداي سال 84 تاكنون دو هزار و 746 اتوبوس در اختيار سازمان اتوبوسراني تهران و حومه قرار داده است كه اين رقم بي‌سابقه‌‌اي در تحويل اتوبوس به شهرداري تهران است اما با وجود كمك‌هاي دولت و اضافه شدن اتوبوس، ميزان جابه‌جايي مسافر نه‌تنها افزايش نيافته بلكه كاهش هم يافته است.
علت کاهش میزان جابه‌جایی در حمل و نقل عمومی شهر هر چه که باشد تبعات جبران‌ناپذیر آن دامن شهروندان تهرانی را می‌گیرد و به نظر می‌رسد در آتشی که شهرداری به راه انداخته خشک و تر پایتخت با هم می‌سوزند. ارسال نظر
پربیننده