براي منوچهر احترامي
مرگ، سرانجام محتوم همه زندگي‌هاست، آخر همه دويدن‌ها و رسيدن‌ها. وقتي زندگي از جايي به نام تولد آغاز مي‌شود، سرانجام بايد در جايي به نام مرگ ـ لااقل به ظاهر ـ پايان بگيرد. اصلا زندگي، زندگي است براي اينكه يك روز بايد مرد. براي همين است كه مي‌گويند مرگ حق است. اين حق از آن حق‌هايي است كه بخواهي يا نخواهي سرانجام روزي نصيبت مي‌شود و اين قاعده ـ احتمالا ـ تنها قاعده عالم خلقت است كه هيچ استثنايي ندارد. اما اگر مرگ حق است، چرا اين حق، بيشتر از هر مصيبت ديگري، ناگوار مي‌نمايد. چرا با هر بار شنيدن خبر مرگ كسي، چيزي در دلت مي‌شكند و فرو مي‌ريزد؟ چرا وقتي بي‌بهانه، مثلا عكس هنرمندي را در تلويزيون مي‌بيني، دست و دلت مي‌لرزد؟ چرا از پيامك‌هايي كه با « فلاني هم. . .» شروع مي‌شوند، هراس داري؟ چرا ياد آنها كه پيش‌تر، اين حق را دريافت كرده‌اند، بارها و بارها و در خلوت و آشكار، اشك را به گونه هايت غلتانده است؟
هنرمند سرمايه يك جامعه است. مرگ يك هنرمند، علاوه بر آنكه مرگ يكي از شهروندان و يكي از همسايه‌هاست، مرگ يك وجود زاينده نيز هست. زايشي كه در گذر زمان و اندك اندك، تمدني بلند مرتبه از فرهنگ و زيبايي را خلق كرده است. هنرمند، چشمه جوشاني است كه نمي‌گذارد جريان زنده و خروشنده انديشه و هنر، از جنب و جوش بيفتد و رودخانه‌اي كه مي‌توانسته تا دوردست‌ها را آبياري كند و موجب سرسبزي‌هاي فراوان باشد، در محدوده عفن بركه‌اي كوچك، تنها پرورشگاه قورباغه‌هايي باشد با آوازهايي شبيه به هم. منوچهر احترامي طنزپرداز قدري بود و طنزپردازها فرزند خلف زمانه خود هستند. زمانه‌اي كه طنز، يكه‌دار ميدان چون و چرا كردن‌هاي اجتماعي است. با اين همه در آثار منوچهرخان احترامي، نه عصبيت يك منتقد اجتماعي كه نيشخندهاي رندي فرزانه را مي‌بينيم. رندي كه در انبان اندوخته‌هايش، سير آفاق و انفس سعدي را دارد و جزوه عرفان‌شناسي مولوي را. در كلاس درس هايدگر شركت‌كرده و از خرمن سهروردي، خوشه‌اي چيده است. جغرافي خوانده است و اجتماعي مي‌داند. از اينها گذشته، منوچهر احترامي بيشتر از آنكه طناز باشد، اديب است. او كلمه را مي‌شناسد و در آثارش به بهترين شكل كلمات را به كار گرفته است. مثلا در يادداشت‌هايي كه با امضاي «م پسرخاله» مي‌نوشت، با هنرمندي هرچه تمام‌تر با كلمه‌هاي امروزي متني مي‌ساخت كه هر خواننده‌اي را به اين خيال اشتباه مي‌انداخت كه دارد متني كهن را مي‌خواند.
شعرهاي او هم همين حكم را داشت. رواني و محكمي شعرهاي منوچهر احترامي و طنز عميق و جاندار آنها، سند متقن هنرمندي اوست. حكايت حسني در ده شلمرود هم كه جاي خودش را دارد كه شرح آن مجال مناسبي را مي‌طلبد. مخلص كلام... به احترام منوچهر احترامي و به حرمت مقام هنرمندي، تمام‌قد مي‌ايستم، كلاه از سر بر مي‌دارم و با چشماني نمناك... لبخند مي‌زنم.
نمايشگاه عكس‌هاي عاشورايي هنرمندان جوان در موزه فلسطين
موزه هنرهاي معاصر فلسطين، با نمايشگاه «قاب‌سرخ» از 27 بهمن ماه تازه‌ترين مجموعه از عكس‌هاي عاشورايي هنرمندان جوان ايراني را ارائه خواهد كرد. اين نمايشگاه شامل 60 عكس از هنرجويان هنرستان‌هاي تهران است كه هريك از منظري به تجليات عشق، ارادت و سوگواري مردم ايران و آداب، رسوم، شعائر و آیين‌هاي آنان در سراسر اين سرزمين نسبت به مقام والاي سالار شهيدان مي‌پردازد و آن را از دريچه اين هنر ثبت مي‌كند.
گشايش اين نمايشگاه در آستانه اربعين‌حسيني (ع) با حضور عموم علاقه‌مندان، هنرمندان و عكاسان 27 بهمن ماه ، رأس ساعت 17 در محل موزه هنرهاي معاصر فلسطين انجام مي‌شود.
اكران 5 فيلم جديد در سينما آزادي
سينما آزادي بعد از پايان جشنواره فيلم فجر، ميزبان پنج فيلم جديد شد.
با به پايان رسيدن بيست و هفتمين جشنواره بين‌المللي فيلم فجر، فيلم‌هاي «سوگند» به كارگرداني شاپور قريب،«كتوني سفيد» ساخته محمدابراهيم معيري، «مرزي براي زندگي» اثر رضا اعظميان، «گناه من» از مهرشاد كارخاني، «شبي در تهران» به كارگرداني بهرام كاظمي و «ستاره مي‌شود» اثر فريدون جيراني به فهرست فيلم‌هاي روي پرده اين سينما افزوده شد. اين در حالي است كه فيلم‌هاي «چارچنگولي»، «دلداده»، «خواستگار محترم»، «پاپيتال»، «مخمصه» و« ايستگاه بهشت» همچنان به اكران خود ادامه مي‌دهند. مجموعه پرديس آزادي مانند روال قبل روزهاي چهارشنبه ميزبان خبرنگاران رسانه‌هاي جمعي خواهد بود و اين هفته فيلم «كتوني‌سفيد» براي اهل رسانه پخش خواهد شد.
«تجربیات ایرانی» در نگارخانه تهران
نمایشگاه گروهی«تجربیات ایرانی» نقاشی دانشجویان کارشناسی ارشد دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران از روز گذشته در نگارخانه تهران گشایش یافته است. این نمایشگاه تا اول اسفندماه، نقاشی‌هایی از مریم بهنژادی، مریم توکلی، روزبه دبیری، ندا درخشان، سمیرا کرمی، شورا ماجریان، عاطفه سعیدی‌نژاد، پریسا وارسته، فاطمه صادقی، شهرزاد قاضی‌زاده، شراره قربانی و سمیه علیپور را در معرض دید علاقه‌مندان قرار می‌دهد.
علاقه‌مندان برای بازدید از آثار ارائه شده در «تجربیات ایرانی» می‌توانند به نگارخانه تهران واقع در خیابان انقلاب، خیابان قدس، ضلع شرقی دانشگاه تهران مراجعه و یا با شماره 61112495- 66410959 تماس بگیرند. یادداشت
براي منوچهر احترامي
مرگ، سرانجام محتوم همه زندگي‌هاست، آخر همه دويدن‌ها و رسيدن‌ها. وقتي زندگي از جايي به نام تولد آغاز مي‌شود، سرانجام بايد در جايي به نام مرگ ـ لااقل به ظاهر ـ پايان بگيرد. اصلا زندگي، زندگي است براي اينكه يك روز بايد مرد. براي همين است كه مي‌گويند مرگ حق است. اين حق از آن حق‌هايي است كه بخواهي يا نخواهي سرانجام روزي نصيبت مي‌شود و اين قاعده ـ احتمالا ـ تنها قاعده عالم خلقت است كه هيچ استثنايي ندارد. اما اگر مرگ حق است، چرا اين حق، بيشتر از هر مصيبت ديگري، ناگوار مي‌نمايد. چرا با هر بار شنيدن خبر مرگ كسي، چيزي در دلت مي‌شكند و فرو مي‌ريزد؟ چرا وقتي بي‌بهانه، مثلا عكس هنرمندي را در تلويزيون مي‌بيني، دست و دلت مي‌لرزد؟ چرا از پيامك‌هايي كه با « فلاني هم. . .» شروع مي‌شوند، هراس داري؟ چرا ياد آنها كه پيش‌تر، اين حق را دريافت كرده‌اند، بارها و بارها و در خلوت و آشكار، اشك را به گونه هايت غلتانده است؟
هنرمند سرمايه يك جامعه است. مرگ يك هنرمند، علاوه بر آنكه مرگ يكي از شهروندان و يكي از همسايه‌هاست، مرگ يك وجود زاينده نيز هست. زايشي كه در گذر زمان و اندك اندك، تمدني بلند مرتبه از فرهنگ و زيبايي را خلق كرده است. هنرمند، چشمه جوشاني است كه نمي‌گذارد جريان زنده و خروشنده انديشه و هنر، از جنب و جوش بيفتد و رودخانه‌اي كه مي‌توانسته تا دوردست‌ها را آبياري كند و موجب سرسبزي‌هاي فراوان باشد، در محدوده عفن بركه‌اي كوچك، تنها پرورشگاه قورباغه‌هايي باشد با آوازهايي شبيه به هم. منوچهر احترامي طنزپرداز قدري بود و طنزپردازها فرزند خلف زمانه خود هستند. زمانه‌اي كه طنز، يكه‌دار ميدان چون و چرا كردن‌هاي اجتماعي است. با اين همه در آثار منوچهرخان احترامي، نه عصبيت يك منتقد اجتماعي كه نيشخندهاي رندي فرزانه را مي‌بينيم. رندي كه در انبان اندوخته‌هايش، سير آفاق و انفس سعدي را دارد و جزوه عرفان‌شناسي مولوي را. در كلاس درس هايدگر شركت‌كرده و از خرمن سهروردي، خوشه‌اي چيده است. جغرافي خوانده است و اجتماعي مي‌داند. از اينها گذشته، منوچهر احترامي بيشتر از آنكه طناز باشد، اديب است. او كلمه را مي‌شناسد و در آثارش به بهترين شكل كلمات را به كار گرفته است. مثلا در يادداشت‌هايي كه با امضاي «م پسرخاله» مي‌نوشت، با هنرمندي هرچه تمام‌تر با كلمه‌هاي امروزي متني مي‌ساخت كه هر خواننده‌اي را به اين خيال اشتباه مي‌انداخت كه دارد متني كهن را مي‌خواند.
شعرهاي او هم همين حكم را داشت. رواني و محكمي شعرهاي منوچهر احترامي و طنز عميق و جاندار آنها، سند متقن هنرمندي اوست. حكايت حسني در ده شلمرود هم كه جاي خودش را دارد كه شرح آن مجال مناسبي را مي‌طلبد. مخلص كلام... به احترام منوچهر احترامي و به حرمت مقام هنرمندي، تمام‌قد مي‌ايستم، كلاه از سر بر مي‌دارم و با چشماني نمناك... لبخند مي‌زنم.
نمايشگاه عكس‌هاي عاشورايي هنرمندان جوان در موزه فلسطين
موزه هنرهاي معاصر فلسطين، با نمايشگاه «قاب‌سرخ» از 27 بهمن ماه تازه‌ترين مجموعه از عكس‌هاي عاشورايي هنرمندان جوان ايراني را ارائه خواهد كرد. اين نمايشگاه شامل 60 عكس از هنرجويان هنرستان‌هاي تهران است كه هريك از منظري به تجليات عشق، ارادت و سوگواري مردم ايران و آداب، رسوم، شعائر و آیين‌هاي آنان در سراسر اين سرزمين نسبت به مقام والاي سالار شهيدان مي‌پردازد و آن را از دريچه اين هنر ثبت مي‌كند.
گشايش اين نمايشگاه در آستانه اربعين‌حسيني (ع) با حضور عموم علاقه‌مندان، هنرمندان و عكاسان 27 بهمن ماه ، رأس ساعت 17 در محل موزه هنرهاي معاصر فلسطين انجام مي‌شود.
اكران 5 فيلم جديد در سينما آزادي
سينما آزادي بعد از پايان جشنواره فيلم فجر، ميزبان پنج فيلم جديد شد.
با به پايان رسيدن بيست و هفتمين جشنواره بين‌المللي فيلم فجر، فيلم‌هاي «سوگند» به كارگرداني شاپور قريب،«كتوني سفيد» ساخته محمدابراهيم معيري، «مرزي براي زندگي» اثر رضا اعظميان، «گناه من» از مهرشاد كارخاني، «شبي در تهران» به كارگرداني بهرام كاظمي و «ستاره مي‌شود» اثر فريدون جيراني به فهرست فيلم‌هاي روي پرده اين سينما افزوده شد. اين در حالي است كه فيلم‌هاي «چارچنگولي»، «دلداده»، «خواستگار محترم»، «پاپيتال»، «مخمصه» و« ايستگاه بهشت» همچنان به اكران خود ادامه مي‌دهند. مجموعه پرديس آزادي مانند روال قبل روزهاي چهارشنبه ميزبان خبرنگاران رسانه‌هاي جمعي خواهد بود و اين هفته فيلم «كتوني‌سفيد» براي اهل رسانه پخش خواهد شد.
«تجربیات ایرانی» در نگارخانه تهران
نمایشگاه گروهی«تجربیات ایرانی» نقاشی دانشجویان کارشناسی ارشد دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران از روز گذشته در نگارخانه تهران گشایش یافته است. این نمایشگاه تا اول اسفندماه، نقاشی‌هایی از مریم بهنژادی، مریم توکلی، روزبه دبیری، ندا درخشان، سمیرا کرمی، شورا ماجریان، عاطفه سعیدی‌نژاد، پریسا وارسته، فاطمه صادقی، شهرزاد قاضی‌زاده، شراره قربانی و سمیه علیپور را در معرض دید علاقه‌مندان قرار می‌دهد.
علاقه‌مندان برای بازدید از آثار ارائه شده در «تجربیات ایرانی» می‌توانند به نگارخانه تهران واقع در خیابان انقلاب، خیابان قدس، ضلع شرقی دانشگاه تهران مراجعه و یا با شماره 61112495- 66410959 تماس بگیرند. ارسال نظر
پربیننده