با وجود میزبان بودن ایران در مسابقات شطرنج قهرمانی رده‌های سنی آسیا، شطرنج‌بازها (به جز نفرات اول) مجبور هستند برای حضور در این مسابقات مبالغی را پرداخت کنند که این موضوع با اعتراض خانواده‌های آنها مواجه شده است. نماینده خانواده‌های شطرنج‌بازها در گفت‌وگویی اظهار کرد: در سال‌های گذشته ایران میزبان مسابقات قهرمانی رده‌های سنی آسیا نبود و مسابقات در کشورهای دیگر برگزار می‌شد. فدراسیون تنها هزینه نفرات اول را پرداخت می‌کرد و هزینه‌های نفرات دوم و سوم بر عهده خود بازیکنان بود، چرا که بودجه فدراسیون در حدی نبود که بتواند هزینه‌های نفرات دوم و سوم را برای اعزام به خارج از کشور پرداخت کند. اما بحث اصلی اینجاست حالا که ایران میزبانی مسابقات را قبول کرده، چرا بازیکنان دوم، سوم و چهارم که سهمیه میزبان محسوب می‌شوند باید از جیب خودشان هزینه کنند. پس ایران برای چه چیزی میزبان شده است؟
وی ادامه داد: در واقع ما میزبان شده‌ایم که دوباره هزینه‌های گزاف را به خانواده‌ها تحمیل کنیم؟ پس شطرنج‌بازهای ایرانی از این امتیاز میزبانی چه بهره‌ای می‌برند؟ در حالی که خانواده‌هایی وجود دارند که توان پرداخت چنین مبالغی که در اطلاعیه درج شده را ندارند اما مجبور هستند برای حفظ آبرو و اینکه این سوال برای فرزندشان به وجود نیاید که چرا در مسابقات شرکت نمی‌کند با گرفتن قرض و وام هزینه‌های خواسته شده را پرداخت کنند. حتی با وجود میزبان بودن ایران، بازیکنان سهمیه شخصی مانند درسا درخشانی، آرین غلامی، مطهره اسدی یا خلیل موسوی مجبور هستند 175 دلار پرداخت کنند. یک سوال قابل‌توجه پیش می‌آید که بچه‌هایی که سال پیش مدال گرفته‌اند، چرا مجبورند این ورودی را پرداخت کنند؟ در حالی که خیلی از کشورهای فقیر میزبان مسابقات می‌شوند و تسهیلات و امکانات زیادی برای نمایندگان خود قائل می‌شوند و آنها را به صورت رایگان در مسابقات شرکت می‌دهند.
نماینده خانواده‌های بازیکنان شطرنج با اشاره به اینکه در اطلاعیه فدراسیون گفته شده هزینه اسکان و غذای بازیکنان مازندرانی را خود فدراسیون پرداخت می‌کند، تصریح کرد: این موضوع باعث ایجاد تنش سنگینی بین بازیکنان می‌شود و چون معمولا همراه بچه‌ها خانواده‌های آنها نیز حضور دارند، این حواشی از آنها به بچه‌ها منتقل می‌شود که این موضوع یک دغدغه فکری را به وجود می‌آورد. در حالی که فلسفه میزبانی این است که دیگر بازیکن دغدغه هزینه و دلار را نداشته باشد و با فکر باز روی بازی تمرکز کند اما باز هم همان تشویش و دغدغه در ذهن تمام خانواده‌ها و بچه‌ها به وجود می‌آید که تبعیض بین بازیکنان مازندرانی و غیرمازندرانی قائل شده‌اند. بنابراین سوال اصلی ما این است که فلسفه میزبان شدن ایران در مسابقات شطرنج قهرمانی رده‌های سنی آسیا چیست؟