استعفای بهزاد کتیرایی از ریاست فدراسیون کاراته همچنان تلفات میدهد. پس از اینکه سرپرست دبیر فدراسیون کاراته هم به سبک رئیس خود از فدراسیون استعفا داد دیروز حسین روحانی یکی از چهرههای اصلی کاراته ایران که جزو شناختهشدهترین کاراتهکاهای جهان هم هست به طور رسمی از دنیای حرفهای کاراته خداحافظی کرد، اما نکتهای که در خداحافظی قهرمان جهان دیده میشود ناراحتی او از برخی رفتارهاست. رفتارهایی که سرانجام باعث شد ملیپوش قدیمی تیم کاراته ایران از دنیای ورزش خداحافظی کند: «شاید برخی عنوان کنند خداحافظی من از تیم ملی در مقطع زمانی حال حاضر به دلایل مصلحتی و یا منافع شخصی است، اما حقیقت چیز دیگری است، زیرا تمامی کاراته ایران میدانند که در تمامی این سالها آنچه در توان داشتم، برای کاراته انجام دادم، ولی حق من در این ورزش خورده شده است.» اشاره روحانی به پاداشی است که هفته قبل و دو ماه بعد از پایان رقابتهای جهانی کاراته به او داده شد. در حالی که روحانی در این مسابقات تنها مدالآور ایران بود به او تنها پنج میلیون تومان پاداش داده شد و فدراسیون به دیگر کاراتهکاها تا بیست و پنج میلیون تومان پاداش داد. شکایت روحانی هم از این مساله است: «این تنها یک نمونه از مشکلات بود. ناگفتههای بسیاری وجود دارد که در زمان مناسب آن را بازگو خواهم کرد، ولی واقعیت این است که در ورزش ایران بحث شایسته سالاری هرگز معنی و مفهوم ندارد و ورزشکاری که از جان و زندگی خود میگذرد و برای این ورزش مدالآوری میکند، هرگز مورد توجه واقع نمیشود.» روحانی که در چهار دوره مسابقات جهانی یک مدال طلا، یک نقره و دو برنز هم کسب کرده و پر افتخارترین کاتاروی ایرانی هم محسوب میشود در ادامه اشارهای کوچک به رفتارهایی که تبعیضآمیز میخواند، دارد و میگوید: «در تمامی سالهای حضور در کاراته
هیچ گاه به تناسب مدالآوری و افتخارآفرینی که برای این ورزش داشتهام، مورد توجه قرار نگرفتم و اخیرا نیز متوجه شدم ورزشکاری که هرگز در تمرینات تیم ملی حضور مداومی نداشته 20 میلیون تومان دریافت کرده است، در حالی که هرگز این مبلغ معادل زحمات وی نبوده و نباید این قدر تفاوت وجود داشته باشد. ارزشگذاری روی قهرمانان باید برمبنای اصول مشخصی انجام شود. آیا همواره باید با جنجال و داد و بیداد به حق خود برسیم؟ من هم میتوانستم مانند آن ورزشکار وارد وادی جنجال شوم، ولی این کار را انجام ندادم. در مسابقات جهانی ژاپن تنها من بودم که تک مدال کاروان کاراته ایران را کسب کردم، در حالی که هرگز پس از مسابقات جهانی ارزشی برای این مدال قائل نشدند و بسیار برایم عجیب است زحمت مدالآوری را من کشیدم، ولی افراد دیگری پاداش گرفتند. واقعا چرا باید این طور باشد؟هرگز اهل فریبکاری و دورویی نیستم، اما ظاهرا هرگز گوشی نیست که صدای ما را بشنود و چشمی نیست تا واقعیتها را ببیند. از هر نظر که حساب کنید به حق خود در کاراته نرسیدهام و به همین دلیل تصمیم گرفتم تا از حضور در تیم ملی خداحافظی کنم.» روحانی: گوشی برای شنیدن واقعیت ها وجود نداشت
استعفای بهزاد کتیرایی از ریاست فدراسیون کاراته همچنان تلفات میدهد. پس از اینکه سرپرست دبیر فدراسیون کاراته هم به سبک رئیس خود از فدراسیون استعفا داد دیروز حسین روحانی یکی از چهرههای اصلی کاراته ایران که جزو شناختهشدهترین کاراتهکاهای جهان هم هست به طور رسمی از دنیای حرفهای کاراته خداحافظی کرد، اما نکتهای که در خداحافظی قهرمان جهان دیده میشود ناراحتی او از برخی رفتارهاست. رفتارهایی که سرانجام باعث شد ملیپوش قدیمی تیم کاراته ایران از دنیای ورزش خداحافظی کند: «شاید برخی عنوان کنند خداحافظی من از تیم ملی در مقطع زمانی حال حاضر به دلایل مصلحتی و یا منافع شخصی است، اما حقیقت چیز دیگری است، زیرا تمامی کاراته ایران میدانند که در تمامی این سالها آنچه در توان داشتم، برای کاراته انجام دادم، ولی حق من در این ورزش خورده شده است.» اشاره روحانی به پاداشی است که هفته قبل و دو ماه بعد از پایان رقابتهای جهانی کاراته به او داده شد. در حالی که روحانی در این مسابقات تنها مدالآور ایران بود به او تنها پنج میلیون تومان پاداش داده شد و فدراسیون به دیگر کاراتهکاها تا بیست و پنج میلیون تومان پاداش داد. شکایت روحانی هم از این مساله است: «این تنها یک نمونه از مشکلات بود. ناگفتههای بسیاری وجود دارد که در زمان مناسب آن را بازگو خواهم کرد، ولی واقعیت این است که در ورزش ایران بحث شایسته سالاری هرگز معنی و مفهوم ندارد و ورزشکاری که از جان و زندگی خود میگذرد و برای این ورزش مدالآوری میکند، هرگز مورد توجه واقع نمیشود.» روحانی که در چهار دوره مسابقات جهانی یک مدال طلا، یک نقره و دو برنز هم کسب کرده و پر افتخارترین کاتاروی ایرانی هم محسوب میشود در ادامه اشارهای کوچک به رفتارهایی که تبعیضآمیز میخواند، دارد و میگوید: «در تمامی سالهای حضور در کاراته
هیچ گاه به تناسب مدالآوری و افتخارآفرینی که برای این ورزش داشتهام، مورد توجه قرار نگرفتم و اخیرا نیز متوجه شدم ورزشکاری که هرگز در تمرینات تیم ملی حضور مداومی نداشته 20 میلیون تومان دریافت کرده است، در حالی که هرگز این مبلغ معادل زحمات وی نبوده و نباید این قدر تفاوت وجود داشته باشد. ارزشگذاری روی قهرمانان باید برمبنای اصول مشخصی انجام شود. آیا همواره باید با جنجال و داد و بیداد به حق خود برسیم؟ من هم میتوانستم مانند آن ورزشکار وارد وادی جنجال شوم، ولی این کار را انجام ندادم. در مسابقات جهانی ژاپن تنها من بودم که تک مدال کاروان کاراته ایران را کسب کردم، در حالی که هرگز پس از مسابقات جهانی ارزشی برای این مدال قائل نشدند و بسیار برایم عجیب است زحمت مدالآوری را من کشیدم، ولی افراد دیگری پاداش گرفتند. واقعا چرا باید این طور باشد؟هرگز اهل فریبکاری و دورویی نیستم، اما ظاهرا هرگز گوشی نیست که صدای ما را بشنود و چشمی نیست تا واقعیتها را ببیند. از هر نظر که حساب کنید به حق خود در کاراته نرسیدهام و به همین دلیل تصمیم گرفتم تا از حضور در تیم ملی خداحافظی کنم.» ارسال نظر
پربیننده