از بانک ملی آمده بود. می‌گفتند آقای گل باشگاه‌های تهران بوده و بسیار بااستعداد و آینده‌دار است. البته تنها خرید سال 1374 سرخ‌ها نبود و در انبوه ستارگانی که امیر عابدینی برای یورگن گده دستچین کرده بود، گم بود. پرسپولیس چند‌ماه قبل در شهرآورد تهران نقره داغ شده بود و گذشته از نتیجه بازی که 3 بر صفر به سود آبی‌پوشان پایتخت اعلام شده بود، باید به محرومیت چندین و چند ساله بزرگانش تن می‌داد. مهدی مهدوی‌کیا یکی از جایگزین‌ها بود. او در همان نخستین فصل حضورش با پرسپولیس قهرمان جام آزادگان شد. در ادامه به تیم ملی راه یافت. پیراهن بوخوم، هامبورگ و آینتراخت فرانکفورت را پوشید. کاپیتان تیم ملی ایران و مرد سال فوتبال آسیا شد. از بوندس‌لیگا به ایران بازگشت و اکنون به پایان راهی رسیده که روزی برایش از بانک ملی تهران شروع شده بود... استارت با کتابفروش
اگر اجازه بدهید اول از آقا رحیم و آقای کتابفروش صحبت کنم و بگویم که اصلا چه شد من اینجا آمدم و اصلا چطور ورزش را شروع کردم. یادم می‌آید مدرسه من در منطقه 14 در خیابان خاوران بود. تا سال پنجم دبستان متاسفانه سیستم به گونه‌ای بود که معلم‌های ورزش آن بالا می‌نشستند و یک توپ پلاستیکی دست بچه‌ها می‌دادند تا برای خودشان بازی کنند اما از زمانی که آقای کتابفروش به مدرسه ما آمد به کل ورزش مدرسه ما را متحول کرد. آن موقع من پنجم دبستان بودم. وقتی ایشان آمدند ما در همه رشته‌های ورزشی تیم دادیم و شرکت کردیم و جالب اینجاست که استعدادهای خوبی از همان مدرسه به ورزش معرفی شدند. در رشته دوومیدانی استعدادهای خوبی داشتیم. خود من هم در دوی سرعت و هم در دوی استقامت قهرمان شدم. حالا نمی‌دانم خدا یک بدنی به ما داده بود که ما هم استقامتی کار می‌کردیم و هم سرعتی.
وقتی کیا فلج شد
من یک بیماری به نام تب مالت گرفتم که متاسفانه تشخیص‌های اشتباهی انجام شد و به من می‌گفتند که روماتیسم داری. آمپول‌های اشتباه به من زدند و خلاصه فلج شدم اما پس از اینکه بالاخره بیماری مرا تشخیص دادند و در 60 روز 60 آمپول زدم، خوب شدم و کارم را در باشگاه بانک ملی شروع کردم. شرایطم طوری بود که باید روزی یک بار این آمپول‌ها را می‌زدم. خلاصه کارم شده بود که هر روز صبح زود جلوی درمانگاه منتظر باشم، تا در درمانگاه باز شود و آمپولم را بزنم. اینطوری شد که توانستم، آن بیماری و فلجی که از کمر به پایینم را مبتلا کرده بود پشت سر بگذارم.
هندبالیستی که فوتبالیست شد
من پیش از اینکه به فوتبال بیایم 4 سال شب و روز هندبال تمرین کردم. مربی خیلی خوبی هم داشتیم. قرار بود تیم ملی نوجوانانی هم تشکیل شود که من کاپیتان آن باشم اما منحل شد. جالب این است که من در باشگاه بانک ملی فوتبال بازی می‌کردم اما در رقابت‌های هندبال قهرمانی کشور شرکت کردم و دوم شدیم اما متاسفانه هندبال در ایران به آن صورت جای پیشرفت نداشت و این شد که فوتبال را انتخاب کردم. واقعا خیلی به هندبال علاقه‌مند بودم. یادم است حتی زمانی که در تیم بانک ملی بودم 4،3 بار برای تیم هندبال بازی کردم. بعد دیگر از نوجوانان بانک ملی شروع کردم، آن زمان مربی‌ام آقای شفیعی بود. در رده جوانان با آقای دوستی کار کردم و در بزرگسالان هم که خدمت آقای میرآخوری بودیم.
22 سالی که زود گذشت
22 سال برای من خیلی زود گذشت و حالا برگشته‌ام به جایی که آغاز راهم بود. من خیلی وقت پیش برای چنین روزی آماده شده بودم. یادم می‌آید سال 76 که فرشاد پیوس از فوتبال خداحافظی کرد پیراهنش را به من داد و از همان مواقع همیشه خودم را آماده می‌کردم هر فوتبالیستی باید بالاخره یک روز فوتبال را کنار بگذارد و چه خوب که شما از خود یادگاری به جا بگذارید و پس از فوتبال اگر رفیق‌هایت را دیدی صمیمانه آنها را در آغوش بگیری نه اینکه بی‌تفاوت از کنار هم رد شوید.
فکر کردن کیا به مرگ
بالاخره سراغ همه ما می‌آید اما حالا برای ما زود است. می‌گویند فوتبالیست‌ها 2 بار می‌میرند اما من زیاد به این مساله اعتقاد ندارم. با کریم باقری هم صحبت می‌کردم که او نیز چنین عقیده‌ای داشت. باید ببینیم چطور به آن نگاه می‌کنیم. مرحله جدیدی شروع می‌شود اما من خوشحالم که دوره جدیدی را شروع می‌کنم. دوست دارم مثل دوران بازی در مربیگری هم پله‌پله و اصولی جلو بروم. الان دیگر ذهنم خیلی آزاد شده است و مثل قبل درگیر نیستم. 11 سال در فوتبال منظم و حرفه‌ای آلمان بازی کردن کار آسانی نیست. ما باید واقعا حرفه‌ای زندگی می‌کردیم. فوتبال خیلی استرس دارد. مثلا در یک بازی حساس یا داربی، شما از چند هفته قبل درگیر آن هستید. حالا بعضی‌ها به من می‌گویند چرا موهایت سفید شده و من می‌گویم شما نمی‌دانید ما چه استرسی را در این 22 سال پشت سر گذاشتیم. چه سختی‌ها و مشکلاتی در دوران بدنسازی داشتیم. چه بازی‌های حساسی که اصلا شب از استرس نتوانستیم بخوابیم.
یکی از 11 بازیکن قرن هامبورگ
یکی از افتخارات بزرگ زندگی من غیر از تیم ملی و پرسپولیس این است که به عنوان یک ایرانی در تیم قرن یک تیم آلمانی انتخاب شدم. کاش فیلم آن جشن را تلویزیون ایران پخش می‌کرد و مردم ایران می‌دیدند چه مراسمی برگزار شد. بازیکنان بزرگی مثل اووه زیلر، اولی اشتاین، توماس دال، فاندرفارت و... . وقتی من به عنوان یک ایرانی 34 ساله کنار اووه زیلر 70 ساله بودم افتخار بزرگی برای من بود و هیچ وقت آن را فراموش نمی‌کنم که یک ایرانی از این زمین شروع کرد و رفت آلمان و در آن تیم هامبورگ که قهرمان اروپا بود توانست در تیم قرن باشگاه قرار بگیرد.
ایران و آمریکا در جام جهانی 98
اولین برد ما در جام جهانی بود. به خاطر مسائل سیاسی و حساسیت‌هایی که وجود داشت خیلی برایمان مهم شده بود. واقعا در آن بازی جنگیدیم. شاید در هیچ دیداری مثل بازی با آمریکا ندویدم. شما در سن 21 سالگی رسیدی به جایی که در دقیقه 83 پس از 50 متر دویدن گل دوم را زده‌اید و به جای خوشحالی با عصبانیت تمام این داستان‌های درونی خارج شد. شاید به اندازه چندین‌ماه مشکلات و تمرین‌ها و سختی‌ها این عصبانیت از من
بیرون ریخت.