محمدمهدي تقوي 40 روز مانده به انتخابات رياست‌جمهوري، هنوز بحث حضور آقاي رفسنجاني رئيس‌جمهور اسبق در عرصه رقابت، مساله اصلي گروه‌هاي دوم‌خردادی است. در حالي كه مسير تصميم‌گيري اصولگرايان پس از اعلام نظر 3 چهره موجه و شاخص اين جريان با تشكيل ائتلاف پيشرفت تا حدي شفاف شده است اما جبهه رقيب اين جريان هنوز با ابهام و ترديد مربوط به آمدن و نيامدن هاشمي‌رفسنجاني دست به گريبان است. البته در يك سوي جبهه اصلاحات، حسن روحاني و محمدرضا عارف با اعلام حضور قطعي در اين ميدان، هر يك توانسته‌اند طيفي از گروه‌ها و شخصيت‌هاي اصلاح‌طلب را همراه خويش کنند.
با این حال، رفسنجاني هفته گذشته با اتخاذ موضعي جديد خبر از آن داد كه ممكن است احساس تكليف كند و خود شخصاً وارد صحنه انتخابات شود. با اين موضعگيري اكنون باید حول نتايج حضور او تأمل كرد.
سؤالات جدي پيرامون حضور رئيس‌جمهور اسبق در انتخابات تاكنون حول اين محور بوده كه او پس از گذشت 4 دوره 4 ساله(16 سال) از پايان رياست جمهوري‌اش و يك شكست با حضور در انتخابات84 و يك شكست با ارسال نماينده به انتخابات 88، انگيزه‌اش از حضور چندباره چيست. وي كه انتخابات دوره دهم را به اغتشاش كشيد، در بازگشت جديد، چه برنامه‌اي دارد و چگونه مي‌خواهد مردمي را به آمدن دوباره خود متوجه کند كه به دليل خاطرات تلخي كه چه از دوران 8 ساله رياست‌جمهوري‌اش و چه از عملكرد سال 88 او و فرزندانش دارند، قطعاً شكستي سهمگين‌تر از هميشه را برايش رقم خواهند زد؟
البته به دور از صف‌بندي موافقان و مخالفان حضور مستقيم رفسنجاني در انتخابات، اصولگرايان اصيل مايلند وي بار ديگر خود را در معرض آراي ملت قرار دهد. به چند دليل بايد حضور رفسنجاني را در كارزار انتخابات آينده به فال نيك گرفت.
در نگاه نخست، مطلوب‌ترين انتخابات براي اصولگرايان اين است كه در آن جدالي فكري و رقابتي گفتماني ميان آنان و رقيبشان به جريان افتد. مردم پس از ناكامي گفتمان اصلاح‌طلبی، در بيش از 14 سال اخير ـ از زمان آخرين رأيي كه به اصلاح‌طلبان در بهمن 78 دادند ـ انديشه اصولگرايي را برگزيدند و همه بزرگان نظام نيز چشم‌انداز جامعه را با همين گفتمان اصيل تحليل مي‌كنند. بدين ترتيب بايد از مواجهه اين 2 انديشه در انتخابات آينده استقبال شود. اين نوع از رقابت در خرداد آينده فقط در شرايطي رقم خواهد خورد كه 2 نماينده اين 2 انديشه در ميدان رقابت حاضر شوند؛ در يك سو، يكي از اضلاع مثلث ائتلاف پيشرفت و در سوي مقابل آقاي هاشمي‌رفسنجاني. در اردوگاه اصلاح‌طلبان، پس از محمد خاتمي كه با توجه به سابقه فتنه 88 قطعا در صورت كانديدا شدن صلاحيتش رد خواهد شد و خود وي حتي بيشتر از اعضاي محترم شوراي نگهبان مي‌داند سزاوار ردصلاحيت است، هيچكس مانند هاشمي، سمبل محسوب نمي‌شود؛ همچنان كه در جبهه اصولگرايان كسي خارج از دايره قاليباف، ولايتي و حدادعادل نماد تفكر و گفتمان اصولگرايي نيست. از طرف ديگر، هاشمي آخرين ذخيره اصلاحات در صحنه سياسي ايران به حساب مي‌آيد. بنابراين، رويارويي نمادهاي اصولگرايي و اصلاح‌طلبي در يك ميدان رقابت موجب خواهد شد عالي‌ترين و شفاف‌ترين شكل قضاوت عمومي درباره گذشته و حال ايران انجام گيرد.فقط با حضور رفسنجاني است كه نخبگان و صاحبنظران خواهند توانست به واكاوي وقایع و حقایق دوران سازندگي و اصلاحات و برهه زماني فتنه 88 بپردازند و قیاسی محکم و علمی میان آن 2 دولت ـ كه از يك آبشخور سيراب مي‌شد ـ با آينده پيش‌رو انجام شود. ملاحظات بسيار از جمله نجابت اصولگرايان تاكنون مانع از آن شده تا دوران سياه آن 16 سال به‌گونه‌اي كه بايسته است، بررسی شود. هنوز بسياري از اتفاقات رمزگونه آن دوران بازخواني نشده است از جمله اينكه چگونه نطفه شوم احزاب دولت‌ساخته با ظهور كارگزاران و مشاركت در دولت‌هاي هاشمي و خاتمي بسته شد يا آنكه چگونه در دوران دولت مدعی گفت‌وگوی تمدن‌ها كه با حمايت تيزبينانه و ريزبينانه هاشمي، بر سر كار آمد، جورج بوش ایرانی‌ها را در فهرست تروریسم و محور شرارت قرار داد. يا اينكه چرا برنامه هسته‌ای به عنوان شاهرگ اقتدار ملي كشور توسط امثال محمد خاتمي و حسن روحاني به تعليق درآمد. نكته مهم آن است كه ايشان بايد توضيح دهد با چه مبنايي همچنان از پذيرش نتيجه انتخابات 84 و 88 مي‌پرهيزد و بويژه براي چه مملكت را در سال 88، هشت ماه در بحراني فرو برد كه شايد تا سال‌ها جبران نشود. چگونه وي به خود اجازه داد كشور را به سويي برد كه به جاي استفاده از نيروي متراكم رأي 40 ميليوني و مشاركت ركوردشكن و تاريخي 85 درصدي، در پي خاموش كردن آتش سهمگيني باشد كه وي برافروخت.ترديد نبايد داشت اصولگرايان اصيل، تنها و تنها با داشتن رقیبی چون رفسنجاني می‌‌توانند توانایی‌های خود را به رخ بکشند. نتايج عملي اين حضور، بسيار بيشتر از مواردي است كه ذكر آن رفت. در نگاه هر شهروند ايراني كه اين مدت شاهد جدال گفتماني و تئوريك 2 جريان اصولگرا و اصلاحات بوده است، انتخابات آينده مكاني برای روشن شدن حقایق برای نسل جوانی است که مي‌خواهد راه و مسير آينده را از دريچه انتخابات 24 خرداد برگزيند.