حیف واژه «داربی» نیست؟
شما دیگر چرا؟ شما که می‌دانی تمام این حساسیت‌ها بی‌خودی هستند چرا؟ وقتش رسیده کم‌کم به این نتیجه برسید که داربی دیگر آن حساسیت گذشته را ندارد. دارد؟! داربی زمانی داربی بود که بازیکن‌های دو تیم واقعا به تیم‌شان تعصب داشتند. زمانی حساسیت داشت که بازیکنی از تیم قرمز مستقیم به تیم آبی نمی‌رفت. زمانی داربی بود که حداقل یک درصد امید برای تمام شدن مسابقه با تفاضل دو گل وجود داشت. حالا به نفع کدام تیم، این مهم نیست. مهم این بود که ممکن بود یکی از دو تیم، در شرایطی مشابه شرایط بازی جمعه، با تفاضل دو یا حتی سه گل بازی را ببرد. اما تا قبل از برگزاری بازی جمعه چند درصد احتمال می‌دادید چنین اتفاقی بیفتد؟ شمایی که روز داربی با هزار امید و آرزو جلوی تلویزیون نشستی یا با سختی خودت را به سکوهای ورزشگاه رساندی، تا حالا به این فکر کردهای که به چه امیدی این کار را انجام داده‌ای؟ به امید دیدن یک بازی زیبا؟ به امید دیدن یک بازی پرگل؟ یا به امید دیدن مسابقه‌ای که تیم محبوبت، حریف را له کرده و شما می‌توانی برای دوستانی که طرفدار تیم رقیب هستند، کری بخوانی و به قول خودت روی آنها را کم کنی؟ ساده‌لوحی بود اگر باز هم تصور می‌شد قرار است یک بازی زیبا یا پرگل برگزار شود. دیدن مسابقه‌ای که آدم می‌داند مساوی می‌شود، یا نهایتا با تفاضل یک گل تمام می‌شود، چه لطفی دارد؟ در چند روز گذشته به این فکر کرده‌اید که آخرین بار کی داربی با تفاضل بیشتر از یک گل تمام شد؟ سال 78 را به خاطر آورده‌اید که در آن برای آخرین بار یک تیم با تفاضل 2 گل بازی را برد؟ نه، این کار را نکرده‌اید. که اگر کرده بودید در یک هفته قبل این‌همه به این فکر نمی‌کردید که بازی چند چند می‌شود. نه فقط شما، انگار هیچ کس به این فکر نکرده. تماشاگری که از شهرستان به تهران می‌آید تا داربی را از داخل ورزشگاه آزادی ببیند، احتمالا یکی از خوشبین‌ترین آدم‌های روی زمین است. قطعا او برای دیدن یک بازی کسل کننده از زندگی‌اش نمی‌زند که به تهران بیاید و به آزادی برود. البته مشکل از جای دیگری است. شلوغ‌کاری‌های بیهوده و پوچ این بازی مثلا مهیج را نباید به حساب بی‌سوژه بودن مطبوعات گذاشت. صفحات روزنامه‌ها هرگز خالی نمی‌مانند. چه داربی برگزار شود، چه نشود، روزنامه‌ها سوژه خود را پیدا می‌کنند. پس مشکل از روزنامه‌ها نیست که هفته قبل بازی تیم ملی با کره را نادیده گرفتند و افراطی به بازی استقلال و پرسپولیس توجه کردند. اینجا همه چیز ناشی از یک عامل روانی است؛ شرطی شدن. شرطی شدن یعنی همراهی محرک‌های خنثی و غیرخنثی. نتیجه‌اش این است که بر اثر تکرار این همراهی، تجربه محرک خنثی، اثر محرک غیرخنثی را می‌گذارد. در مورد داربی، خود بازی محرک خنثی است و حواشی، ناراحتی‌ها، خوشحالی‌ها و دیدن یک بازی زیبا، محرک‌های غیرخنثی. تکرار اتفاق‌های جالبی که در داربی افتاده، همه، بویژه روزنامه‌ها را شرطی کرده. وقتی اسم داربی می‌آید همه به یاد یک بازی مهیج می‌افتند. اتفاق‌های خوب داربی، سال‌ها سال قبل افتاده‌اند. اما هواداران استقلال و پرسپولیس هنوز هم وقتی اسم داربی می‌آید فکر می‌کنند با دیدن آن به اوج لذت فوتبالی می‌رسند. اینجا مهم نیست که چه عاملی باعث شده داربی دیگر هیجان یک بازی معمولی را هم نداشته باشد. اصلا اهمیتی ندارد که تمام شدن بازی با یک نتیجه پرگل که منجر به شکست سنگین یکی از تیم‌ها شده، مشکل امنیتی می‌سازد یا نه. فقط این مهم است که داربی دیگر داربی نیست. هست؟! باور کنید بازی برق و مقاومت‌سپاسی شیراز از نظر فوتبالی جذاب‌تر از داربی تهران است. ذوب‌آهن و سپاهان وقتی با هم بازی می‌کنند ممکن است نتیجه‌ای مشابه نتایج تمام داربی‌های جهان را ثبت کنند؛ نتیجه‌ای با تفاضل بیش از دو گل. داربی تهران هم شاید بین برترین داربی‌های جهان باشد اما این را مدیون همان تماشاگرانی است که شرطی شده‌اند. اگر تماشاگر به ورزشگاه نرود، بازی استقلال - پرسپولیس به اندازه یک بازی لیگ دو هم ارزش ندارد. شاید مشکل از تماشاگران است که با سنگین کردن جو ورزشگاه، استرس بازیکنان و مربیان را بالا می برند و به آنها اجازه نمی‌دهند با خیال راحت کارشان را انجام دهند. اما نه، این‌بار هم مشکل از جای دیگری است. مشکل از خود ما است که به این بازی می‌گوییم «داربی». بهتر است بازی استقلال – پرسپولیس را به همان واژه «شهرآورد» محدود کنیم. بگذاریم واژه‌ای که برای این مسابقه استفاده می‌شود، کلمه‌ای باشد که نهایتا معنی «بازی دو تیم همشهری» را می‌دهد. «داربی» واژه محترمی است. آن را برای بازی استقلال – پرسپولیس استفاده نکنیم.
بازداشت 15 آشوبگر در داربی
ایسنا: بازپرس ويژه مستقر در ورزشگاه آزادي در جريان داربي تهران از دستگيري 20 متهم كه هم‌اكنون 15 تن آنها در بازداشت هستند، خبر داد. حبيب هاشمي با اشاره به بازداشت 20 تن در داخل ورزشگاه آزادي در جريان بازي روز جمعه تيم‌هاي فوتبال استقلال و پرسپوليس اظهار كرد: 10 تن از بازداشت‌شدگان به اتهام حمل مواد مخدر، پنج تن به اتهام سرقت، چهار تن به اتهام ايجاد درگيري و يك نفر نيز به اتهام تخريب صندلي بازداشت شدند. وي با بيان اينكه 10 متهم به حمل مواد مخدر در حال‌حاضر به پليس امنيت منتقل شده‌اند تا رسيدگي در دادسراي انقلاب ادامه داشته باشد، گفت: پنج متهم به سرقت روز جمعه به زندان معرفي شده‌اند. هاشمي، با اشاره به اينكه متهمان دستگيرشده بر اساس گزارش يگان ويژه مستقر در ورزشگاه آزادي، بازداشت شده‌اند، درباره دليل ارائه آمارهاي متفاوت از بازداشت‌شدگان در جريان و حاشيه داربي تهران گفت: پليس در بيرون از ورزشگاه نيز افرادي را دستگير كرده كه اين موارد ربطي به داخل ورزشگاه ندارد و به همين لحاظ آمارها متفاوت شده است. یادداشت
حیف واژه «داربی» نیست؟
شما دیگر چرا؟ شما که می‌دانی تمام این حساسیت‌ها بی‌خودی هستند چرا؟ وقتش رسیده کم‌کم به این نتیجه برسید که داربی دیگر آن حساسیت گذشته را ندارد. دارد؟! داربی زمانی داربی بود که بازیکن‌های دو تیم واقعا به تیم‌شان تعصب داشتند. زمانی حساسیت داشت که بازیکنی از تیم قرمز مستقیم به تیم آبی نمی‌رفت. زمانی داربی بود که حداقل یک درصد امید برای تمام شدن مسابقه با تفاضل دو گل وجود داشت. حالا به نفع کدام تیم، این مهم نیست. مهم این بود که ممکن بود یکی از دو تیم، در شرایطی مشابه شرایط بازی جمعه، با تفاضل دو یا حتی سه گل بازی را ببرد. اما تا قبل از برگزاری بازی جمعه چند درصد احتمال می‌دادید چنین اتفاقی بیفتد؟ شمایی که روز داربی با هزار امید و آرزو جلوی تلویزیون نشستی یا با سختی خودت را به سکوهای ورزشگاه رساندی، تا حالا به این فکر کردهای که به چه امیدی این کار را انجام داده‌ای؟ به امید دیدن یک بازی زیبا؟ به امید دیدن یک بازی پرگل؟ یا به امید دیدن مسابقه‌ای که تیم محبوبت، حریف را له کرده و شما می‌توانی برای دوستانی که طرفدار تیم رقیب هستند، کری بخوانی و به قول خودت روی آنها را کم کنی؟ ساده‌لوحی بود اگر باز هم تصور می‌شد قرار است یک بازی زیبا یا پرگل برگزار شود. دیدن مسابقه‌ای که آدم می‌داند مساوی می‌شود، یا نهایتا با تفاضل یک گل تمام می‌شود، چه لطفی دارد؟ در چند روز گذشته به این فکر کرده‌اید که آخرین بار کی داربی با تفاضل بیشتر از یک گل تمام شد؟ سال 78 را به خاطر آورده‌اید که در آن برای آخرین بار یک تیم با تفاضل 2 گل بازی را برد؟ نه، این کار را نکرده‌اید. که اگر کرده بودید در یک هفته قبل این‌همه به این فکر نمی‌کردید که بازی چند چند می‌شود. نه فقط شما، انگار هیچ کس به این فکر نکرده. تماشاگری که از شهرستان به تهران می‌آید تا داربی را از داخل ورزشگاه آزادی ببیند، احتمالا یکی از خوشبین‌ترین آدم‌های روی زمین است. قطعا او برای دیدن یک بازی کسل کننده از زندگی‌اش نمی‌زند که به تهران بیاید و به آزادی برود. البته مشکل از جای دیگری است. شلوغ‌کاری‌های بیهوده و پوچ این بازی مثلا مهیج را نباید به حساب بی‌سوژه بودن مطبوعات گذاشت. صفحات روزنامه‌ها هرگز خالی نمی‌مانند. چه داربی برگزار شود، چه نشود، روزنامه‌ها سوژه خود را پیدا می‌کنند. پس مشکل از روزنامه‌ها نیست که هفته قبل بازی تیم ملی با کره را نادیده گرفتند و افراطی به بازی استقلال و پرسپولیس توجه کردند. اینجا همه چیز ناشی از یک عامل روانی است؛ شرطی شدن. شرطی شدن یعنی همراهی محرک‌های خنثی و غیرخنثی. نتیجه‌اش این است که بر اثر تکرار این همراهی، تجربه محرک خنثی، اثر محرک غیرخنثی را می‌گذارد. در مورد داربی، خود بازی محرک خنثی است و حواشی، ناراحتی‌ها، خوشحالی‌ها و دیدن یک بازی زیبا، محرک‌های غیرخنثی. تکرار اتفاق‌های جالبی که در داربی افتاده، همه، بویژه روزنامه‌ها را شرطی کرده. وقتی اسم داربی می‌آید همه به یاد یک بازی مهیج می‌افتند. اتفاق‌های خوب داربی، سال‌ها سال قبل افتاده‌اند. اما هواداران استقلال و پرسپولیس هنوز هم وقتی اسم داربی می‌آید فکر می‌کنند با دیدن آن به اوج لذت فوتبالی می‌رسند. اینجا مهم نیست که چه عاملی باعث شده داربی دیگر هیجان یک بازی معمولی را هم نداشته باشد. اصلا اهمیتی ندارد که تمام شدن بازی با یک نتیجه پرگل که منجر به شکست سنگین یکی از تیم‌ها شده، مشکل امنیتی می‌سازد یا نه. فقط این مهم است که داربی دیگر داربی نیست. هست؟! باور کنید بازی برق و مقاومت‌سپاسی شیراز از نظر فوتبالی جذاب‌تر از داربی تهران است. ذوب‌آهن و سپاهان وقتی با هم بازی می‌کنند ممکن است نتیجه‌ای مشابه نتایج تمام داربی‌های جهان را ثبت کنند؛ نتیجه‌ای با تفاضل بیش از دو گل. داربی تهران هم شاید بین برترین داربی‌های جهان باشد اما این را مدیون همان تماشاگرانی است که شرطی شده‌اند. اگر تماشاگر به ورزشگاه نرود، بازی استقلال - پرسپولیس به اندازه یک بازی لیگ دو هم ارزش ندارد. شاید مشکل از تماشاگران است که با سنگین کردن جو ورزشگاه، استرس بازیکنان و مربیان را بالا می برند و به آنها اجازه نمی‌دهند با خیال راحت کارشان را انجام دهند. اما نه، این‌بار هم مشکل از جای دیگری است. مشکل از خود ما است که به این بازی می‌گوییم «داربی». بهتر است بازی استقلال – پرسپولیس را به همان واژه «شهرآورد» محدود کنیم. بگذاریم واژه‌ای که برای این مسابقه استفاده می‌شود، کلمه‌ای باشد که نهایتا معنی «بازی دو تیم همشهری» را می‌دهد. «داربی» واژه محترمی است. آن را برای بازی استقلال – پرسپولیس استفاده نکنیم.
بازداشت 15 آشوبگر در داربی
ایسنا: بازپرس ويژه مستقر در ورزشگاه آزادي در جريان داربي تهران از دستگيري 20 متهم كه هم‌اكنون 15 تن آنها در بازداشت هستند، خبر داد. حبيب هاشمي با اشاره به بازداشت 20 تن در داخل ورزشگاه آزادي در جريان بازي روز جمعه تيم‌هاي فوتبال استقلال و پرسپوليس اظهار كرد: 10 تن از بازداشت‌شدگان به اتهام حمل مواد مخدر، پنج تن به اتهام سرقت، چهار تن به اتهام ايجاد درگيري و يك نفر نيز به اتهام تخريب صندلي بازداشت شدند. وي با بيان اينكه 10 متهم به حمل مواد مخدر در حال‌حاضر به پليس امنيت منتقل شده‌اند تا رسيدگي در دادسراي انقلاب ادامه داشته باشد، گفت: پنج متهم به سرقت روز جمعه به زندان معرفي شده‌اند. هاشمي، با اشاره به اينكه متهمان دستگيرشده بر اساس گزارش يگان ويژه مستقر در ورزشگاه آزادي، بازداشت شده‌اند، درباره دليل ارائه آمارهاي متفاوت از بازداشت‌شدگان در جريان و حاشيه داربي تهران گفت: پليس در بيرون از ورزشگاه نيز افرادي را دستگير كرده كه اين موارد ربطي به داخل ورزشگاه ندارد و به همين لحاظ آمارها متفاوت شده است. ارسال نظر
پربیننده