فرهاد اصغریهر دم از این باغ بری می‌رسد و مدیران سینمایی با عناوینی از تخلفات دستگیر می‌شوند. وضع فعلی سینما و خروجی ریل‌گذاران که بر همگان عیان است و همان مخاطب حداقلی سینما در حال ریزش. از سوی دیگر باندهای مافیایی که در زمانی نه چندان دور، مدیران فعلی آنان را زمینه انحطاط سینما برمی‌شمردند، سکان سینمای انقلاب را در دست گرفته‌اند و سوءمدیریت از هر طرف از این کاسه برون می‌تراود؛ تولیداتی که با تمی ضد مردمی و ضد اخلاق هر چند وقت یک‌بار التهاب‌آفرین می‌شوند برای فرهنگ انقلاب.
اما مساله و دغدغه این نوشته، برشمردن تراژدی‌های سینمای افسارگسیخته و مدیران افسون‌زده نیست، می‌خواهیم فانوس دهیم دست برادری که در ارزشی بودنش، شک و ظن راه به جایی نمی‌برد؛ فانوسی برای همین برادر وحید جلیلی خودمان که صاحب فضیلت‌های انقلابی است و امروز سکاندار یک جشنواره مردمی که چشم روشنفکران کوردل را دل‌آزرده کرده است.
اما نقد است به همین برادر بزرگوار خودمان.
یکی از مباحث مطروحه از سوی برادر جلیلی در رسانه‌ها انتقادات غیرکارشناسانه و گاه و بیگاه به دوره مدیریتی پرافتخار محمدحسین صفارهرندی است در ارشاد؛ هرندی که نامش بر جریده تاریخ فرهنگ انقلاب ثبت است، اما با نهایت تاسف و اندوه جریان مشکوک پشت پرده میل به هنربانی در عرصه فرهنگ نداشت و مدیران فرهنگی را پارکابی می‌انگاشت و با همین دیدگاه‌ها در روند هنربانی هرندی وقفه ایجاد و او را از جریان مدیریتی فرهنگی حذف کرد.
اما برادر جلیلی، پیوسته آن هم از نوع نامطلوبش بر طبل انتقاد از هنربانان دوره نهم می‌کوبد و کل انتقاد برادر جلیلی خلاصه می‌شود به ساخت فیلم «تهران انار ندارد» (مسعود بخشی) و «تنها دو بار زندگی می‌کنیم» (بهنام بهزادی). هر رسانه‌ای که تریبون در اختیار این برادر عزیز انقلابی قرار می‌دهد از اصرار به انتقاداتش دست نمی‌کشد. صفارکشی برای برادر جلیلی مد خوبی است اما به این روند انتقاد، ایراد، فراوان می‌توان وارد دانست. برادرمان جلیلی گویا در زمان ماضی سیر می‌کند و روند اتفاقات فرهنگی کنونی چندان برایش چشم‌نواز و گیرا نیست. البته به شرایط فرهنگی انتقاد هم می‌کرد اما انتقاداتش منحصر می‌شد به همان سال 88 و رفع توقیف فیلم‌های سینمایی از جانب معاونت سابق و ریاست فعلی. تیغ انتقادش مثل همیشه به سینماگران بود نه به مدیریت کلان فرهنگی. مشکل اینجاست که هنربانی تیزهوشانه هرندی منجر به همان توقیف‌ها شد وگرنه جریان مدیریت کنونی که اعتباری برای هنر و هنربانی قائل نیست. اینجاست که ظن پیش می‌آید در شیوه نقد برادر جلیلی.
برادر جلیلی در 3 سال کنونی تا به حال نشده از شیوه مدیریتی ریل‌گذاران انتقادی بر زبان آورد. حالا شما داشته باشید این همه تولید نامطلوب و جهت‌دار و قیاس کنید مدیرانی که هر روز به دلایلی بازداشت می‌شوند را با مدیران دوره هرندی.
برادر جلیلی به مثابه همان برنامه تاریخی «هفت»، در مراسم مختلف و مصاحبه‌های رسمی و غیررسمی بر این طبل می‌زند که صفار چنین بود... و صفار چنین کرد... و صفار... صفار، صفار، صفار. اصل موضوع این سیاهه این است چرا وقایع‌اتفاقیه به چشمان برادر جلیلی نمی‌آید. تیم معاونت فعلی با این همه خطاهای فردی و تاکتیکی زیرمجموعه‌شان را ناديده مي‌گيرد و برادر جلیلی همچنان دودستی چسبیده به محمد آفریده، یکی از مدیران دوران هرندی. در 3 سال گذشته (سال نخست را فاکتور بگیرید) می‌نشیند و برمی‌خیزد انتقاد می‌کند از هرندی. طبیعی است عده بی‌شماری با توجه به اختلافات و تضادهای فکری میان مدیران هرندی و شمقدری، تکرار این انتقادات برادر جلیلی را ربط می‌دهند به حمایت شمقدری از برخی جشنواره‌ها.
و این روزها مخالفان برادر در محافل عمومی و خصوصی می‌گویند جلیلی این حرف‌ها را در 2 سال گذشته برای خوشایند شمقدری می‌زند. راستی برادر جلیلی! چرا ماجراجویی «لاله» را مورد پرسش قرار نمی‌دهی؟ چرا در محافل رسمی و مطبوعاتی یک‌بار درباره ماجراجویی شمقدری درباره این پروژه سخنی بر زبان نیاوردی؟ در شرایطی که مردم به دست‌تنگی دچارند و گرفتار معیشت روزانه، چرا برادر جلیلی از حراج 20 میلیارد تومانی پروژه لاله انتقاد نمی‌کند؟ چرا به صید بزرگ! اسی نیک‌نژاد، ذره‌ای خرده نمی‌گیرد؟ همه بد عالم صفار هرندی شده؟ در معاونت سینمایی حراج بیت‌المال بیداد می‌کند آنوقت «بدمن» این دوران هرندی است و لاغیر. راستی کدام مدیر دوران هنربانی هرندی را به جرم اتهام اخلاقی و مالی به بند کشیدند؟ حتی منشی همین تشکیلات به جرم اختلاس می‌گریزد به سرزمینی که هم‌اکنون مامن خاوری‌هاست. آی برادر کجایی؟!
از سوی دیگر سیاستگذاری و سیاست‌ورزی مدیریتی منجر به طیفی‌نگری و عصیان‌زدگی فرهنگی می‌شود، باز هم سیه‌پوشانه خموش هستید و همچنان می‌زنید به طبل و طور صفار؟ برادر جلیلی! تو که ستونی هستی برای فرهنگ و هنر انقلابی، زبان تند مردانه‌ات را در پستو پنهان کردی 2 سال. بر تو تکلیف بود که در نقد پارکابی‌های تیره و طایفه انحرافی بشوری اما لب بستی، خموش ماندی و حالا 4 سال گذشته و بر طبل انتقاد از هرندی هنربان می‌زنی؟
هرندی و مدیرانش هوای جشن بیست و هفتم فجر انقلاب را با هنربانی فراوان دلپذیر کردند. آیا همین بس نبود؟ آنوقت مخالفت می‌کنی با فلان فیلم. مگر ندیده‌اید دجالی که با دستمایه قرار دادن سیاق زندگی مهاجرانی‌های مهاجرت کرده و در آغوش استعمار افتاد. حامیان واقعی انقلاب را به سخره گرفت؟ مگر شأن عاشورا تا مرتبه قیمه و قمه پایین نیامد تا جریان انحرافی و اعوان و انصارش در پس پرده لب به لبخند بی‌طهارتی گشودند. فقط بد بود فیلم «تنها دو بار زندگی می‌کنیم»؟ که به خداوندی خدا «قاعده تصادف»اش صدها هزار بار مخرب‌تر است اما کو آن زبان شیرین و جذابت که لب بگشاید به نقد. مگر بزرگمان، پیر و مرادمان (که سایه‌اش بر سرمان مستدام باد) نفرمودند به سینماگران که بزرگ‌ترین خط قرمز ما در دوران کنونی در حیطه «هنر سینما» خانواده است. فیلم‌های خیالی همچون زادبوم را رها کن، 4 سال گذشت، فارسی‌وان، GEM، من و تو، دست بر دست مدیران سینمایی گذاشتند تا ستون‌های استوار خانواده را زیر پا لگد کنند. چرا خموشی و هیچ نگفتی؟ چرا فریاد برنمی‌آوری تا از نفس انقلابی‌ات شور بزند شورش ضد خانواده مدیران شوردل سینما. گستره‌ای از ایسم‌های فرنگی برخاسته از ذهن زنازادگان غربی راه پیدا کرد به پیکر مقدس سینمای انقلاب. آنوقت در میان این همه فیلم لیبرال، دست گذاشتی روی «بوسیدن روی ماه». من با تو موافقم؛ فیلم بدی بود اما چرا از میان آن همه فقط این یکی؟ تولید شهرداری را برای خوشایند مدیران کنونی مورد عتاب و نقد قرار دادی؟ آنوقت با چه دلی دلت آمد دبیر جشنواره فجر را هم‌نفس کنی با عماریون و به اثر ضعیفش جایزه دهی؟ شبهه است فراوان وقتی که بزرگ‌ترین جوایز سینمایی انقلاب را همین دبیر می‌گذارد در دامن کسانی که مدعی سبز بودنشان مثل لجن کف مرداب موجبات تهوع و استفراغ هنردوستان را فراهم می‌آورد و سی و یکمین جشنواره فجر انقلاب، جوایزش را اعطا می‌کند به کسانی که در دهن‌کجی به نظام و آرمان‌های ملت در رقابت با یکدیگر پیش‌دستی می‌کنند. چرا از شمقدری انتقاد نكردي که با فیلمساز اسکار گرفته لابی می‌کنند که این را بگو، من هم انالله و انا الیه راجعون سر می‌دهم، تو بشو مدافع اوس جعفر، کت اپوزیسیون تن کن و منم شلوار ارزشی تا در ترکیب توکسیدووار برسیم به مقام شامخ اسکار !
چه دلدادگی میان تو و شمقدری است که از انتقاد پرهیز کردی در این چند سال؟ کاش زبان تندت را در پاسداری از ارزش‌ها مثل تیغ می‌کردی، می‌کوفتی بر سر آنانی که در این 3 سال فرهنگ و هنر انقلاب را وجه‌المصالحه جریان انحرافی قرار داده‌اند. این سکوت پرمعنای تو به هیچ عنوان پذیرفته نیست. آن یکی که «جدایی نادر از سیمین» را به عرش می‌رساند تا همچنان واکس بر کفش کهنه روشنفکری زند، دیگری شده کاشف اسی‌خان نیک‌نژاد از تهران‌جلس تا لس‌آنجلس و تو مانده‌ای که در ایام گذشته بخاری بلند نشد که بنشیند بر شیشه رفاقت که ما بر آن یادگاری بنویسیم و مهر رفاقت را تمدید کنیم.
راستی شما که منتقد «آرگو» هستی چرا از شمقدری نمی‌پرسی جورج کلونی برای تحقیقات فیلمش به ایران آمده بود یا نه؟!