سه‌شنبه 10 اردیبهشت 1392 مطلبی با عنوان «صفاركُشی به چه دلیل؟!» درباره شیوه نقد غيرمحترمانه و غيرمنصفانه وحید جلیلی بر مدیریت سینمایی دوره وزارت صفار هرندي و همچنين مماشات ايشان با كج روي‌هاي بزرگ دوره فعلي معاونت سينمايي چاپ شد. جلیلی بر این یادداشت جوابیه‌ای نوشته که اگرچه پرسش‌های مطرح شده را بی‌پاسخ گذاشته اما وفق اخلاق حرفه‌ای و حسب ارادت به برادر ارزشی‌مان عین نوشته ایشان منتشر می‌شود: مدیرمسؤول محترم روزنامه «وطن‌امروز»
سلام علیکم
با توجه به درج مطلبی در شماره دهم اردیبهشت آن روزنامه راجع به این حقیر متذکر می‌شوم که با تهمت‌ها و فحش‌هایتان مشکلی ندارم ولی بعضی مطالب خلاف واقع احتمالا در شأن روزنامه ارزشی «وطن‌امروز» نباشد.
نقد عملکرد برادر گرامی آقای صفار هرندی در دوره وزارت (که هر صفتی داشته باشد مطمئنا شایسته لقب «دوران بر افتخار»! که به آن نسبت داده‌اید خصوصا در بخش‌های سینمایی و هنری نیست) مجال مفصل‌تری می‌طلبد و حقیر آمادگی دارم در وقت مقتضی در گفت‌وگوی مفصلی با خود ایشان یا دوستان هوادار ایشان در روزنامه شما به آن بپردازم تا معلوم شود این ادعای شما که «کل انتقاد برادر جلیلی خلاصه می‌شود به ساخت فیلم «تهران انار ندارد» (مسعود بخشی) و «تنها دو بار زندگی می‌کنیم» «بهنام بهزادی» چقدر درست و چقدر نادرست است.
اما به پیوست، بعضی نقدهای حقیر به عملکرد فرهنگی دولت دهم و از جمله معاونت سینمایی ارشاد تقدیم می‌شود که نشان می دهد ادعای دیگر شما چقدر راست یا دورغ است. با تشکر.
رجانیوز دوشنبه 16 اسفند ماه 1389 با تیتر:
جلیلی: سینمای دولتی ضدانقلاب نشانه بلاهت مسؤولان است نه سماحت
آقای شمقدری ادعا می‌کند این رانت را دیگر به شما نمی‌دهیم، رانت اپوزیسیون شدن را به شما نمی‌دهیم. یا تک سانس می‌دهیم و یا اکران محدود ولی دیگر اجازه نمی‌دهیم از این رانت در جمهوری اسلامی استفاده کنید... ولی چرا باید به فیلمی که از لحاظ هنری و محتوایی کاملا در مقابل اکثریت ملت قرار می‌گیرد به غیر از مجوز؛ بودجه دولتی و چندصدمیلیونی هم داده شود؟ این سوالی است که جداً باقی است و مدیریت جدید باید به آن پاسخ بدهد. چون در جشنواره امسال به‌رغم وعده‌های قبلی دوباره کلی فیلم سیاه با بودجه مستقیم دولت ساخته شده بود.
همین امسال در جشنواره فجر، فقط 10 فیلم راجع به خیانت است. خیانت زن به شوهر و برعکس! ما مخالف نیستیم. آنها هم ساخته بشوند ولی این ضریب گرفتن‌ها یعنی چه؟ یعنی ملتی که این همه افتخارات دارد، این همه حماسه‌ها دارد، راجع به اینها نباید هیچی کار بشود و فقط در آن موضوع‌ها ساخته بشود. این تشدید فضای ظالمانه و قناس رسانه‌ای و هنری و تبعیض است. دفاع از انحصار فرهنگی است. با این سیاست‌بازی فضا بسته می‌شود. یعنی جلوی ساخته شدن خیلی کارهای خوب در کشور گرفته می‌شود تا یک مشت روشنفکر احساس آزادی بکنند! چون اینها عمدتاً هم دارند رانتی و عمدتا متکی به منابع دولتی فیلم می‌سازند.
گفت‌وگو با ویژه‌نامه جایزه سینمایی ققنوس (مرکز اشراق) بهمن‌ماه 1391:
در فلان شهرستان که اصلا سینما ندارد، سالن آموزش و پرورش با بسیج یا اداره برق یا شهرداری یا ... را تجهیز کن. فیلم بگذار، خانواده‌ها را دعوت کن بگو بیایند فیلم ببینند. نمی‌آیند؟ چرا این کار را نکردی؟ می‌خواستی هزارتا DVD تکثیر کنی بفرستی. بعد از اینکه اکران سینمایی آن تمام شد و دیگر بیم لو رفتن آن نبود. آقای شمقدری و آقای صفار باید این کلیشه‌ها را می‌شکستند ولی اینها در بعضی جاها مرعوب روشنفکران شدند و اصلاً آقای صفار و آقای شمقدری در این حوزه‌ها اراده کار نکردند.
آقای شمقدری معاون سینما شد. آقای حسینی وزیر ارشاد شد. به نظر من، خطای بزرگ آقای شمقدری شاید یکی از خطاهای مهم ایشان این بود که اصلی و فرعی را نتوانست با هم درست تشخیص بدهد. تضاد اصلی خود را گذاشت رقابتی که با تیم مجیدی و میرکریمی و منوچهر محمدی داشت. این دوتا گروه نمازخوان سینما به جان هم افتادند، از دوطرف؛ بچگانه رفتار کردند، سود آن را چه کسی برد؟ روشنفکران و کاسب‌ها. آقای شمقدری هم کمر به این بست که نگذارد در این 4 سالی که من هستم، کوچک‌ترین موفقیتی اینها به دست بیاورند. چشم دیدن همدیگر را نداشتند، هر دو گروه سابقه حزب‌اللهی دارند، هر دو آثار خوب ساختند ولی دوتا باند شده بودند، اصلاً دعوا ایدئولوژیک نبود...
می‌خواهم بگویم اصلاً دعوای تئوریک و ایدئولوژیک نیست. به نظرم، دعوا خیلی سطحی‌تر از این حرف‌هاست. خیلی دعوا بچگانه‌تر از این حرف‌هاست. سیاسی‌بازی است بیشتر.
مطمئناً از لحاظ استراتژیک آقای شمقدری یکسری نقایصی دارد ولی بعضی نکاتی که به آن اشاره کرده بود در آن دفترچه‌ای که منتشر کرد، خیلی نکات خوبی بود یعنی مبتنی بر آسیب‌شناسی واقعی بود ولی به دلیل اینکه مدیریت نکرد و نتوانست اصل و فرع کند، آنقدری که مثلا در خنثی کردن تیم مجیدی و میرکریمی و... وقت و انرژی گذاشت و حساسیت صرف یک سیاست کفایت نمی‌کند باید این سیاست‌ها اعمال و مدیریت شود وگرنه هر کارشناس فرهنگی می‌تواند صدها طرح بدهد. مهم این است که این سیاست با چه ابزار و تاکتیک و زمان‌بندی مشخص بخواهد پیش برود، این کار مدیر است.
در این جشنواره خیلی ندیدم که این سیاست‌ها اجرا شود... تیم شمقدری اگر بخواهد با همین فرمان برود، قطعا با مشکلات اساسی روبه‌رو خواهد شد چون برای غرب و دنباله‌های داخلی‌اش سینمای انقلاب اسلامی تهدیدی در حد انرژی هسته‌ای است و این طور نیست که اگر شما سیاستی را دنبال کردید، آنها دست روی دست بگذارند و هیچ‌کاری نکنند. شما در یک فضای دینامیک و پر زد و خورد فعالیت می‌کنید. باید بازنگری کنند و سیستم نباید مبتنی بر پاداش صرف باشد، شما فضا را بازکردید، فیلم‌ها را از توقیف خارج کردید، مجوز به فیلمنامه‌ها دادید، پول دادید... برگشتند به سمت شما تف کردند، باز نگویید بارک‌الله و دمتان گرم! باید مخالفان سیستم ببینند که با یک موجود زنده طرف هستند که متناسب با پاسخی که می‌دهند جوابی هم دریافت کنند.
یک پدیده جالب دیگر در سینمای ایران که در جشنواره اخیر هم نمونه‌هایش را شاهد بودیم «سینمای دولتی ضدانقلاب» است و بودجه‌هایی از بیت‌المال که خرج فیلم‌های ضدانقلابی و ضد ایرانی می‌شود. البته یک بحث مجوز داریم که آیا مجوز بدهیم و آزاد‌سازی کنیم یا نه؟ که در جای خود باید بحث شود. یک بحث دیگر داریم که بحث کمک مالی از بودجه بیت‌المال به فیلم‌های ضدانقلابی و ضدایرانی است. اینکه ما بیاییم 700 میلیون تومان تا یک میلیارد کمک کنیم که بیایند به نظام فحش بدهند، این دیگر نشانه سماحت نیست نشانه بلاهت است. هم مجوز بدهیم هم پول بدهیم که این فیلم بسازد در آخر هم فحشش را بدهد!
روزنامه ایران 20 خرداد 1391:
«شما مثلا می‌توانستید جایی درست کنید به نام مرکز مستندسازی روستایی. اوضاع فرهنگ نیازمند یک چنین ابتکارها و جسارت‌هایی بود. شما می‌توانستید یک تشکیلات اینجوری راه بیندازید. بگویید، باید سالی 100 تا مستند از روستاهای کشور تولید بشود. ما در کشور چند تا روستا داریم؟ در کشور بیش از 70هزار روستا داریم! آقای شمقدری، شما موظف هستید که سالی 100 تا مستند و 10 فیلم سینمایی راجع به روستاها بسازید...
به خرج داد، روی کارهای ایجابی خود زوم نکرد که نتیجه بگیرد؛ مثلا ایشان ایران را به 8 منطقه تقسیم کرده بود و گفته بود هر سال باید لااقل یک فیلم سینمایی در هر کدام از این مناطق ساخته شود. آقای شمقدری نتوانست این را اجرا کند، چرا، به‌خاطر اینکه بالاخره وقت، امکانات، انرژی، تمرکز و ذهنیت هر مدیری محدود است. نمی‌تواند تمام ذهنیت شما پر از این باشد که من چگونه زیرآب فلانی و فلانی را بزنم و بعد بتوانی به کارهای ایجابی هم برسی. کار ایجابی هم سخت است یعنی کاری اگر بخواهد درست از کار در بیاید، مخصوصاً در سینما که هنر سختی است خیلی باید روی آن وقت بگذاری و تمرکز کنی که به نتیجه برسی. نتوانستند این بچه‌مسلمان‌های عرصه سینما با همدیگر دعواهای حیدری- نعمتی را کنار بگذارند.
توضيح كوتاه «وطن امروز»:
در یادداشت «وطن‌امروز» کلمه‌ای که حمل بر بی‌ادبی به برادر جلیلی باشد، عنوان نشده چه رسد به فحاشی! جناب جلیلی به پرسش‌های مطرح شده «وطن امروز» پاسخی نداده‌اند و ما را به چند گفته مهربانانه در باب نقد دوره مدیریت جواد شمقدری ارجاع داده‌اند. قطعاً نقد انحرافات مديريت فعلي سينماي كشور با چند سخن كلي در مورد فضاي سينمايي كشور حاصل نمي‌شود و نمي‌تواند سكوت درباره اتلاف بيت‌المال در پروژه «لاله» و امثالهم را جبران كند. همه اين سكوت و مهرباني در حالي رخ داده كه برادرمان آقاي جليلي با زبان تلخ و غيرمحترمانه‌اي دوره مديريتي صفار را به زير تيغ مي‌برد.