باربد بهراد: 1- بازی تمام می‌شود، تیم محبوبت باخته و تو بسان کودکی که همه آرزوهایش را درعدم خرید یک شیء بی‌ارزش فنا شده می‌بیند اوقاتت تلخ و کردارت زهردار است و بدتر از همه ظرفیت شنیدن کوچک‌ترین نقدی را نداری. اما رمز فوتبال در چیست؟ کدام حس است که تو را می‌بلعد، برده‌ات می‌کند و معتادش می‌شوی اما درست چند متر آن طرف‌تر انسان دیگری هست شبیه تو که هیچ یک از دغدغه‌هایت را ندارد. برای او ابدا مهم نیست دیروز استقلال به رده هفدهم رفته، پرسپولیس با سه گل به ذوب‌آهن باخته یا دست آخر یکی از رنگ‌ها، داربی را با فضاحت واگذار کرده. تو فوتبال را دوست داری، دلیلش را نمی‌دانی و فقط دوست داشتن برایت ارزشمند است. اما همیشه اینچنین نیست، شاید برحسب اتفاق یا یک جریان کاری وارد مکانی شوی و ببینی ستاره‌های رویاهایت چگونه عرش تا فرش را پیموده‌اند و برخلاف تعصب عجیبی که تو داری آنها بعد از ناکامی کاملا فارغند و بی‌دغدغه. اینک می‌خواهم کلمات را به گونه‌ای کنار هم قرار دهم که سرانجام نوشته‌هایم رنگ زرد پیدا نکند اما اگر چنین نشد بدانید مشکل از هیج کجانبوده جز ضعف من در بیان یک واقعیت خاکستری که از بد حادثه رنگ زرد به خود گرفته است.
2- بزرگراه را تا انتها می‌روی، سمت راستت یک بریدگی است به سمت یکی از مناطق آپارتمان‌نشین شمال غرب تهران و کمی پیشروی تو را مقابل ساختمان‌های بلند قامتی می‌اندازد که نه اندازه آنها چشمانت را فتح می‌کند و نه نمای بکرشان، بلکه ماشین‌های مدل بالا اولین تغییر عجیبی است که به تو می‌فهماند آنجا باید پاتوق عده‌ای خوش‌نشین باشد. حالا نه به سمت ساختمان‌های بلند بالا و نه به سوی خودرو‌های پارک شده می‌روی بلکه مقصدت به طرف یک فروشگاه زیرزمینی است؛ فروشگاهی که مهم‌ترین متاع عرضه‌اش، نیکوتین با طعم میوه است. بله یک سفره‌خانه سنتی با نامی وام گرفته از یکی از بزرگان تاریخ علم پزشکی ایران زمین.
3- حدود بیست پله به سمت پایین، سپس یک در چوبی بزرگ که بی شباهت به در‌های زمان قدیم نیست و در نهایت یک سالن بزرگ و پردود که از لا‌به‌لای آن همه دود غلیظ، چهره‌های آشنایی را رصد می‌کنی. اینها ستاره‌های روزهای تعطیل تو هستند؛ همان‌هایی که بعضا خوشحالت می‌کنند و غالباً اسباب عزایت را فراهم می‌سازند؛ فوتبالیست‌های دوست‌داشتنی تو که تصور چهره آنها با شلنگ قلیان کمی سخت است اما بعد از پیمودن پله‌ها واقعیت پیش چشمانت قرار دارد. شاید این پرسش به ذهنت خطور کند که چرا آنجا؟ اما وقتی برادر یکی از بازیکنان سابق استقلال را پشت دخل می‌بینی جواب سوال خود به خود پیدا می‌شود. حالا کمی آن سو‌تر همان فوتبالیست را هم پیدا می‌کنی؛ مهاجمی که در لیگ ششم کم گل خراب نکرد و دست آخر به یکی از تیم‌های متمول لیگ یکی پیوست. او صاحبخانه است و همین نکته موجب می‌شود فوتبالیست‌ها به آنجا بیایند.
4- سال گذشته این مکان پاتوق همیشگی مثلث معروف پرسپولیس بود اما امسال دیگر خبری از آن جمع معروف نیست.البته چهره‌های معروف‌تر ترجیح می‌دهند به قسمتی بروند که چندان در دید قرار ندارد. نکته جالب‌تر اینکه بعضی از آنها قلیان‌های مخصوصی را برای خود دارند، درست مثل ملی‌پوش چپ پای سابق پرسپولیس که در یکی از سفره‌خانه‌های همان حوالی، قلیانی برای خود آورده بود به اندازه یک نهال چنار.
5- سال قبل همان روزهایی که استیل آذین هنوز امیدی برای لیگ برتری شدن داشت، شبی از شب‌های سرد زمستان آن سفره خانه به قرق سلطان و اعوان و انصارش درآمد و از ورود هرگونه غریبه‌ای جلوگیری کردند. با این وجود هرگز در آن ضیافت، ذغالی برای گر گرفتن تنباکو روی شعله نرفت و به گونه‌ای فضا را ترسیم کردند که گویی آنجا فقط یک رستوران سنتی است که به غیر کوبیده و کشک بادنجان هرگز پای هیچ کالای دیگری به منوی فاخر آنجا نرسیده است! بله آنها ستاره‌های دوست داشتنی روزهای تعطیل تو هستند و می‌بینی برخلاف وعده خود که فروش ماشین را بهانه بی‌پولی کرده‌اند، همچنان رخش‌های گرانقیمت‌شان مقابل تجلی‌گاه دود سرطان‌زا پارک است.
6- سرمربی سر میز ناهار به مسؤولان هتل می‌گوید مقابل شاگردانش نوشابه گازدار نگذارند تامبادا آمادگی آنها ترک بردارد، غافل از اینکه شب‌های دودی ستاره‌هایش اینک غیر قابل شمارش است.
7- حالا تو همچنان برای آنها هورا بکش، سینه سپر کن و اشک بریز. این خاصیت بی‌منطق فوتبال است. مکانی پر از دود و نیکوتین
باربد بهراد: 1- بازی تمام می‌شود، تیم محبوبت باخته و تو بسان کودکی که همه آرزوهایش را درعدم خرید یک شیء بی‌ارزش فنا شده می‌بیند اوقاتت تلخ و کردارت زهردار است و بدتر از همه ظرفیت شنیدن کوچک‌ترین نقدی را نداری. اما رمز فوتبال در چیست؟ کدام حس است که تو را می‌بلعد، برده‌ات می‌کند و معتادش می‌شوی اما درست چند متر آن طرف‌تر انسان دیگری هست شبیه تو که هیچ یک از دغدغه‌هایت را ندارد. برای او ابدا مهم نیست دیروز استقلال به رده هفدهم رفته، پرسپولیس با سه گل به ذوب‌آهن باخته یا دست آخر یکی از رنگ‌ها، داربی را با فضاحت واگذار کرده. تو فوتبال را دوست داری، دلیلش را نمی‌دانی و فقط دوست داشتن برایت ارزشمند است. اما همیشه اینچنین نیست، شاید برحسب اتفاق یا یک جریان کاری وارد مکانی شوی و ببینی ستاره‌های رویاهایت چگونه عرش تا فرش را پیموده‌اند و برخلاف تعصب عجیبی که تو داری آنها بعد از ناکامی کاملا فارغند و بی‌دغدغه. اینک می‌خواهم کلمات را به گونه‌ای کنار هم قرار دهم که سرانجام نوشته‌هایم رنگ زرد پیدا نکند اما اگر چنین نشد بدانید مشکل از هیج کجانبوده جز ضعف من در بیان یک واقعیت خاکستری که از بد حادثه رنگ زرد به خود گرفته است.
2- بزرگراه را تا انتها می‌روی، سمت راستت یک بریدگی است به سمت یکی از مناطق آپارتمان‌نشین شمال غرب تهران و کمی پیشروی تو را مقابل ساختمان‌های بلند قامتی می‌اندازد که نه اندازه آنها چشمانت را فتح می‌کند و نه نمای بکرشان، بلکه ماشین‌های مدل بالا اولین تغییر عجیبی است که به تو می‌فهماند آنجا باید پاتوق عده‌ای خوش‌نشین باشد. حالا نه به سمت ساختمان‌های بلند بالا و نه به سوی خودرو‌های پارک شده می‌روی بلکه مقصدت به طرف یک فروشگاه زیرزمینی است؛ فروشگاهی که مهم‌ترین متاع عرضه‌اش، نیکوتین با طعم میوه است. بله یک سفره‌خانه سنتی با نامی وام گرفته از یکی از بزرگان تاریخ علم پزشکی ایران زمین.
3- حدود بیست پله به سمت پایین، سپس یک در چوبی بزرگ که بی شباهت به در‌های زمان قدیم نیست و در نهایت یک سالن بزرگ و پردود که از لا‌به‌لای آن همه دود غلیظ، چهره‌های آشنایی را رصد می‌کنی. اینها ستاره‌های روزهای تعطیل تو هستند؛ همان‌هایی که بعضا خوشحالت می‌کنند و غالباً اسباب عزایت را فراهم می‌سازند؛ فوتبالیست‌های دوست‌داشتنی تو که تصور چهره آنها با شلنگ قلیان کمی سخت است اما بعد از پیمودن پله‌ها واقعیت پیش چشمانت قرار دارد. شاید این پرسش به ذهنت خطور کند که چرا آنجا؟ اما وقتی برادر یکی از بازیکنان سابق استقلال را پشت دخل می‌بینی جواب سوال خود به خود پیدا می‌شود. حالا کمی آن سو‌تر همان فوتبالیست را هم پیدا می‌کنی؛ مهاجمی که در لیگ ششم کم گل خراب نکرد و دست آخر به یکی از تیم‌های متمول لیگ یکی پیوست. او صاحبخانه است و همین نکته موجب می‌شود فوتبالیست‌ها به آنجا بیایند.
4- سال گذشته این مکان پاتوق همیشگی مثلث معروف پرسپولیس بود اما امسال دیگر خبری از آن جمع معروف نیست.البته چهره‌های معروف‌تر ترجیح می‌دهند به قسمتی بروند که چندان در دید قرار ندارد. نکته جالب‌تر اینکه بعضی از آنها قلیان‌های مخصوصی را برای خود دارند، درست مثل ملی‌پوش چپ پای سابق پرسپولیس که در یکی از سفره‌خانه‌های همان حوالی، قلیانی برای خود آورده بود به اندازه یک نهال چنار.
5- سال قبل همان روزهایی که استیل آذین هنوز امیدی برای لیگ برتری شدن داشت، شبی از شب‌های سرد زمستان آن سفره خانه به قرق سلطان و اعوان و انصارش درآمد و از ورود هرگونه غریبه‌ای جلوگیری کردند. با این وجود هرگز در آن ضیافت، ذغالی برای گر گرفتن تنباکو روی شعله نرفت و به گونه‌ای فضا را ترسیم کردند که گویی آنجا فقط یک رستوران سنتی است که به غیر کوبیده و کشک بادنجان هرگز پای هیچ کالای دیگری به منوی فاخر آنجا نرسیده است! بله آنها ستاره‌های دوست داشتنی روزهای تعطیل تو هستند و می‌بینی برخلاف وعده خود که فروش ماشین را بهانه بی‌پولی کرده‌اند، همچنان رخش‌های گرانقیمت‌شان مقابل تجلی‌گاه دود سرطان‌زا پارک است.
6- سرمربی سر میز ناهار به مسؤولان هتل می‌گوید مقابل شاگردانش نوشابه گازدار نگذارند تامبادا آمادگی آنها ترک بردارد، غافل از اینکه شب‌های دودی ستاره‌هایش اینک غیر قابل شمارش است.
7- حالا تو همچنان برای آنها هورا بکش، سینه سپر کن و اشک بریز. این خاصیت بی‌منطق فوتبال است. ارسال نظر
پربیننده