گروه سیاسی: همزمان با رجزخوانی‌های نتانیاهو، 2مقام نظامی و امنیتی سابق رژیم صهیونیستی گفته‌اند کابینه امنیتی این رژیم از سال 2010 با حمله به ایران مخالف بوده است. گابی اشکنازی روز 11 اردیبهشت 1392 در همایش سالانه روزنامه جروزالم‌پست در نیویورک در مصاحبه با سی‌ان‌ان گفته است که کابینه امنیتی رژیم صهیونیستی در سال 2010 که نخست‌وزیر و وزیر دفاع هم عضو آن هستند، نهایتا موضوع حمله به ایران را رد کرده است. اشکنازی درباره درخواست بنیامین نتانیاهو نخست‌وزیر و ایهود باراک وزیر دفاع پیشین اسرائیل مبنی بر داشتن طرح موسوم به «پی پلاس» برای وضع جنگی فوری گفت: «کابینه امنیتی در نهایت تصمیم گرفت در این‌باره اقدام نکند». به گزارش ایران هسته‌ای، اشکنازی در این مصاحبه که سه‌شنبه شب پخش شد، درباره گزینه نظامی در برابر تهدید ایران گفت: «تا زمانی که اصطلاحا شمشیر روی گلوی شما قرار نگرفته است، باید از حمله خودداری کنید». نکته بسیار مهم از دید تحلیلگران در اینجا این است که طرح پی پلاس در واقع طرح حمله به ایران نبوده بلکه طرحی بوده است که به دولت اجازه می‌داده تحت شرایط فوری در آینده دست به اقدام بزند و کابینه امنیتی اسرائیل حتی با همین هم مخالفت کرده است. مئیر داگان رئیس سابق موساد هم همان روز به کانال 2 تلویزیون اسرائیل گفته است که او به همراه یوالا دیسکین رئیس سابق شاباک و گابی اشکنازی، موضوع حمله به ایران را در کابینه امنیتی منتفی کرده‌اند. اهمیت این اظهارات از دید کارشناسان در اینجاست که معلوم می‌شود در همان زمان که تهدیدات لفظی باراک و نتانیاهو علیه ایران در اوج قرار داشت و کسانی هم در داخل ایران آن را جدی گرفته بودند کابینه امنیتی این رژیم با این امر مخالف بوده است. ائتلاف جدید علیه ایران
از سوی دیگر، منابع اسرائیلی می‌گویند آمریکا قصد دارد اسرائیل، ترکیه، اردن و عربستان را به همراه تشکیلات خودگردان فلسطین علیه ایران بدل به یک ائتلاف عملیاتی واحد کند. بر مبنای اطلاعاتی که آلکس فیشمن تحلیلگر ارشد امور نظامی و اطلاعاتی اسرائیلی روز 11 اردیبهشت در روزنامه یدیعوت‌آحارونوت فاش کرده، وزارت خارجه آمریکا و سازمان سیا این ائتلاف را 1+4 می‌نامند و هدف از آن هم مقابله با محور ایران، سوریه و حزب‌الله در منطقه است. بر مبنای این اطلاعات این ائتلاف چند هدف کلیدی را برای خود تعریف کرده است:
1- در گام اول اعضای این ائتلاف نشست‌هایی میان خود برگزار می‌کنند که هدف آن تبادل اطلاعات امنیتی است. این اطلاعات برای طراحی عملیات‌های مشترک یا صدور فرمان‌های هشدار مشترک استفاده می‌شود.
2- گام دوم همکاری در زمینه پرونده سوریه است. اطلاعات موجود نشان‌دهنده آن است که اردن به‌تدریج در حال گرفتن جای ترکیه به عنوان پشتیبان اصلی تروریست‌های سوری است. فیشمن می‌نویسد که اولا آمریکا در خاک اردن در حال آموزش القاعده است و ثانیا اردن به اسرائیل ضمانت داده است گروه‌های تکفیری که در حدفاصل مرز مشترک اردن، سوریه و رژیم صهیونیستی وارد سوریه می‌شوند علیه اسرائیل اقدامی نخواهند کرد.
3- گام سوم همکاری در زمینه آن چیزی است که آمریکایی‌ها آن را عملیات تروریستی می‌نامند. ابهامی که دراینجا وجود دارد این است که آیا این مجموعه به همان مقدار که با ایران، سوریه و حزب‌الله درگیر است، با القاعده و موج جدید تکفیری‌گری هم درگیر خواهد بود.
4- مرحله چهارم حرکت به سمت نوعی پیمان نظامی مشترک است که در نهایت از دید آمریکایی‌ها بناست به تحت فشار گذاشته شدن ایران بینجامد. فیشمن می‌نویسد که عربستان و اسرائیل گام‌های مخفی ولی مهمی را در این مسیر برداشته‌اند. فیشمن می‌نویسد: «فوریه گذشته و در زمان برگزاری کنفرانس وزیران دفاع کشورها در برلین، ایهود باراک وزیر دفاع سابق اسرائیل و سلمان بن عبد العزیز ولیعهد عربستان به گرمی با یکدیگر دست داده‌اند. همکاری میان عربستان و اسرائیل فوق‌العاده حساس است ولی با جدیت ادامه دارد».
5-مرحله آخر نیز تلاش برای وارد کردن مصر به این فرآیند و کامل کردن یک ائتلاف سیاسی، اطلاعاتی و نظامی علیه ایران و در عین حال جایگزین کردن نیروهای سکولار با دنیای عرب به جای سلفی‌هاست.