بی‌تردید فرهاد مجیدی در حال حاضر محبوب‌ترین بازیکن استقلال است؛ بازیکنی که در آستانه 37 سالگی هم مهره‌ای موثر و کارآمد برای استقلال محسوب می‌شود و بی‌گمان اگر از ابتدای فصل در این تیم حاضر بود، باتوجه به میانگین آماری گل‌های زده‌اش، می‌توانست حداقل بهترین گلزن تیمش باشد اما محبوبیت فرهاد مقوله‌ای فراتر از تاثیرگذاری او در میدان است. در بدترین بازی‌هایش (که البته در سال‌های اخیر به ندرت دیده شده) هم هرگز مورد انتقاد سکوها قرار نمی‌گیرد و چنان عملکردی داشته که به محض ورودش به زمین، امید اکثر هواداران سکونشین و همچنین استقلالی‌های پای صفحه جادویی برای گلزنی تیم محبوبشان چند برابر می‌شود. راستی دلیل محبوبیت فرهاد مجیدی تا این حد چیست؟فرهاد را می‌توان آخرین بازمانده نسل بازیکنان هیجان‌آور در استقلال دانست؛ نسلی که مشابه قرمزش علی کریمی است و با رفتن این 2 نفر عملا هیچ بازیکنی را دارای پتانسیل نزدیک شدن به آنها هم نمی‌توان یافت، بازیکنانی که با تمام وجود فوتبال بازی می‌کنند، آنچه در توان دارند در طبق اخلاص می‌گذارند، باوجود تمام مهارت‌های فردی هرگز درخشش خود را بر منافع تیم ارجح نمی‌دانند، همواره در صحنه‌ها حضور مثبت دارند و با همه این خصوصیات هرموقع پابه توپ می‌شوند هیجان را به سکوها منتقل می‌کنند. در فاز تهاجمی استقلال مسلما بازیکنی چون سیاوش اکبرپور بسیار بیشتر از فرهاد مجیدی می‌دود ولی هرگز آن شور لازم را به سکوها منتقل نمی‌کند چون از یک طرف کاریزمای این کار را ندارد و از طرف دیگر تماشاگر فوتبال نوعی خشونت بی‌دلیل و پرخاشگری را در فوتبالش حس می‌کند و نمی‌تواند به او دل ببندد یا آرش برهانی هم کم گل نمی‌زند ولی باز هم نمی‌تواند اطمینانی را که فرهاد به تماشاگر می‌دهد، به او منتقل کند. از طرف دیگر شور و اشتیاقی را که در بازی فرهاد مجیدی در این سن و سال می‌بینیم، در بسیاری از بازیکنانی که بین 7 تا 10 سال از او کوچک‌تر هم هستند، نمی‌توانیم پیدا کنیم. بیشتر بازیکنان شاخص فعلی فوتبال ما به نوعی بازی می‌کنند که تصور ادامه حضورشان تا 35 سالگی در میدان عملا غیرممکن به نظر می‌رسد. گویی آمده‌اند مثل کارمندانی که علاقه‌ای به شغل خود نداشته و فقط برای غم نان پشت میز نشسته‌اند، پولی به جیب زده و بار زندگی خود را ببندند و بروند. نه اینکه فرهاد مجانی بازی می‌کند، نه او خوب پول می‌گیرد و شاید بیشتر از خیلی‌ها هم بگیرد ولی با هر حرکتش در میدان می‌توان دریافت که او عاشق فوتبال است و نه برای پول بلکه برای خود توپ است که دنبال آن می‌دود و همین عشق به فوتبال به راحتی هرچه تمامتر امواجش روی سکوها دریافت می‌شود. حاصلش هم محبوبیت فراوان اوست و موج مثبتی که برای تماشاگران می‌فرستد و بازخورد مثبت‌تر را از آنها دریافت می‌کند. حیف که نسل مجیدی‌ها و کریمی‌ها در فوتبال ایرانی درحال انقراض است، حیف!