عليرضا پورصباغاندرو استنتون، فیلمساز مستقل هالیوودی 2 فیلم در کارنامه‌اش دارد که آثار فوق‌العاده و در‌خور تاملی به‌شمار می‌روند؛ فیلم‌هایی با نگرش‌های متعدد اجتماعی که در نهایت مخاطب را با نتایج سیاسی دهشتناکی روبه‌رو می‌کند. در فیلم «ارباب جنگ»، استنتون مخاطب را با فروشنده اسلحه‌ای مواجه می‌کند که در ابعاد اجتماعی در جوامع مختلف جهان سومی جنگ و کشتار را فراهم می‌آورد. در نقطه عطف فیلم ارباب جنگ درخواهیم یافت گسترش میلیتاریسم از حامیان سیاسی پشت پرده قهاری بهره می‌برد. فیلم در زمان استنتون تاثیرات اجتماعی کاپیتالیسم را بررسی می‌کند و در واقع نسخه‌ای که برای مخاطب می‌پیچید اعتراض به روند شیوه سرمایه‌داری است.
استتنون در فیلمی که اخیرا از او به عنوان «میزبان» (host) به نمایش درآمده است دیگر فیلمسازی مستقل و نو‌اندیش به‌شمار نمی‌رود و
پر واضح است که در جریان اصلی هالیوود افتاده و دیگر استنتون قائل به تفکر در ساخت آثار متفاوت نیست. فیلم میزبان از جنس همان فیلم پفکی‌های هالیوودی به شمار می‌رود که 2 ساعت و 10 دقیقه فلفل روی اعصاب مخاطب می‌پاشد. از حیث ایدئولوژیک استقلال قائم به ذات فیلمسازی مستقل را ندارد و در واقع میزبان ادامه‌ای بر ایدئولوژی «دروازه ستارگان» (رولند امریچ) و «پرومتیوس» (ریدلی اسکات) است. اقبالی ایدئولوژیک بر سر هالیوود سایه افکنده است که با مفاهیم کلیدی ادیان آسمانی جدل کند. آدمی هیچگاه حتی با ساختن قلب مصنوعی و روبات‌هایی که پیکره آواتاری عظیمی دارند نمی‌تواند حیات و ممات را در چنگال خویش بگیرد اما فیلم از مقدمه تا موخره اصرار دارد که فضایی‌ها مسبب خلقت بشر هستند. در فیلم میزبان این موضوع مطرح می‌شود که فضایی‌ها آمده‌اند تا گونه دیگری از حیات را بیازمایند و نسل انسان را منقرض کنند. تقریبا همان دریافت‌هایی که از کتاب «ارابه خدایان» (اریش فون دیکن) در عمده آثار هالیوودی جاری است و تنها جدالش با مفاهیم توحیدی است، قالبی دراماتیک به خود می‌گیرد. تاکید موکد بر این جریان فکری که تبدیل به مدی ایدئولوژیک در هالیوود شده، به شکل مستندهای تاثیر‌گذار در شبکه‌های ماهواره‌ای فارسی‌زبان نیز تبلیغ می‌شود. شبکه‌هایی نظیر «من و تو 1» و «نشنال جئوگرافیک فارسی» اخیرا تولیدات شبکه دیسکاوری و هیستوری را با مضامین مورد اشاره، دوبله و پخش می‌کنند. در واقع مخاطب با خیلی از انگاره‌هاي ضد‌توحیدی مواجه است که توحید نباید منشأ ایدئولوژی فردی ادیان ابراهیمی باشد و در واقع مفهوم خالق انحصاری در اختیار فضایی‌هایی است که آدمی هیچگاه با آنان مواجه نشده است و چند سالی از آنان دور بوده است. «میزبان» مثل سایر آثار استنتون فیلمی مستقل و مولف نیست و مبنای اقتباسی دارد. فیلم علمی- تخیلی میزبان بر اساس رمانی به همین نام توسط استفانی میر در سال 2007 به نگارش درآمده است. استفانی میر در کارنامه‌اش مجموعه چند قسمتی «گرگ و میش» را دارد و از این جهت همان تم عشق‌های نوجوانانه در این فیلم به شکل مولفه‌ای دراماتیک به چشم می‌آید اما مولفه‌های معنایی و دراماتیک عشق در هر 2 فیلم بسیار متفاوت است. عشق‌های نوجوانانه مجموعه گرگ و میش (با توجه به تفاوت جنسیت 2 شخصیت محوری؛ انسان و خون‌آشام) از جنس عشق‌های محافظه‌کارانه است و عشقی که در فیلم میزبان جاری است از نوع عشق‌های لیبرال. البته غیر از تعمق در تفاوت تبلیغ 2 عشق متفاوت باید به این نکته دقت داشت که امروز در هالیوود عمده روایت‌های عاشقانه متمرکز بر عشق‌های نوجوانانه است. سیاقی که در نهایت منجر می‌شود به پایین آمدن سن مقاربت در جامعه آمریکایی و افزایش تولدهای نامشروع با مادران نوجوان.
روایت فیلم میزبان در دوران پسا آخرالزمانی بشر اتفاق می‌افتد. تماشای آخرالزمانی کوچک و پر شده با ملودرامی ناخواسته خنده‌دار، دردناک، کسل‌کننده و روایتی که مجموعه‌ای از قطعات دراماتیک توطئه مزخرف، شخصیت‌های غیر‌قابل باور و عاشقانه نوجوانانه مضحک را گرد هم آورده و این انگاره‌های روایی نازل به ذهن مخاطب تجاوز می‌کند و با مالش نمک بر زخم‌های علمی- افسانه‌ای، مخاطب را 2 ساعت و 10 دقیقه تهدید به روانی شدن می‌کند. روایت فیلم از آنجایی آغاز می‌شود که «ملانی» به عنوان یکی از بازماندگان تبار انسان، حین گریختن از چنگال فضایی‌ها با بیرون پریدن از یک پنجره 6 طبقه به کما می‌رود. مردان بیگانه و غم‌انگیز فضایی که در آوردن ارواح فضایی خود به کره زمین خلاقانه عمل کرده‌اند، روح کوچک و سیال خود را که به ماشین چمن‌زنی شباهت دارد وارد کالبد ملانی می‌کنند و ملانی پس از بازجویی فراوان زندگی دو‌گانه‌ای را آغاز می‌کند. روح انسانی و روح فضایی در یک کالبد از ابتدا تا انتهای فیلم مثل 2 هوو با یکدیگر بحث و جدل می‌کنند. اما ملانی یا «وندا» که نام جدید او است، شبیه دیگر فضایی‌های تسخیر شده نیست و دخترک می‌گریزد به جایی که سایر زمینی‌ها انتظارش را می‌کشند. از طرفی کارآگاه فضایی مونثی به نام سیکر (دایان کروگر) به تعقیب ملانی می‌پردازد. ملانی هم تا حدودی با فضایی تسخیر‌کننده کالبدش کنار می‌آید اما زمینی‌های شورشی که شباهتی عجیب به پارتیزان‌های ماتریکس دارند در ابتدا از پذیرفتن ملانی سر باز می‌زنند ولی به تدریج ملانی می‌تواند آنان را قانع کند که همچنان روح زمینی در پیکره او جاری و همچنان کالبدش تسخیر نشده است و پارتیزان‌هایی که بدوی زندگی می‌کنند موفق می‌شوند راهی پیدا کنند برای تجزیه روح فضایی‌های مهاجم از پیکره زمینی آدمیان. نیمه دوم داستان با چرخشی عاشقانه پیش می‌رود؛ عشق‌های نوجوانانه‌ای که در سطور پیشین بدان اشاره شد. البته ماهیت فیلم اشتراک گذاشتن مفهوم 2 روح در یک کالبد را دستمایه قرار می‌دهد تا به این نکته اشاره کند که عقل با بدن چه نسبتی دارد البته با کلی چرند‌گویی دراماتیک.