تا قبل از آغاز فصل همه آندرآ بارتزالی را به عنوان یک مدافع خوب و کم‌اشتباه در یوونتوس و تیم ملی ایتالیا می‌شناختند اما عملکرد بی‌نقص او در سال سوم حضورش در بیانکونری، حتی او را تا مرز برترین بازیکن فصل سریA هم پیش برده است. بهترین مدافع سریA در سال 2012 در سن 31 سالگی و در حالی که به گفته خود دومین فصل پرفروغش را در دنیای فوتبال سپری می‌کند، مدافعی است که هواداران یوونتوس به حضور ثابت او در بازی‌های این فصل عادت کرده‌اند. بازی به بازی می‌گذرد و ما نام آندرآ بارتزالی را در ترکیب ثابت بیانکونری می‌بینیم. انجام بیشترین بازی در طول فصل در بین بازیکنان یوونتوس نشان از ثبات و یکنواختی عملکرد این مدافع همیشه آماده دارد. اما بدون شک برای بیان شایستگی‌های یک مدافع و قرار گرفتن او در فهرست برترین‌های فصل به دلایل بیشتری نیاز است. او در تکل‌زنی تبحر خاصی دارد، این را می‌توان از میانگین بالای تکل‌های او در هر بازی و در نقطه مقابل تعداد کارت زرد‌هایش در طول فصل (4 کارت) به راحتی دریافت. جالب اینکه میرکو ووچینیچ، مهاجم یوونتوس با 5 کارت زرد از این حیث بالاتر از مدافع مستحکم بیانکونری قرار دارد. مهارت دیگر بارتزالی که او را در زمره بهترین‌های اروپا قرار داده، مهارت در بازیسازی با ارسال پاس‌های کوتاه و بلند است. در طول فصل جاری بارها اتفاق افتاده که یووه با یک پاس دقیق او نه‌تنها از یک مخمصه بزرگ نجات پیدا کرده، بلکه در یک موقعیت بسیار خوب حمله قرار گرفته است. نکته جالب اینکه در این فصل او میانگین بیشترین پاس سالم را در بین بازیکنان یووه داشته است، آماری که شاید برای یک مدافع دور از دسترس نباشد اما دقت و تمرکز بالای او را در شرایط حساس نشان می‌دهد. به هر حال دیوار اسم مستعار غیررسمی او در بین هواداران بیانکونری و روزنامه‌های تورینی، لقبی است که بیشتر از همه، مهاجمان این فصل سریA آن را برازنده شماره 15 یوونتوس می‌دانند!
پل پوگبا
شاید در ابتدای فصل کمترین هوادار یوونتوس نسبت به جذب یک نوجوان بی‌نام و نشان فرانسوی آن هم از لیگ برتر انگلیس خوشبین بود، بدگمانی که با توجه به تجربه‌های قبلی کاملا منطقی به نظر می‌رسید اما این نوجوان تنها به یک بازی نیاز داشت تا نگاه هواداران را نسبت به خود تغییر دهد؛ بازی برابر کیه‌وو در هفته سوم. یووه به تازگی از نبرد نفسگیر برابر چلسی در استمفوردبریج بازگشته بود و آندرآ پیرلو نمی‌توانست در این بازی از ابتدا به میدان برود. نبود پیرلو در ترکیب یوونتوس یک اتفاق نامانوس طی فصل گذشته و چند بازی ابتدای فصل جدید بود اما کنته این ریسک را کرد و پل پوگبا را از ابتدا به زمین فرستاد. شاگردان کنته در این دیدار بی‌نقص بازی کردند و 2 بر صفر پیروز شدند اما نباید از نقش این نوجوان فرانسوی به سادگی گذشت. او به راحتی و با اعتماد به نفس بالا شوت می‌زد، بازیکنان حریف را با دریبل‌های متنوع خود فریب می‌داد، پاس‌های بلند می‌داد و تکل می‌زد، کارهایی که شاید الان برای هواداران کاملا عادی شده اما در آن برهه آنها را شگفت‌زده نه، اما به فکر فروبرد. و یک ماه بعد، پس از زدن اولین گلش با پیراهن بیانکونری برابر ناپولی که انصافا گل زیبایی هم بود، او با یک خوشحالی منحصر به‌فرد و نگاه تعجب‌برانگیز به دورتادور ورزشگاه، به خوبی حیرت حاضران و حتی خود را(!) از تولد چنین پدیده‌ای نشان داد.
آرتورو ویدال
یک هافبک که به اندازه مهاجمان تیمتان (و حتی بیشتر) در گلزنی تبحر دارد. ویدال در این فصل تقریبا به اندازه میرکو ووچینیچ و فابیو کوالیارلا، بهترین گلزنان یووه، گل زده است. شوت‌های پرقدرت و پنالتی‌های بی‌نقص برای اثبات قدرت تمام‌کنندگی هافبک شیلیایی یوونتوس کافی به نظر می‌رسد اما اینها همان کارهایی بودند که او در فصل گذشته هم به خوبی از عهده انجام آنها برمی‌آمد و مطمئنا ویدال برای چیزی فراتر از آن، ارزشمندترین بازیکن این فصل یوونتوس بوده است.