یک پایگاه اینترنتی آمریکایی که به طور تخصصی روی موضوع ایران تمرکز کرده است، در گزارشی نوشت، نه در ادبیات کاندیداها و نه در ادبیات مردم ایران نشانی از ادبیات سازش و تسلیم دیده نمی‌شود. شالومي الدار با اشاره به جا افتادگی استراتژی مقاومت در فضای سیاسی ایران، می‌نویسد: «دولت فعلی فعالیت‌های هسته‌اي ايران را در راس دستور كار ملي اين كشور قرار داد و اين پويايي را ايجاد كرد كه طبق آن هرگونه اعطاي امتياز به منزله تسليم و هر نوع مصالحه نشانه ضعف تلقي مي‌شود. به عبارت ديگر، دولت فعلی يك اسلحه هسته‌اي پر را روي ميز كار رئيس‌جمهوري آتي قرار مي‌دهد و وي را وادار مي‌كند كه حتي پيش از انتخاب شدن، بين 2 راهكار يكي را برگزيند: رئيس‌جمهوري آتي مي‌تواند با اين پروژه هسته‌اي به پيش برود يا مي‌تواند اين برنامه را متوقف كند و يك بزدل تلقي شود». المانیتور با اشاره به این نکته که همه ایرانی‌ها حتی اپوزیسیون طرفدار اعمال قدرت مقابل غرب هستند، ادامه می‌دهد: «حتي ايرانياني كه شمارشان كم نيست و مخالف اين مسابقه كوركورانه پس از تسليح هسته‌اي هستند و كساني كه كاملا متقاعد شده‌اند كه اقتصاد قوي بر داشتن يك بمب اتم و ديگر تسليحات بازدارنده ارجحيت دارد، هنوز هم در زمينه ارتباط با نامزدي كه حس غرور ملي را كاهش مي‌دهد، مشكل دارند. مشكل آنها با فردي است كه عليه فشار غرب به‌طور محكمي ايستادگي نكند. حتي نيروهاي عملگرا در ايران و حاميان اصلاحات، فردي را ترجيح خواهند داد كه اين قدرت را از خود نشان مي‌دهد. اين مساله حتي درباره كساني صادق است كه در حال چالش براي سرآغاز جديدي در جمهوري اسلامي هستند. مصالحه - امتياز دادن يا لغو پروژه هسته‌اي - مباحثي است كه در واژگان ايران دست‌كم به‌طور علني وجود ندارد؛ اين كلمات در دايره لغات [ آيت‌الله]خامنه‌اي نيست و مطمئنا در الفاظ افرادي كه براي پست رياست جمهوري اسلامي رقابت مي‌كنند، وجود ندارد». در ادامه این مقاله درباره ضرورت لغو تحریم‌ها از سوی غرب آمده است: «تنها گزينه واقعي، فراهم كردن يك راه فرار مناسب است كه در ظاهر به نظر نرسد کسی تسليم مي‌شود. راه‌حل ايده‌آل اين خواهد بود كه اعلام شود از اكنون تا انتخابات رياست‌جمهوري و سوگند ياد كردن رئيس‌جمهوري جديد ايران، كشورهاي غربي تحريم‌هاي‌شان را عليه ايران لغو خواهند كرد تا يك جو دوستانه‌تري را بين اين كشورها ترويج دهند كه اين امر براي مذاكرات هم مناسب‌تر است. تنها اين مساله است كه مي‌تواند فضاي لازم را براي ملاحظاتي برمبناي بازي افتخار (ملي ) پديد آورد». نویسنده ادامه داده است: «آنچه كه غرب اكنون بايد انجام دهد توجه به كارهاي سياسي ايران و دراز كردن دست دوستي به سوي رئيس جمهوري اسلامي ايران است بي آنكه مهم باشد كه چه فردي رئيس‌جمهور است. تحريم‌ها را هميشه مي‌توان به وضع اول بازگرداند ولي مشكل بتوان همیشه فرصتی اینچنین مناسب برای دیپلماسی داشت».