در هفته‌های گذشته شاهد شدت گرفتن موج سناریوسازی‌های غرب بویژه آمریکا و انگلیس در گوشه و کنار جهان هستیم. گویا پسرعموهای امپریالیست واشنگتن و لندن به روزهای اوج دروغ‌پردازی‌های شیطانی‌شان یعنی پس از یازدهم سپتامبر 2001 و پیش از لشکرکشی به افغانستان و عراق بازگشته‌اند. این‌بار هم هدف اصلی تمام بهانه‌جویی‌ها و وحشت‌آفرینی‌های غرب خاورمیانه است، اگرچه بحران اقتصادی بی‌وقفه‌ای که از سپتامبر 2008 آغاز شده نیز باعث شده بخش مهمی از دروغ‌پردازی‌ها در آمریکا و اروپا، مصرف داخلی داشته باشد. اپیزود اول: شيميايي
حدود یک دهه پیش بود که جورج بوش پسر با همدستی متحدان غربی‌اش بویژه تونی بلر، ساز حمله به عراق را به بهانه دستیابی دیکتاتور بزرگ بغداد به سلاح‌های کشتار جمعی کوک کرد اما از لحظه اعلان جنگ کاخ سفید به بغداد تا یک دهه پس از آن هنوز هیچ نشانه‌ای از سلاح‌های کشتار جمعی در هیچ‌گوشه از خاک عراق پس از اشغال و پس از استقلال پیدا نشده است. فينيان کانينگام، نویسنده و کارشناس ايرلندي مسائل خاورميانه و شرق آفريقا درمقاله‌ای در سایت PRESS TV می‌نویسد:«بايد بپذيريد. آمريکايي‌ها و انگليسي‌ها با کمک هم قادر به اجراي نمايشي از فريبکاري و تبهکاري هستند. يکي از بازيگران اين نمايش، قدرت جنگي و نظامي دارد و ديگر بازيگر آن از قدرت دروغ و کذب‌گويي بهره‌مند است.» به گفته او، اين زوج هنری دوباره دست به کار شده است. اين بار نمايش جادويي و جنايتکارانه‌اي در حال اجراست که هدف از آن القاي اين دروغ به جهانيان است که دولت سوريه از سلاح‌هاي شيميايي و کشتار جمعي استفاده کرده است. به‌واسطه چندين هفته رقص‌پردازي سياسي، مساله سلاح‌هاي شيميايي به عنوان يک «خط قرمز» مناسب مطرح شده است. اکنون به شکل سحرآميزي از اين خط قرمز عبور شده است تا آمريکايي‌ها و انگليسي‌ها افزايش مداخله جنايتکارانه خود در سوريه و تبديل تروريسم واسطه‌اي و پنهان خود به تروريسم دولتي آشکار را توجيه کنند. نقشي که امروز ديويد کامرون، نخست‌وزير انگليس ايفا مي‌کند - يعني پوشاندن ردايي از مشروعيت و اعتبار بر تن دولت اوباما - دقيقا همان نقشي است که توني بلر، نخست‌وزير سابق انگليس ۱۰ سال پيش براي جورج دبليو بوش، رئيس‌جمهور وقت آمريکا ايفا کرد. دولت بوش در سال ۲۰۰۳ تلاش کرد با ادعاي اينکه رژيم بغداد سلاح کشتار جمعي در اختيار دارد، دستاويزي را جهت توجيه تجاوز و اشغال عراق به جهان ارائه کند. اما مشکل بوش در آن زمان اين بود که داستان‌هاي وي درباره اورانيوم (کيک زرد) از نيجر و اثبات وجود سلاح‌هاي شيميايي به‌واسطه نمونه‌گيري از کلر، معتبر و موثق به نظر نمي‌رسيدند. آن زمان، رئيس‌جمهور گاوچران آمريکا به عنوان فروشنده‌اي گاوچران مورد تمسخر قرار گرفت. 10 سال پس از تجاوز نيروهاي تحت امر آمريکا و انگليس به عراق و کشته شدن بيش از يک و نيم ميليون عراقي و يتيم و آواره شدن ميليون‌ها نفر ديگر از مردم اين کشور، بوش و بلر بايد به دليل آغاز جنگي بر پايه دروغ‌هايي دهشتناک مورد محاکمه قرار بگيرند. غيرقابل باورتر اينکه 10 سال بعد از آغاز نسل‌کشي تحت هدايت آمريکا و انگليس در عراق، همان نمايش 2 نفره بار ديگر در قبال سوريه در حال اجراست. نمايشي که در آن سلاح‌هاي کشتار جمعي براي توجيه يک اقدام نظامي به کار گرفته مي‌شود. شمار بسيار معدودي در رسانه‌هاي غربي درباره تکرار «اشتباهات» عراق هشدار مي‌دهند. اين موضوع به شکل رقت‌انگيزي ناکافي است. اگر اين رسانه‌ها از ذره‌اي صداقت برخوردار بودند، اکنون بايد خواستار تعقيب قضايي و محاکمه بوش و بلر و همچنين اوباما و کامرون مي‌شدند. اما نه! آنچه ما در رسانه‌ها مي‌خوانيم صرفا «هشدارهايي» درباره تکرار «اشتباه اعمال عجولانه جنگ» عليه عراق است. به عبارت ديگر، رسانه‌هاي غربي در حال خريد و فروش همان دسيسه آمريکايي ـ انگليسي براي جعل دستاويز جهت حمله تجاوزکارانه به يک کشور مستقل - اين بار سوريه - هستند. چاک هگل، وزير دفاع آمريکا در جريان سفر خود به خاورميانه که هدف از آن بازاريابي براي سلاح‌هاي آمريکايي بود، گفت: «آژانس‌هاي اطلاعاتي آمريکا با درجات مختلفي از اطمينان اعتقاد دارند که رژيم سوريه در مقياسي کوچک از سلاح‌هاي شيميايي استفاده کرده است.» وي در حالي که کاملا غيرمتقاعدکننده به نظر مي‌رسيد، افزود: «ما درباره منشأ اين موضوع اطمينان نداريم اما هرگونه استفاده از سلاح‌هاي شيميايي در سوريه احتمالا توسط رژيم اين کشور انجام گرفته است.» به عبارت ديگر، «با درجات مختلفي از اطمينان» يعني کوچک‌ترين سرنخي در اين‌باره نداريم.
اپیزود دوم: فهرست
بنابر گزارشي جديد و احتمالا ادعایی جعلی، نام مادر 2 مظنون انفجارهاي ماراتن بوستون از سال ۲۰۱۱ ميلادي در فهرست پايگاه اطلاعات تروريستي آمريکا در سال ۲۰۱۱ ميلادي قرار داشته است. خبرگزاري آسوشيتدپرس، اين خبر را روز شنبه به نقل از 2 مقام رسمي وزارت اطلاعات آمريکا اعلام کرد. بنابر این ادعا، سازمان اطلاعات مرکزي آمريکا (سيا) در پاييز ۲۰۱۱ ميلادي، خواستار افزودن اسامي تیمورلنگ تزارنائف، مظنون کشته شده در انفجارهاي بوستون و مادر وي، زبيده سارنيوا در فهرست پايگاه اطلاعات تروريستي شده است. این در حالی است که مقامات آمریکایی پس از دستگیری جوهر تزارنائف ادعا کرده بودند پیش از آن تنها برادر بزرگ او در فهرست مزبور قرار داشته است که به همین خاطر هم اف‌بی‌آی با او مصاحبه کرده بود اما هیچ مصاحبه‌ای با مادر وی انجام نگرفت. به احتمال قریب به یقین ادعای دروغین جدید آمریکا درباره این بانوی مسلمان داغستانی پس از افشاگری‌ها و حملات تندی است که او به دنبال قتل و دستگیری پسرانش به مقامات آمریکایی وارد آورده، بویژه وقتی که انفجارهای بوستون را برنامه‌ریزی شده دانست. در واقع کاخ سفید او را به تازگی در فهرست قرار داده تا از او انتقام بگیرد. خود زبيده سارنيوا نیز از اين اتهامات به عنوان « دروغ و رياکاري» نام برد و تاکيد کرد وي هرگز هيچ ارتباطي با جنايات و تروريسم نداشته است.
اپیزود سوم: نامه‌ها
پلیس آمریکا یک مظنون دیگر را که ادعا می‌شود شاید در سریال شرلوک هلمزی ارسال نامه حاوی مواد سمی به باراک اوباما، رئیس‌جمهوری آمریکا دست داشته باشد، دستگیر کرد. این فرد 41 سال دارد و روز شنبه در منزلش در می‌سی‌سی‌پی توسط پلیس فدرال بازداشت شد. این در حالی است که تقریبا 2 هفته از اعلام پلیس فدرال درباره یافتن سرنخ ارسال نامه‌های آغشته به سم ریسین می‌گذرد ولی مقامات امنیتی تا حالا دست روی دست گذاشته بودند، انگار که اف‌بی‌آی به مثابه یک شبکه تلویزیونی قصد دارد پروژه هراس‌افکنی را به شکلی پیش ببرد که با برنامه‌های جذاب دیگر در همین ژانر مثل سریال دستگیری عاملان فرضی حادثه بوستون، انفجار و آتش‌سوزی مهیب تگزاس یا تعقیب و گریز عوامل القاعده تداخل پوشش رسانه‌ای نداشته باشد.
اپیزود چهارم: تقلب
روز گذشته شورای انتخابات ملی ونزوئلا اعلام کرد انریکه کاپریلس، رهبر مخالفان این کشور که اتفاقا بشدت از سوی آمریکا و غرب حمایت می‌شود، نتوانسته ادعایش مبنی بر تقلب در انتخابات ریاست‌جمهوری 14 آوریل را ثابت کند. خانم تیبیسای لوسنا، رئیس این شورا که به صورت زنده از تلویزیون صحبت می‌کرد ادعاهای کاپریلس را غیرواقعی خواند و گفت رقیب پرزیدنت مادورو تا پایان مهلت شکایت هیچ سند و مدرکی درباره اتفاقات غیرعادی در جریان انتخابات ارائه نکرده. این ما را به یاد رفتار مشابه بازندگان انتخابات ریاست‌جمهوری سال 2009 در ایران می‌اندازد. کاپریلس هم همانند نمونه‌های ایرانی‌اش می‌خواست طرفدارانش را برای اغتشاش به خیابان‌ها بکشاند که طرفداران چاوز و مادورو پیش‌دستی کردند و در خیابان‌ها جشن
پیروزی گرفتند.