با آن طرز لباس پوشیدنش که شبیه بچه‌درس‌خوان‌هاست و با آن ژست منطقی‌اش از آن افرادی نیست که بخواهید ستاره پاپ بخوانیدش اما آهنگی هست که بارون فون بورسیگ ساخته به نام «کلوپو، ستاره پاپ». این آهنگ با بیس کوبنده‌اش و با ترانه‌ای که خواننده فریادش می‌زند پر است از سر و صدای طرفداران جایگاه جنوبی ورزشگاه دورتموند. آهنگ در ستایش فردی است که موفقیت را به دورتموند بازگرداند. تردیدی نبود که بسیاری پس از پیروزی 4 بر یک دورتموند مقابل رئال‌مادرید این آهنگ تکنو را بشنوند. این برد برتری بوندس‌لیگا در اروپا را نشان داد. اگر کلوپ قبلا ستاره پاپ نبود حالا دیگر قطعا شده است. تنها 24 ساعت پس از آنکه بایرن‌مونیخ با پیروزی 4 بر صفر مقابل بارسلونا نشان داد شاید پایان دوران طلایی این باشگاه رسیده باشد، دورتموند، تیم دوم آلمان با فاصله 20 امتیاز نشان داد که بسیار قدرتمندتر از تیم دوم اسپانیا‌ست. کلوپ با انقلاب تاکتیکی‌اش بروسیا‌دورتموند را یکی از مخوف‌ترین و جذاب‌ترین تیم‌های اروپا کرد. اما ما از او چیز زیادی نمی‌دانیم. جالب آنکه تز دانشگاهی او این بود که نشان داد راه رفتن بهترین ورزش برای همه است. مشخص است که او بسیار به حرکت می‌اندیشد. رهیافت تاکتیکی کلوپ به شکل عجیبی سرراست است: 1-3-2-4 با تغییرات ریز، بسته به نقاط ضعف حریف. او با افرادی که به باشگاه آورد توانست سبکی مبتنی بر شدت بالا و ضرباهنگ سریع بسازد که رئال‌مادرید را مانند برخی تیم‌های دیگر نابود کرد. دورتموند در آن بازی هرگز برای مدتی طولانی بدون توپ نمی‌ماند. آنها مرتبا بازیکنان رئال را تعقیب می‌کردند و 2 نفری بر سر بازیکن صاحب توپ می‌ریختند و مجبورش می‌کردند اشتباه کند. ژوزه مورینیو 10 دقیقه از بازی نگذشته بود که مجبور شد به کنار خط بیاید و از بازیکنان بخواهد سرعت بازی را کاهش دهند. کلوپ از ماینس به دورتموند آمد؛ از تیمی که در لیگ 338 بار برایشان بازی کرد و سپس به عنوان مربی برای نخستین‌بار به دسته برتر آوردشان. او از دورتموند هم توانسته تیمی پیروز بسازد. یکی از نخستین کارهای او پس از ورود به وست‌فالن ساماندهی به خط دفاعی تیم بود که باعث شده بود آنها در سال گذشته در بوندس‌لیگا سیزدهم شوند. رابرت کوواچ و کریستین وورنز، 2 بازیکن کهنه‌کار از این تیم جدا شدند. آنها روی هم 69 سال داشتند. نون سوبوتیچ، بازیکن نوجوان ماینس و متس هوملس، دیگر بازیکن جوان به دورتموند آمدند. اعتقاد کلوپ به جوانان باعث شد لوکاژ پیشچک، ماریو گوتزه، سون بندر، ایلکای گون‌دوغان و دیگران فرصت آن را بیابند که بدرخشند و قدیمی‌ها را کنار بزنند. بندر توانسته
توپ ربای قدرتمندی در مقابل خط دفاعی باشد. منچستریونایتد و دیگر تیم‌ها او را می‌خواهند. گون‌دوغان هم بازیکنی است نسبتا ناشناخته. گوتزه که تابستان به بایرن می‌رود و مارکو روئیس اغلب کنار هم کار می‌کنند تا به مدافعان کناری تیم‌های مقابل فشار بیاورند. رابرت لواندوفسکی که 4 گل زد و 35 گل در 43 دیدار در این فصل زده هم در حال حاضر جذاب‌ترین هدف برای تیم‌هایی است که دنبال مهاجم هستند. کلوپ پارسال در گفت‌وگویی گفت: «جاهایی هست که باید در آنها به روش خاصی فوتبال بازی کنید. نمی‌توانید از این راضی باشید که عقب بنشینید و توپ را بی‌هدف به جلو بفرستید. دورتموند یکی از آن جاهاست. ما می‌خواهیم فوتبالی بازی کنیم که مردم به یادشان بماند». او یک بار دیگر هم گفته بود: «بردن یک بازی با نمایشی ضعیف همیشه بهتر از باخت با بازی عالی نیست. چون پیروزی حس کاذب و اشتباهی از موفقیت به انسان می‌دهد». کلوپ در دورتموند مرتبا رو به جلو حرکت کرده است. او تیم را از رده نازل سیزدهم در 2 فصل بعد به رتبه‌های ششم و پنجم رساند. سپس در سال‌های 2011 و 2012 دو قهرمانی به دست آورد. آنها در دومین فصل قهرمانی به رکورد بی‌سابقه 28 بازی بدون شکست رسیدند. کلوپ 45 سال دارد؛ یعنی تنها کمی بیشتر از سن بازنشستگی بازیکنان. روش او این بوده که همیشه دوست بازیکنانش باشد نه اینکه چهره پدرانه داشته باشد. او کاریزماتیک است، شوخ‌طبع و البته پیش بازیکنان قرار می‌گیرد. تعجبی ندارد که دورتموند چنین روحیه فوق‌العاده‌ای داشته باشد. کلوپ که اهل اشتوتگارت است تمام دوران بازی را در ماینس گذراند؛ تیمی نه‌چندان به‌یادماندنی از راین‌لند. او در ابتدا مهاجم بود و سپس مدافع شد. ماینس همیشه در دسته‌های پایین فوتبال آلمان روزگار می‌گذراند اما اوضاع از زمانی عوض شد که کلوپ پس از بازنشستگی در سال 2001 مربی تیم شد. او پس از اینکه تیم را چند بار به آستانه صعود رساند آنها را در سال 2004 برای نخستین‌بار به بوندس‌لیگای یک آورد و 3 فصل آنها را نگه داشت. ماینس در فصل 07-2006 سقوط کرد و کلوپ پس از آنکه نتوانست آنها را در فصل بعد به دسته برتر بازگرداند، استعفا داد. اما او در آن زمان بیش از همه به این دلیل معروف بود که کارشناس شبکه ZDF بود و تحلیل‌های حرفه‌ای‌اش از بوندس‌لیگا بسیاری را طرفدارش کرد. جالب آنکه او زمانی از ماینس جدا شد که 3 باشگاه بزرگ آلمان، یعنی بروسیا، بایرن و هامبورگ به دنبال مربی جدید می‌گشتند. بایرن یورگن کلینزمن را برگزید که نامی مشهور بود و ستاره‌ای بود در حد باشگاه اف‌سی هالیوود. می‌گویند هامبورگ هم به این دلیل مارتین یول را برگزید که در هنگام مصاحبه برخلاف کلوپ کت و شلوار به تن داشت! کلوپ گفت: «اگر مدیر بانک بودم با این تیپی که می‌زنم کسی به من اعتماد نمی‌کرد اما من که مدیر بانک نیستم و در فوتبال کار می‌کنم». پس تنها دورتموند ماند. تیمی که پس از فتح لیگ قهرمانان در سال 1997 دورانی کابوس‌وار را گذرانده بود. آنها بسیار خرج کرده بودند تا در سطح بالا بمانند و در آستانه ورشکستگی بودند. وقتی کلوپ نخستین حقوقش را از باشگاه گرفت فکر کرد مسؤول پرداخت اشتباه کرده چون مبلغی که گرفته بود کمتر از دستمزدش در ماینس بود! اما آن دوران دیگر گذشته. کسی چه کار دارد کلوپ ژولیده و آشفته است. او روزگار خوب را به باشگاهی مشهور بازگردانده است. از او پرسیدند آیا تغییر قدرتی در فوتبال اروپا صورت گرفته و او پاسخ داد: «به نظرم بهشت فوتبال در عمل، بوندس‌لیگای آلمان است. ما رقابتی‌ترین و جذاب‌ترین لیگ اروپا را داریم». چه کسی توان مخالفت با او را دارد؟