علی کفاشیان در تمام آن یک ساعتی که میهمان90 بود مثل خودش بود. درست مثل روزهای اول تکیه زدنش بر ریاست فدراسیون پرسر و صدای فوتبال. علی آقا همچنان که خودش می‌گفت هیچ تغییری نسبت به گذشته نکرده بود و شاید این اتفاق در پاره‌ای از موارد که همان اصل کار و مساله رسیدگی درست به امور فوتبال به نظر می‌رسد بشدت به چشم می‌آمد. کفاشیان ناکامی‌های بازه زمانی 14 ماهه از ریاست دوباره‌اش بر فدراسیون فوتبال را قبول داشت اما تقریبا هیچ توضیح یا توجیه قانع‌کننده‌ای برای چگونگی این ناکامی‌ها نداشت و بدتر اینکه کسی را به آینده امیدوار نکرد. کفاشیان مثل همیشه به مسائل کلی مثل پیشرفت در فوتبال بانوان یا مسائلی مثل تشکیل یک تیم ملی جوانان خوب اشاره کرد اما به صورت جزئی و دقیق وارد مسائل مهم فوتبال نشد و تقریبا برای تمام سوال‌های فردوسی‌پور جواب‌هایی معمولی داشت. در واقع تند صحبت کردن کفاشیان ظاهرا در تمام این سال‌ها به او کمک کرده تا مدیری ظاهرا موفق و برقرار باشد چرا که او حتی در زمانی که پاسخ سوال را نمی‌داند طوری سر و ته قضیه را می‌پیچاند که سوال‌کننده– حتی عادل فردوسی‌پور سمج– از پرسیدن سوال بعدی که در جواب ناقص او مستتر است منصرف می‌شود! البته درصد قابل توجهی از این قضیه به بی‌اطلاعی کفاشیان از امور جزئی‌تر فدراسیون تحت امرش مربوط می‌شود؛ کما اینکه همین دوشنبه همه دیدند که او حتی از عقد قرارداد تیم ملی با هواپیمایی آسمان بی‌خبر است و به خاطر بی‌اطلاعی از این ماجرا لحظه‌ای می‌ماند که چه بگوید اما بعد با همان ترفندهای تکراری مدیریتی‌اش با بیان اینکه «هنوز چیزی روی کاغذ نیامده» عادل را قانع می‌کند که از این بحث بگذرد و برود سراغ مساله بعدی. اقرار کفاشیان مبنی بر تغییر نکردنش در تمام این سال‌هایی که در فدراسیون فوتبال صاحب کرسی اول بوده می‌تواند برای جامعه فوتبال حاوی یک پیغام مهم و اساسی باشد؛ اینکه واقعا قرار نیست در دوره مدیریت او- حتی اگر مجمع تشکیل شد و رای به ابقای دوباره‌اش داد- اتفاق تازه‌ای بیفتد و همه چیز به صورت روتین و مورد قبول او پیش می‌رود. در این میان باید اشاره‌ای داشت به صحبت‌های جدید کفاشیان درباره توانایی‌هایش که تا قبل از این شاید او جسارت گفتنش را نداشت و شاید حالا که آب از سرش گذشته به صراحت از آنها حرف می‌زند. کفاشیان در بخشی از صحبت‌هایش به این مساله اشاره کرد که فرد تواناتری نسبت به او برای اداره فوتبال کشور وجود ندارد یا حداقل در انتخابات قبلی فردی با این خصوصیات در رقابت حاضر نبوده که او کنار برود. در کنار این مساله وی بارها به این نکته اشاره کرد که او و همکارانش در فدراسیون مشغول پیش بردن کارهایشان هستند و بیشتر از این کاری از دستشان برنمی‌آید. برآیند این دو مبحث مخاطب علاقه‌مند به فوتبال و البته جامعه فوتبالی وسیع کشور شامل هیات‌ها، باشگاه‌ها و... را به این نتیجه مهم می‌رساند که واقعا قرار نیست اتفاقات جدیدی در حوزه مدیریت فوتبال کشور رخ دهد و همه چیز مطابق معمول و به صورت روتین و البته بدون کوچک‌ترین تغییری در جهت رشد و بهتر شدن کارها پیش خواهد رفت. با این وصف و با در نظر گرفتن شق دوم قضیه که کفاشیان را فردی صادق نشان می‌دهد همچنان این سوال برای اهالی فوتبال پابرجاست که «واقعا فوتبال نابسامان این دیار به مدیری صادق و ناکاربلد نیاز دارد یا اینکه بهتر است به مدیری قناعت کنیم که به خاطر کاربلد بودنش باید از شیشه‌خرده‌های شخصیت او بگذریم و بر آن چشم بپوشانیم؟»
در این میان خبر بد این است که ظاهرا در این فوتبال نابسامان پیدا کردن مدیری که هم کاربلد باشد، هم فوتبالی و هم صادق مثل یافتن سوزن در انبار کاهی است که حداقل برای مدیران بالادستی ورزش و آنهایی که کاندیداهای ریاست بر این فدراسیون را تایید می‌کنند این کار، نشدنی و محال به نظر می‌رسد.