حمیدرضا کشاورز: بایرن‌مونیخ و بروسیادورتموند نتایج درخشانی گرفتند اما فوتبال آلمان فراتر از اینکه بایرن و دورتموند در این دو بازی چه کرده‌اند در سال‌های اخیر رشدی عالی یافته است. فوتبال آلمان در سال‌های گذشته رشد قابل‌توجهی داشته است. باشگاه‌های آلمانی بی‌تردید قدرت بیشتری یافته‌اند. هرچند برخی بردهای قاطعانه آلمان‌ها مقابل تیم‌های اسپانیایی در دور رفت نیمه‌نهایی را دلیل برتری آلمان‌ها می‌دانند اما نشان‌های بسیار استوارتری در این باره می‌توان یافت. بایرن‌مونیخ و بروسیادورتموند هر کدام 4 گل به 2 تیم بزرگ بارسلونا و رئال‌مادرید زدند اما حقیقت آن است که این دو تیم ممکن بود حتی به نیمه‌نهایی نرسند. بایرن با دریافت تنها یک گل دیگر برابر آرسنال حذف می‌شد و دورتموند نیاز به خلق شگفتی بزرگی داشت تا در آخرین لحظات بازی با مالاگا حذف را با صعود عوض کند. 2 (یا به قول برخی 3) گل بایرن برابر بارسا بحث‌برانگیز بود و رئال هم با ضعف دفاعی نامتعارفش مقابل دورتموند شکست خورد. حتی ممکن است تیم‌های اسپانیایی برابر دیدگان حیرت‌زده تماشاگران، آلمان‌ها را حذف کنند و به فینال برسند اما مساله این است که قدرت آلمان‌ها را نباید با این دو بازی سنجید. آنها مدت‌هاست که عالی هستند حتی اگر در فینال نماینده‌ای نداشته باشند. زمانی از این که سهمیه آنها در لیگ قهرمانان به عدد 4 رسید و ایتالیا به رده چهارم ضریب یوفا سقوط کرد بسیاری تعجب کردند اما اکنون ضریب آنها (7/78) بسیار نزدیک‌تر به لیگ برتر انگلیس (با ضریب 2/82) است تا ایتالیا که ضریب 1/64 دارد و باید منتظر زمانی بود که آلمان به رتبه 2 برسد و از انگلیس پیشی بگیرد. عملکرد اقتصادی باشگاه‌های آلمانی در سال‌های گذشته فوق‌العاده بوده. تجربیات تلخی که دورتموند داشت دیگر فراموش شده و باشگاه‌ها به مدل اقتصادی پایداری رسیده‌اند که موفقیت آنها را تضمین می‌کند. از چند خرید بایرن‌مونیخ– که مطابق روند همیشگی این باشگاه است– که بگذریم، مدت‌هاست بیشتر نقل و انتقالات بزرگ در جای دیگری اتفاق می‌افتد و باشگاه‌های آلمانی بیشتر به دنبال کشف استعدادها، پرورش و معرفی آنها هستند تا خرید ستارگانی که همه، آنها را می‌شناسند. بیشتر آلمان‌ها در سال‌های اخیر تراز مالی مثبتی داشته‌اند و این موضوع بویژه درباره بازی جوانمردانه مالی اهمیت می‌یابد. قوانین جدید یوفا برای بسیاری از باشگاه‌ها دردسرهای فراوانی داشته اما نه برای ژرمن‌ها که خیالشان از این بابت آسوده است. نکته دیگر استفاده عالی آلمان‌ها از فرصت‌هاست. آنها خوب دریافتند که برای افزایش سهمیه خود در لیگ قهرمانان باید لیگ اروپا را جدی بگیرند و از همان راه بود که توانستند ضریب خود در یوفا را بهتر کنند. ایتالیایی‌ها لیگ اروپا را ارزشمند نمی‌دانستند و تاوان سنگینی برای این سهل‌انگاری پرداختند. از سوی دیگر باشگاه‌های آلمانی حتی در دیدارهای تشریفاتی هم تلاش می‌کردند، پیروز شوند. یک بار اولی هوینس گفته بود بایرن با وجود قطعی شدن صعودش از مرحله گروهی باز هم به فکر پیروزی است تا هم پاداش مالی پیروزی به حساب این تیم واریز شود و هم اینکه امتیاز آنها در جدول ضریب یوفا افزایش یابد. از سوی دیگر منچستریونایتد را می‌توان مثال زد که این فصل پس از 4 برد و قطعی شدن صعودش از مرحله گروهی هم به گالاتاسرای باخت و هم به کلوژ. البته آنها چاره‌ای نداشتند؛ لیگ برتر انگلیس زمانی برای استراحت تیم‌ها ندارد (و حتی در دوران کریسمس فاصله بین بازی‌ها کاهش می‌یابد!)، لیگ برتر 20 تیمی است و زود آغاز می‌شود و انگلیسی‌ها 2 جام حذفی داخلی دارند؛ زمان دیگری برای استراحت موجود نیست. بوندس‌لیگا اسباب بزرگی را فراهم کرده است. مشکل بزرگ آنها (که شاید از دید طرفداران سنتی آلمان نقطه قوت هم باشد) این است که این لیگ در جذب مخاطب عام چندان موفق نبوده. شاید خرید بازیکنان شرقی به دلیل گسترش بازار آنها بود اما به نظر می‌رسد این مشکل هم برطرف شده باشد. از یکسو تیمی مانند دورتموند با نمایش شاداب و جذابش دل بسیاری از هواداران را ربوده و از سوی دیگر باشگاهی مانند بایرن‌مونیخ به سراغ پپ گوآردیولا رفته. شاید به‌سختی بتوان این تیم بایرن را از نظر تاکتیکی بهتر کرد اما چهره‌ای مانند گوآردیولا که در سال‌های اخیر شهرتش بسیار فراتر از دوران درخشان بازی‌اش رفته بی‌تردید جذاب‌تر از یکی مانند یوپ هاینکس است و توجهات بسیاری را به مونیخ معطوف می‌کند. آلمان‌ها بعید نیست به دنبال ژوزه مورینیو هم باشند. آنها اهداف بزرگی در سر دارند.