رائول ویلکس: سال 2007، سالی که ژوزه مورینیو تصمیم به ترک باشگاه چلسی گرفت، برای همه اعضای تیم لندنی این جدایی سخت و غیر‌قابل باور بود. هنوز هیچکس اشک‌های دیدیه دروگبا در مقابل دوربین‌های تلویزیونی یا مصاحبه فرانک لمپارد که گفته بود تصور می‌کرده مورینیو 10 سال در این باشگاه می‌ماند را فراموش نکرده است. بعد از جدایی آقای خاص از چلسی و پیوستنش به اینتر، شیرهای لندن هرگز نتوانستند به سرعت به شرایط آرمانی برگردند و سال‌های پر فراز و نشیبی را تجربه کردند. اما در سال 2013 هنگامی که او تصمیم به جدایی از کهکشانی‌ها گرفت، داستان به کلی فرق می‌کرد. جدایی او و بازگشتش به چلسی شاید بهترین تصمیم برای پایان دادن به نگرانی‌ها و حواشی این تیم بود. سبک کاری ژوزه با مربیان قبل از خودش فرق می‌کرد، چه از لحاظ تاکتیکی چه از لحاظ ارتباط با رسانه‌ها و چه از لحاظ رابطه‌اش با بازیکنان تیم و او هیچ وقت نتوانست آن طور که دوست داشت همه چیز را کنترل کند. با این وجود بازیکنانی بودند که باز هم دوست داشتند او در تیم بماند. مورینیو رئال را ترک کرد و حالا زمان تغییر بود. سران باشگاه با درس گرفتن از گذشته و برای جلوگیری از تکرار اشتباهات پیشین، خیلی سریع و بدون شک و تردید جانشین وی را معرفی کردند و آن شخص کسی نبود جز سرمربی پرافتخار و با تجربه ایتالیایی یعنی کارلو آنچلوتی. اولین تفاوت خیلی زود احساس شد. مورینیو همیشه دوست داشت کنترل تمام قسمت‌های باشگاه چه فنی و چه غیر‌فنی را در اختیار داشته باشد اما کارلتو فقط به درون ساختار تیمش و مسائل فنی توجه می‌کرد، کاری که او پیش‌تر در میلان و پی‌اس‌جی انجام داده بود. در گذشته کارلتو می‌توان این موضوع را فهمید که او تجربه کار در سخت‌ترین شرایط را دارد. مرد ایتالیایی در اولین مصاحبه‌اش درباره فشار‌ها چنین گفت: «در یک باشگاه تنها فشار موجود از طرف رسانه‌ها و هواداران نیست، بلکه بازیکنانی هم که بازی نمی‌کنند از شرایط راضی نیستد و همین موضوع باعث ایجاد حاشیه می‌کند که کاملا اشتباه است. من فکر می‌کنم وقتی شما هدایت باشگاه‌هایی مثل رئال یا میلان را برعهده می‌گیرید، احساس متفاوت بودن می‌کنید. حسی که من در میلان داشتم مطمئن هستم که در اینجا نیز خواهم داشت. در باشگاه‌های بزرگ فشارهای وارده نیز بزرگ‌تر و بیشتر می‌شود.» رئال مادرید از زمان ورود آنچلوتی کمتر خبرساز شده است و به نظر می‌رسد مرد ایتالیایی تیمی متحد درست کرده است، مساله‌ای که در زمان مورینیو چنین نبود و هر روز اخبار زیادی از این باشگاه به گوش می‌رسید. یکی از بارزترین نکات، موضوع نیمکت‌نشینی کاسیاس و برخورد این دو مربی با این مساله بود. ایکر کاسیاس زمانی که مورینیو او را روی نیمکت قرار داد بسیار ناراحت بود. او در این باره به FIFA.com گفت: «در آن زمان بسیار رنج کشیدم و گریه کردم و شب‌ها بسیار کم می‌خوابیدم.» اما آنچلوتی با وجود انتخاب لوپز به عنوان دروازه‌بان در لالیگا رویه‌ای دیگر پیش گرفت. او در مصاحبه‌ای گفت: «من به ایکر تبریک می‌گویم. او سزاوار این رکوردشکنی‌ها و پیروزی‌ها است. خیلی خوشحالیم که او با ما است و به ما کمک می‌کند. ما در حال حاضر 2 دروازه‌بان کاملا آماده داریم.» همین صحبت‌ها کافی بود تا بشود فهمید او مردی صلح‌طلب است و سعی دارد کاسیاس را به عنوان کاپیتان تیم و بخش مهمی از تیم جلوه دهد نه اینکه به هر شکلی شده بخواهد قدرت و ریاست خود را به همه نشان دهد. جدا از مسائل حاشیه‌ای، از لحاظ فنی نیز روش کارلتو با آقای خاص تفاوت دارد. تیم تحت نظر او وسیع‌تر، با حوصله بیشتر و با درصد مالکیت توپ به مراتب بالاتر نسبت به تیم فصل‌های قبل بازی می‌کند.وبسایت Whoscored.com میانگین درصد مالکیت توپ رئال مادرید در این فصل را 5/59 درصد اعلام کرده است، در صورتی که این عدد فصل گذشته 7/55 درصد بود. به نظر می‌رسد کارلو آنچلوتی درون تیم و دور از حواشی‌های موجود رابطه بسیار صمیمی و خوبی با بازیکنان دارد که این موضوع در صحبت‌های او نیز مشخص است. «من از آن دسته مربیانی نیستم که بگویم این کار را باید بکنید و این کار را نباید بکنید، چون من می‌گویم. من دوست دارم رابطه‌ام با همه در یک سطح خوب باشد. درهای دفتر من همیشه به روی همه برای بیان مشکلات باز است. من اعتقاد به قدرت و تصمیم‌گیرنده مطلق ندارم اما به دیسیپلین و نظم خاصی معتقدم که همیشه با احترام متقابل همراه است.» به هر شکل که بود دوره مورینیو در رئال مادرید به پایان رسید و دوره کارلو آنچلوتی فرا رسید. هیچ اشکالی بر مورینیو و روش کاری‌اش وارد نیست چون او یکی از بهترین مربیان حال حاضر جهان است، اما چیزی که واضح است اینکه کارلو آنچلوتی دقیقا همان گزینه‌ای بود که کهکشانی‌ها لازم داشتند و می‌شود این موضوع را از نتایج درخشان، جو آرام و بازی زیبای تیم پرطرفدار اسپانیایی فهمید.