روز شنبه (9 اردیبهشت) رهبر معظم انقلاب به سیاق هر ساله از نمایشگاه کتاب بازدید کردند. خبرگزاری مهر حاشیه‌نگاری جذابی از این بازدید داشته‌اند که بخش‌هایی از آن در ادامه میآید:
10و ربع جلوی در شلوغ می‌شود. وزیر و سرپرست معاونت فرهنگی هم ژست استقبال می‌گیرند. یك نفر میآید و میكروفن وزیر را نصب می‌کند. بعد كه آقا بیاید، وزیر باید یك میكروفن بی‌سیم دیگر هم دستش بگیرد. احتمالا این تنها جایی است كه وزیر میكروفن می‌گیرد جلوی ناشران! ده و نیم آقا می‌آیند. متولیان از افراد می‌خواهند كه بروند در غرفه‌هایشان و منتظر آقا باشند. آنها هم به اندازه چند متر عقب‌نشینی به حرف برادران گوش می‌كنند. آقا از همان ابتدای ورود بدون معطلی بازدید از غرفه‌ها را یکی یکی شروع می‌کنند. آقا در یكی از غرفه‌ها به كتابی اشاره می‌کنند كه نوشته جورجی زیدان است. ناشر را تشویق می‌کنند كه بعد از 25 سال بالاخره ترجمه جدیدی از این كتاب منتشر كرده است. در غرفه دیگر توجه آقا به کتاب‌های ترجمه نموداری لمعه جلب می‌شود. بعد از رفتن آقا با جوان غرفه‌دار حرف می‌زنم. می‌گوید خدا را شكر كه آقا پسندیدند. حسرت می‌خورد كه نتوانسته پیشانی آقا را ببوسد! جایی كه راهروهای افقی و عمودی به یكدیگر می‌خورند و چهارراه درست می‌شود، جایی است كه افراد دیگر می‌توانند آقا را ببینند. مردم تجمع كرده‌اند و هربار كه آقا به این تقاطع‌ها می‌رسند صلوات می‌فرستند. بعد از رفتن آقا می‌‌روم سراغ 2 جوانی كه همین چند لحظه پیش با ایشان صحبت كرده‌اند. یكی‌شان می‌گوید ما در طول روز با صدها نفر مشتری سر و كار داریم اما وقتی ایشان آمدند اصلا فضا یكجوری شد، سنگین شد. كسی كه مرد خدا باشد ابهتی دارد كه آدم آن را حس می‌کند. دختر جوانی در غرفه‌ای دیگر می‌گوید این برای من یك اتفاق تاریخی بود، احتمالا حتی برای نوه‌هایم هم از این دیدار تعریف كنم! در انتشارات توس، آقا برای رئیس انتشارات که او را از قدیم می‌شناختند، سلام مخصوص می‌رسانند. دختر کوچکش مسؤول غرفه است و از ضعف پدر می‌گوید و اینکه خیلی دوست داشته آقا را ببیند. در غرفه پیكان، آقا كتابی تاریخی را ورق می‌زنند و شروع می‌کنند به گفت‌وگو با صاحب غرفه و یك بیت شعر هم از فردوسی درباره موضوع كتاب می‌خوانند. در نشر پارینه كه مخصوص تاریخ ایران و باستان‌شناسی است، پیرمردی مسؤول غرفه است كه به آقا می‌گوید دوستانم که همگی شما را دوست دارند از شاهرود تماس گرفتند و گفتند سلامشان را به شما برسانم. آقا چند غرفه رد شده‌اند اما دختر جوانی كه در غرفه پاسارگاد است، چفیه هدیه گرفته را روی صورت گذاشته و همچنان گریه می‌کند. در غرفه‌ای دیگر، آقا به رمان‌های كلاسیك جهان اشاره می‌کنند و با نام بردن از جین آستین و دافنه دوموریه، از محاسن رمان‌های چنین نویسندگانی می‌گویند. یكی از جوان‌های غرفه پژوهشكده مطالعات فرهنگی و اجتماعی با رندی خاص، از خواب دیشبش می‌گوید و اینکه دیده است آقا آمده‌اند غرفه‌شان و او دست آقا را بوسیده است. چند لحظه بعد خوابش تعبیر می‌شود، البته به علاوه یك چفیه! غرفه‌داران غرفه‌ای دیگر بعد از رفتن آقا تازه از ما می‌پرسند كه از كی باید چفیه بگیرند؟! می‌گویم از آقا دیگه، چرا به ایشون نگفتید؟ از غرفه رد شده‌ام كه می‌شنوم هنوز دارند درباره اینكه چرا از خود آقا نخواسته‌اند بحث می‌کنند. آقا بعد از سوره مهر به غرفه نشر قطره می‌روند. آنجا هم كسی پیدا می‌شود كه از آقا چفیه بخواهد و بعد آن را روی چشم بگذارد. ققنوس، مركز و نی غرفه‌های بعدی هستند. در این غرفه‌ها آقا حسابی وقت می‌گذارند و درباره کتاب‌ها سخن می‌گویند. نگاه جامع و فراگیر رهبر، اینجا نیز نمود واضح دارد و آقا در غرفه‌هایی با گرایش‌ها و سلایق فکری مختلف وارد می‌شوند و برای مشاهده منشورات این غرفه‌ها وقت می‌گذارند. آقا داخل غرفه انتشارات امیركبیر توقف می‌کنند و بعد از دیدن نیمی از کتاب‌ها، كمی می‌نشینند. در همین 7، 8، 10 دقیقه هم بحث‌هایی درباره كتاب و كتابخوانی درمی‌گیرد و رهبر مثل همیشه از دغدغه‌هایشان در این حوزه می‌گویند. رهبر از غرفه امیركبیر كه بیرون می‌آیند جوانی آبی‌پوش با هیجانی خاص و با صدای بلند آقا را صدا می‌کند و بعد با همراهی یکی از محافظان خود را به آقا می‌رساند. یكی، دو نفر دیگر هم با استفاده از همین فرمول جلو می‌آیند. ارتباط صمیمی با آقا در بازدید امروز منحصر به ناشران نیست و بازدیدکنندگانی هم که خود را به محوطه رسانده‌اند، از هر فرصتی برای اظهار علاقه استفاده می‌کنند. نزدیك اذان است و صدای قرآن میآید. آقا هم بر سرعت قدم‌هایشان افزوده‌اند و در بیشتر غرفه‌ها به سلام و احوالپرسی اكتفا می‌کنند. تقریبا نیمی از راهروهایی كه در برنامه بودند، به خاطر نبود وقت دیده نمی‌شوند. آقا می‌روند و غرفه‌دارها بعد از تلاشی ناموفق برای رفتن دنبال ایشان كم‌كم برمی‌گردند به غرفه‌هایشان. ما هم دوباره از همان راهی كه آمده بودیم برمی‌گردیم و من به این فكر می‌کنم كه آیا عمر كفاف خواهد داد كه مصلای تهران، این شاهکار مدیریتی را روزی بدون كیسه سیمان و بشكه و داربست و... ببینم!