میلاد فرقانی- رم: خبر مهم فوتبال جهان در پایان فصل جدایی مورینیو از مادرید خواهد بود: «دقیقه ۴۳ بازی در نیمه دوم؛ راموس گل می‌زند و بازی 2 بر صفر می‌شود». با وقت اضافی ۷ دقیقه زمان باقی بود، مادرید و برنابئو مثل فیلم‌های رم باستان و جنگ‌های گلادیاتور‌ها فریاد می‌زدند و فشار را آنقدر زیاد کرده بودند که به ثمر رساندن یک گل دیگر و کامل کردن «بازگشت» تاریخی مقابل دورتموند (که با 4 بر یک بازی رفت همه را میخکوب کرده بود) قابل تصور به نظر می‌رسید. درست در همان لحظه بود که مورینیو شروع به باور «اتمام» پروژه مادریدی خود کرد؛ رسیدن به ومبلی، بالا بردن سومین جام «چمپیونز لیگ» با 3 باشگاه مختلف (پورتو، اینتر و مادرید). اما رویا نیمه‌تمام ماند و گل سوم هیچ‌وقت به ثمر نرسید؛ برای «مو» رویایی بود که همانند اینتر و پورتو بخشی از تاریخ رئال هم باشد، کسی که «دهمین» را از خود یادگار گذاشت، آن هم در لندن؛ مثل شبی که با اینتر در مادرید قهرمان شد و به رئال پیوست، دوست داشت که در لندن خداحافظی کند و به چلسی برود، نکته‌ای که بعد از حذف در نیمه‌نهایی به وضوح و در مصاحبه با همه تلویزیون‌ها و خبر‌نگار‌ها بیان کرد: «دوست دارم جایی باشم که هم خودم آنجا را دوست داشته باشم، هم همه افراد آنجا مرا دوست داشته باشند، جایی که در آنجا بتوانم به همه تکیه کنم» و در جواب به یکی از سوال‌های مرتبط با لندن گفت: بله در انگلیس مرا دوست دارند بویژه در یک باشگاه، بر عکس اسپانیا که افرادی هستند که از من متنفرند. مجموع این جملات و تفاسیر در 2 کلمه خلاصه می‌شود: «خداحافظ مو!» هر چند غیر‌رسمی ولی تقریبا کار آقای خاص با مادرید تمام شده و باید منتظر پایان فصل و اعلام رسمی این خبر باشیم؛ خبری که از مدت‌ها قبل و با حاکم شدن روابط سرد بین مو و کادر مدیریتی، روزنامه‌ها و برخی هواداران مادرید قابل پیش‌بینی بود و حالا رئال می‌ماند و نیمکتی خالی که زمزمه‌هایی از نزدیک شدن آنچلوتی به آن به گوش می‌رسد. هرچند باید منتظر بود و دید میراث مادرید مورینیو تا چه میزان و به دست کدام یک از بزرگان فوتبال دنیا می‌‌افتد.