طناز احدیمقدمچشمهایت را بستی، سرت را تکان می‌دهی و در ذهن آهسته آهسته تمام فصل را مرور می‌کنی، تمام روزهای آفتابی و ابری، سیاه و سفید اما بیش از هر چیز پیروزی‌های ارزشمندی که حالا تو و تیمت را برای دومین سال متوالی قهرمان ساخته، هر چند در این میان چند شکست هم خودنمایی می‌کند اما مهم نتیجه پایانی است که تو به آن دست یافتی. حالا اقیانوس‌پیمایی که از یک کشتی شکسته ساخته بودی بیش از پیش به قدرت واقعی خود ایمان پیدا کرده و راه تازه‌ای که تو به آنان آموختی را پیش گرفته. حالا همه بازگشت بانوی پیر اروپا را باور دارند و دیگر شاهد خوشحالی رقبا از سقوط و ضعفت نیستی، دیگر تحقیر نمی‌شوی، نه تو و نه هوادارانت، همه چیز خوب و عالی پیش رفت، درست همان‌طور که می‌خواستی. دیگر به دست تکان دادن و نگاه کردن به بنرهای هواداران در طول مسیر ورودی به زمین عادت کردی، به خرد کردن رقبا و شادی پس از اتمام هر بازی. تو دست به انقلابی که می‌خواستی، زدی و موفق شدی.
این بار هم ارقام به سود تو به پایان می‌رسد، هر چند که بی‌شکستی فصل گذشته را تکرار نکردی اما خوب نتیجه گرفتی. فصل را با تغییرات نه‌چندان زیاد آغاز کردی، با این تفاوت که یکی از بزرگ‌ترین اسطوره‌های تاریخ بیانکونری از این تیم کنار گذاشته شده بود، کنار گذاشتنی که بسیاری تو را بی‌گناه نمی‌دانستند. در خرید ستاره‌های دنیای فوتبال ناکام ماندید، سران به تو گفتند پولی در بساط نیست و باید با بازیکنانی که داری به برنامه‌هایت ادامه دهی. پس به شاگردانت گفتی «همیشه بازی کنید و ببرید.» دیگر خبری از نمایش‌های بی‌برنامه و بی‌نظم چند سال اخیر نیست، همه چیز طبق برنامه‌ای منظم و زیر نظر تو چه در داخل و چه در خارج از میدان پیش می‌رود. تیم و بازیکنانت با اقتدار بازی می‌کنند، با اقتدار پیش می‌روند و پیروز می‌شوند. ترس و واهمه‌ای نیست. بعد از اتمام هر بازی رو به همه دوربین‌ها و فلاش‌ها می‌گویی: «بازیکنان با غرور بازی کردند، با قلبشان بازی کردند، آنان با قلب بیانکونریشان بازی کردند و پیروز شدند.» پس رازی وجود دارد، راز در چشمان تو پنهان شده، راز تنها در مبارزه‌طلبی و سیری‌ناپذیری تو و تیمی که ذاتش این است، خلاصه شده.
برای تو و تیمت پایانی وجود ندارد، اوضاع بهتر و بهتر می‌شود، هفته به هفته، آفتاب می‌درخشد و آسمان آبی‌تر به نظر می‌رسد اما هنوز به تو اعتراض می‌کنند، برای رفتن آلکس، تفاوتی نمی‌کند ببری یا ببازی، هنوز اعتراض‌ها را می‌شنوی اما انگشتانت را در گوش‌هایت گذاشتی و چشمانت به زمین و نمایش بازیکنانت است، به آنان می‌گویی می‌خواهم داستان جدیدی برايتان بنویسم، تو می‌خواهی قهرمان تازه‌ای برای بانوی پیر اروپا باشی و این راه را از فصلی که آمدی در پیش گرفتی و پیش رفتی و حالا به اینجا رسید که هستی. صحنه‌ها عوض شده، عناصر صحنه‌ها هم تغییر کرده‌اند و این بار قهرمان کس دیگری است، تو قهرمان شدی اما هنوز صدای
«آله آله» را می‌شنوی و چشمانت بنرهای اسطوره‌ای که هرگز از ذهن و یاد تیفوسی‌های بیانکونری نمی‌رود را می‌بیند اما تو اینجایی که فقط تیمت را هدایت کنی و نشان دهی سن چیز بی‌اهمیتی است و اینکه درباره فوتبال چه می‌دانی اهمیت دارد و اينكه بهتر از همه مربیان پا به سن گذاشته عمل کردی، ارزشمند است. در کنار زمین، در میان هیاهوی زمین و تیفوسی‌های یوونتوس استادیوم به تکرار هیجانی که سال گذشته تجربه کردی، می‌اندیشی. چشمانت را باز می‌کنی، به زمینی که در آن پیروز شدی می‌نگری، به یاد 5 مه 2002 می‌افتی، اینجا جایی است که چه به عنوان بازیکن و چه مربی اسکودتو را بالای سر بردی، اینجا تو قهرمان تازه‌ای در کنار قهرمانان جدید بیانکونری هستی. از عرض زمین رد شدی، از روی زمین چمن به سوی دایره وسط زمین و به سوی بازیکنانت می‌روی، در آغوش آنانی، جایی بهتر از اینجا برای تو وجود ندارد. آری! تو به امید اعتقاد داشتی، به مبارزه، مبارزه و مبارزه، تا پیروز شوی، و حالا تو خوش‌اقبال‌ترین مربی ایتالیا هستی. ویترین افتخارات موزه مدرن یوونتوس نام قهرمان تازه‌ای را می‌بیند، تو در مرکز آنجا ایستاده‌ای، عکس‌های روی دیوار، جام‌های داخل قفسه ردیف به ردیف ایستاده‌اند و پیراهن بازیکنان و افتخارات آنان یک به یک صف کشیده‌اند، پیش می‌روی، ویترین به ویترین تا در ویترین انتهایی اسکودتوی سی و یکم یا بیست و نهم تاریخ حیات بانوی پیر اروپا را در کنار آخرین اسکودتویی که آلکس آن را بالای سر برد جا دهی. این بار نمی‌توانی چشمانت را ببندی و افتخارات الکس را کنار بزنی، آری همه چیز به اینجا خلاصه می‌شود و تو می‌دانی که رازی در میان نیست، راز تنها در قلب‌های
بیانکونری نهفته شده.