مهدی طاهرخانی: 1- درست لحظاتی که سرمربی استقلال مقابل میلیون‌ها بیننده تلویزیونی دست در جیب شلوارش کرده بود و با حالتی آمیخته به اعتراض و البته کمی خویشتنداری، به سوالات فردوسی‌پور پاسخ می‌داد یک نفر چند 10 کیلومتر آن طرف‌تر با بغض کلنجار می‌رفت. جمع امتیازات محمد مایلی‌کهن به امیر قلعه‌نویی رسید. آنها تنها مربیانی هستند که در دور برگشت 22 امتیاز از 9 دیدار گرفته‌اند، اما با توجه به وضعیت سایپا و تفاوت آن با استقلال، می‌توان با ستایش بیشتری درباره شاهکار مایلی‌کهن نوشت.
او نه دست در جیب شلوارش کرده بود و نه سعی داشت بازیکن خاطی‌اش را سپری کند برابر سیل انتقادات. عصر آدینه، همان زمانی که داربی و حواشی‌اش همه فوتبال ما را بلعیده بود سرمربی سایپا رو در روی خبرنگاران کم تعداد سالن ورزشگاه انقلاب نشست تا درباره پیروزی گرانمایه‌اش، مقابل ذوب‌آهن مدعی بگوید اما چیزی شبیه بغض که فریاد چندین ساله‌ای را در خودش به همراه داشت، مانع از تکلم او شد.
مایلی‌کهن امروز در فوتبالی به موفقیت می‌رسد که تا چند ماه قبل در آن به مرد تمام شده، معروف بود. اما حالا او آمده است برای آنکه بگوید این من هستم محمد مایلی‌کهن! همان بازیکنی که یک عمر بی‌غش برای پرسپولیس دوید اما هرگز ثانیه‌ای مجال خودنمایی، در کسوت سرمربی را روی نیمکتش پیدا نکرد. این من هستم همان سرمربی جوان تیم ملی در اواسط دهه هفتاد خورشیدی که جایگاه ایران را در رنکینگ فیفا تا آنجا ارتقا بخشید که ما باز شدیم یکی از قطب‌های شماره یک آسیا.
2- سایپا امروز با هدایت مایلی‌کهن به تیم دیگری مبدل شده است، آنها بدون ادعا پیش می‌روند و در این بین قصد دارند چهره مخدوش شده‌شان را ترمیم کنند. با این وجود سایپا تغییر می‌کند و به بالا می‌تازد اما مایلی‌کهن همان مرد خاص دیروز است. زمانی که قرار به گفتن داشته هایش می‌شود آنچنان متواضعانه سهم خویش را در تحول سایپا هیچ می‌پندارد که گویی اگر هر کسی جای او بود سایپا در 9 بازی اخیرش، هفت بار برد را در آغوش می‌کشید. «من هیچ سهمی در تحول این تیم نداشتم و بچه‌ها خودشان خواستند که پیروز باشند که چنین هم شد.» این همه حرف سرمربی برنده روز داربی بود که در چمن ورزشگاه انقلاب از ذوب‌آهن چیزی باقی نگذاشت جز یک میهمان بازنده.
3- پیدا کردن او چندان ساده نیست یا به عبارت بهتر اگر قلقش را ندانی ناممکن است. همه در فکر داربی بودند، همه به پنالتی بچگانه علیزاده می‌پرداختند، همه در مورد قضاوت خوب محسن ترکی می‌گفتند، اما مایلی‌کهن در آن لحظات قادر به صحبت کردن نبود؛ چرا‌که ابتدا سعی داشت بغضش را فرو بخورد سپس از ابعاد فنی این مصاف بگوید اما بغض او که ریشه در اتفاقات پیچیده این یک دهه اخیر داشت، آنقدر چاق بود و پرحجم که اشک را میهمان چشمان مرد همیشه منتقد کرد.
انتقاد؛ این شاید بزرگ‌ترین عامل ناکامی او در این چند سال اخیر بود. زبانش هرگاه صادقانه از روی دلش چرخید، ثمره چیزی نبود جر فراری دادن دوستان، در صورتی که اگر مثل خیلی‌ها قادر بود با دیده آینده‌بینی به مسیر پیش رو بنگرد آن وقت شاید خیلی پیش‌تر از اینها به حقش می‌رسید. اما گویا این عنصر در خون مایلی‌جریان نداشت و ندارد. او سایپا را به روزهای خوب گذشته می‌رساند اما باز هم دست در جیب شلوارش نمی‌کند و سعی ندارد با ادبیات عامه فریبانه به پیشواز رخداد‌ها برود.
4- سایپا هفتمین برد نیم فصل دوم را صید می‌کند و در این بین صحبت با سرمربی این تیم لازم‌تر از هر زمان دیگری جلوه می‌کند اما باز مثل همیشه پیدا کردن او ساده نیست. سر تماس اول کسی از آن سوی خط جواب می‌دهد اما تا به او می‌گوییم محمد مایلی کهن! جواب می‌دهد چهار شماره آخر را جا به جا گرفته‌ایم. اما زمانی که شماره را درست می‌گیریم تنها بوق است که شنیده می‌شود. حاجی همچنان سکوت می‌کند و راضی به مصاحبه مطبوعاتی نیست، تنها چند خبرگزاری، همین و بس. در همین راستا او پاسخ خبرگزاری مهر را می دهد.
5- سایپا به همراه استقلال بهترین عملکرد را در
نیم فصل دوم داشته است اما ویرانه هفده بازی نیم فصل اول آنقدر وسیع بود که امروز با وجود این همه برد آنها تنها تا رتبه نهم پیشروی کرده‌اند. امیر‌حسین پیروانی که به همراه مایلی‌کهن موفق به کسب چنین نتایجی شده‌اند درباره آینده و هدفگذاری سایپا می‌گوید: «درست است که از زمان آغاز به کار کادرفنی جدید در تیم سایپا، هدف و انتظار مدیران باشگاه بقای این تیم در لیگ برتر بود، اما در حال حاضر برنامه ما تا پایان لیگ، قرار گرفتن در بین چهار تیم بالای جدول است که امیدواریم با استمرار تلاش مجموعه سایپا از بازیکنان گرفته تا مربیان، دست‌اندرکاران و مدیران به این مهم دست یابیم.» البته در این بین نمی‌توان بی‌تفاوت از نقش مدیریتی سایپا گذشت. آنها با اعتماد به مردی که کسی باور نداشت مجددا به جمع بهترین‌ها برگردد، سهم بسزایی در این تحول اساسی داشتند.
6- بغض همچنان گلوی حاجی را می‌فشارد. او تنها راضی به صحبت با خبرگزاری ها است و بی اعتنا به قدرت مطبوعات ورزشی، همچنان در برابر آنها روزه سکوت می گیرد. نه «علی‌هایی» اطرافش هستند تا وجاهت ویژه‌ای به هیمنه‌اش ببخشند، نه برای فریاد زدن بردهایش دست به دامان کسی می شود. او محمد مایلی کهن است. بغض مرد نارنجی
مهدی طاهرخانی: 1- درست لحظاتی که سرمربی استقلال مقابل میلیون‌ها بیننده تلویزیونی دست در جیب شلوارش کرده بود و با حالتی آمیخته به اعتراض و البته کمی خویشتنداری، به سوالات فردوسی‌پور پاسخ می‌داد یک نفر چند 10 کیلومتر آن طرف‌تر با بغض کلنجار می‌رفت. جمع امتیازات محمد مایلی‌کهن به امیر قلعه‌نویی رسید. آنها تنها مربیانی هستند که در دور برگشت 22 امتیاز از 9 دیدار گرفته‌اند، اما با توجه به وضعیت سایپا و تفاوت آن با استقلال، می‌توان با ستایش بیشتری درباره شاهکار مایلی‌کهن نوشت.
او نه دست در جیب شلوارش کرده بود و نه سعی داشت بازیکن خاطی‌اش را سپری کند برابر سیل انتقادات. عصر آدینه، همان زمانی که داربی و حواشی‌اش همه فوتبال ما را بلعیده بود سرمربی سایپا رو در روی خبرنگاران کم تعداد سالن ورزشگاه انقلاب نشست تا درباره پیروزی گرانمایه‌اش، مقابل ذوب‌آهن مدعی بگوید اما چیزی شبیه بغض که فریاد چندین ساله‌ای را در خودش به همراه داشت، مانع از تکلم او شد.
مایلی‌کهن امروز در فوتبالی به موفقیت می‌رسد که تا چند ماه قبل در آن به مرد تمام شده، معروف بود. اما حالا او آمده است برای آنکه بگوید این من هستم محمد مایلی‌کهن! همان بازیکنی که یک عمر بی‌غش برای پرسپولیس دوید اما هرگز ثانیه‌ای مجال خودنمایی، در کسوت سرمربی را روی نیمکتش پیدا نکرد. این من هستم همان سرمربی جوان تیم ملی در اواسط دهه هفتاد خورشیدی که جایگاه ایران را در رنکینگ فیفا تا آنجا ارتقا بخشید که ما باز شدیم یکی از قطب‌های شماره یک آسیا.
2- سایپا امروز با هدایت مایلی‌کهن به تیم دیگری مبدل شده است، آنها بدون ادعا پیش می‌روند و در این بین قصد دارند چهره مخدوش شده‌شان را ترمیم کنند. با این وجود سایپا تغییر می‌کند و به بالا می‌تازد اما مایلی‌کهن همان مرد خاص دیروز است. زمانی که قرار به گفتن داشته هایش می‌شود آنچنان متواضعانه سهم خویش را در تحول سایپا هیچ می‌پندارد که گویی اگر هر کسی جای او بود سایپا در 9 بازی اخیرش، هفت بار برد را در آغوش می‌کشید. «من هیچ سهمی در تحول این تیم نداشتم و بچه‌ها خودشان خواستند که پیروز باشند که چنین هم شد.» این همه حرف سرمربی برنده روز داربی بود که در چمن ورزشگاه انقلاب از ذوب‌آهن چیزی باقی نگذاشت جز یک میهمان بازنده.
3- پیدا کردن او چندان ساده نیست یا به عبارت بهتر اگر قلقش را ندانی ناممکن است. همه در فکر داربی بودند، همه به پنالتی بچگانه علیزاده می‌پرداختند، همه در مورد قضاوت خوب محسن ترکی می‌گفتند، اما مایلی‌کهن در آن لحظات قادر به صحبت کردن نبود؛ چرا‌که ابتدا سعی داشت بغضش را فرو بخورد سپس از ابعاد فنی این مصاف بگوید اما بغض او که ریشه در اتفاقات پیچیده این یک دهه اخیر داشت، آنقدر چاق بود و پرحجم که اشک را میهمان چشمان مرد همیشه منتقد کرد.
انتقاد؛ این شاید بزرگ‌ترین عامل ناکامی او در این چند سال اخیر بود. زبانش هرگاه صادقانه از روی دلش چرخید، ثمره چیزی نبود جر فراری دادن دوستان، در صورتی که اگر مثل خیلی‌ها قادر بود با دیده آینده‌بینی به مسیر پیش رو بنگرد آن وقت شاید خیلی پیش‌تر از اینها به حقش می‌رسید. اما گویا این عنصر در خون مایلی‌جریان نداشت و ندارد. او سایپا را به روزهای خوب گذشته می‌رساند اما باز هم دست در جیب شلوارش نمی‌کند و سعی ندارد با ادبیات عامه فریبانه به پیشواز رخداد‌ها برود.
4- سایپا هفتمین برد نیم فصل دوم را صید می‌کند و در این بین صحبت با سرمربی این تیم لازم‌تر از هر زمان دیگری جلوه می‌کند اما باز مثل همیشه پیدا کردن او ساده نیست. سر تماس اول کسی از آن سوی خط جواب می‌دهد اما تا به او می‌گوییم محمد مایلی کهن! جواب می‌دهد چهار شماره آخر را جا به جا گرفته‌ایم. اما زمانی که شماره را درست می‌گیریم تنها بوق است که شنیده می‌شود. حاجی همچنان سکوت می‌کند و راضی به مصاحبه مطبوعاتی نیست، تنها چند خبرگزاری، همین و بس. در همین راستا او پاسخ خبرگزاری مهر را می دهد.
5- سایپا به همراه استقلال بهترین عملکرد را در
نیم فصل دوم داشته است اما ویرانه هفده بازی نیم فصل اول آنقدر وسیع بود که امروز با وجود این همه برد آنها تنها تا رتبه نهم پیشروی کرده‌اند. امیر‌حسین پیروانی که به همراه مایلی‌کهن موفق به کسب چنین نتایجی شده‌اند درباره آینده و هدفگذاری سایپا می‌گوید: «درست است که از زمان آغاز به کار کادرفنی جدید در تیم سایپا، هدف و انتظار مدیران باشگاه بقای این تیم در لیگ برتر بود، اما در حال حاضر برنامه ما تا پایان لیگ، قرار گرفتن در بین چهار تیم بالای جدول است که امیدواریم با استمرار تلاش مجموعه سایپا از بازیکنان گرفته تا مربیان، دست‌اندرکاران و مدیران به این مهم دست یابیم.» البته در این بین نمی‌توان بی‌تفاوت از نقش مدیریتی سایپا گذشت. آنها با اعتماد به مردی که کسی باور نداشت مجددا به جمع بهترین‌ها برگردد، سهم بسزایی در این تحول اساسی داشتند.
6- بغض همچنان گلوی حاجی را می‌فشارد. او تنها راضی به صحبت با خبرگزاری ها است و بی اعتنا به قدرت مطبوعات ورزشی، همچنان در برابر آنها روزه سکوت می گیرد. نه «علی‌هایی» اطرافش هستند تا وجاهت ویژه‌ای به هیمنه‌اش ببخشند، نه برای فریاد زدن بردهایش دست به دامان کسی می شود. او محمد مایلی کهن است. ارسال نظر
پربیننده