سال 1990 که لیورپول هجدهمین قهرمانی لیگ برتر را کسب کرد، هیچکس فکر نمی‌کرد این جام آخرین جامی است که این تیم قدرتمند و موفق در لیگ برتر کسب می‌کند، آخرین جام تا سال‌های بسیار زیاد. لیورپول هنوز 5 قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا دارد، هنوز 18 بار قهرمان لیگ جزیره شده، هنوز پرافتخارترین تیم جام یوفا‌ست و هنوز هم به شاگردان راجرز می‌گویند پرافتخارترین تیم انگلیس اما تا کی؟ تا کی طرفداران این تیم افت کرده می‌توانند به داشتن 5 جام در لیگ قهرمانان اروپا افتخار کنند و تا کی می‌توانند بگویند هنوز پرافتخارترین تیم لیگ جزیره هستند؟ همان طور که رکورد 18 قهرمانی در لیگ برتر به سادگی به دست منچستر‌یونایتد شکسته شد مطمئن باشید اگر وضع به همین منوال پیش برود بقیه افتخارات هم دیگر بی‌ارزش خواهد شد. یک جای کار می‌لنگد. چطور تیمی که در نخستین سال تاسیسش قهرمان لیگ برتر شد به این روز افتاد؟ چطور تیمی که با شوت‌های سهمگین جرارد کابوس هر تیمی در اروپا بود حالا حتی به جام یوفا هم راه پیدا نمی‌کند؟ چطور تیمی که وقتی 3 بر صفر از میلان عقب بود و به قولی بازیکنانش هم‌قسم شدند تا قهرمان شوند، میلان را در دستانش له کرد حالا بازیکنانش رسیدن به لیگ قهرمانان را یک آرزو می‌دانند؟ نه این دوران افت نیست! دوران افت 2 سال است، 3 سال، 4 سال، در نهایت 5 سال اما تیمی که 23 سال است قهرمان لیگ برتر نشده هم افت کرده؟ این ضعف است. ناتوانی است؛ به این نمیتوان گفت: «افت». اما مشکل کار کجاست؟ لیورپول مشکلات زیادی دارد که یکی از مهم‌ترین آنها نداشتن ثبات است. تیمی همانند منچستر‌یونایتد در عرض 23 سال از لیورپول جلو می‌زند و حال 20 قهرمانی در لیگ برتر دارد، به این می‌گویند ثبات. نه تیمی که یک بازی 6 بر صفر می‌برد، یک بازی صفر بر صفر می‌کند و بازی بعدی را 3 بر یک می‌بازد و همین داستان ادامه دارد. ثبات یعنی فرگوسن! نمی‌دانم دقیقا چند سال است که مربی شیاطین سرخ است اما به هر حال اینقدر به او اطمینان داشته‌اند که در این همه سال توانست این همه جام برای شاگردان به ارمغان بیاورد. نه تیمی که تا دالگلیش با چون و چرای هدایت لیورپول آشنا می‌شود، کنارش می‌زنند و راجرز را جانشینش می‌کنند. مسؤولان لیورپول عجله دارند، می‌خواهند هر چه زودتر دوباره همان لیورپول قدرتمند انگلیس شوند که قهرمان بی‌چون و چرای لیگ برتر بود و به همین خاطر نیز دائم مربی عوض می‌کنند اما نمی‌دانند مشکل از مربی نیست، مشکل از خود بی‌لیاقتشان است. همین حالا موقعیت راجرز در فصل آینده روی نیمکت لیورپول مشخص نیست! همان مسؤولانی که با فروش بازیکنان ستاره تیم و جایگزین کردن بازیکنانی که حتی نصف آن ستاره‌ها هم توانایی ندارند به جای آنها، تیم را نابود کردند.به حال این لیورپول باید گریه کرد. لیورپولی که در مدتی کوتاه از سلطان لیگ جزیره و تنها قهرمان مردم انگلیس به تیمی رده هفتم، هشتمی تغییر کرد که باید برای رفتن به لیگ اروپا دست به دامن معجزه شود. مالکان باشگاه تقریبا هیچ کار مفیدی برای تیمی به بزرگی لیورپول نکرده‌اند جز اینکه دائما به بهانه اینکه روی قسمت‌های دیگر باشگاه کار و سرمایه‌گذاری می‌کنند جایگزینی مناسب برای بازیکنانی که یکی یکی از آنفیلد می‌رفتند نیاوردند و حالا هم می‌گویند سیاست‌شان جوانگرایی است. جوانگرایی خوب است اما نه اینکه هیچ بازیکن بزرگی به لیورپول نیاید و راجرز مجبور باشد در بازی حساس لیورپول- منچستر‌یونایتد در پست دفاع راست به ویسدم بازی دهد! چرا؟ چون می‌خواهند جوانگرایی کنند. یک جورایی راه آرسنال را می‌خواهند ادامه دهند اما توجه نمی‌کنند که آرسنال هم با همین راه بود که چندین سال است هیچ جامی نگرفته و تازه به این حقیقت رسیده که باید بازیکن ستاره خرید؛ باید! نمی‌دانم چه شد که همه بازیکنان محبوب آنفیلدی‌ها یکی یکی رفتند. چابی آلونسو، فرناندو تورس، کمی این طرف‌تر کویت، بلیمی و خیلی‌های دیگر که آوردن اسمشان فقط داغ دل طرفداران را تازه می‌کند. شاید آنها می‌دانستند چه بلایی قرار است سر تیمشان بیاید. شاید می‌دانستند و پا به فرار گذاشتند که دیگر جزو این سقوط آزاد نباشند. این یعنی بی‌لیاقتی همه مسؤولان باشگاهی با این تاریخچه غنی و با این عظمت که توانایی حفظ بازیکن و خرید بازیکن خوب و مدیریت را ندارند. یعنی کار به جایی رسیده که واقعا بازیکن خوبی مانند اشنایدر تیم گالاتاسرای ترکیه را به باشگاهی همچون لیورپول ترجیح می‌دهد؟ واقعا این است حق طرفدارانی که با اشک موقعیت لیورپول را در جدول نگاه می‌کنند؟ چرا اشنایدر لیورپول را انتخاب نکرد؟ این یعنی ضعف شدید در مدیریت. ضعف بسیار شدید در مدیرت جان هانری و توماس ورنر که به جای رسیدگی به وضع بد لیورپول به موفقیت بوستون ردساکس و پول توی جیبشان فکر می‌کنند! این حق لیورپول نیست. این حق کاپیتان جنگنده و وفادار قرمزهای آنفیلد نیست که با وجود شرایط سنی‌اش هر بازی 90 دقیقه هر کاری برای موفقیت تیمش می‌کند تا لیورپول شرمنده طرفدارانش نباشد.جرارد برای تیمش هم مدافع است، هم هافبک و هم مهاجم اما افسوس که کسی قدر زحماتش را نمی‌داند. افسوس که مدیران یادشان رفته مدیریت لیورپول را بر عهده دارند. مربی تیمی مانند سوآنزی حق لیورپول نیست. قرار نیست یک مربی وقتی در هر تیمی یک موفقیت به دست آورد سرمربی لیورپول شود. لیورپول، هر تیمی نیست. این حق طرفداران لیورپول نیست که از ترس اینکه جانشینی برای سوآرز پیدا نشود که به لیورپول بیاید به جای اینکه از کارهای زشت او انتقاد کنند و خواهان ترک تیم از سوی او باشند، از گاز گرفتن دست دیگران توسط بازیکنشان تمجید هم کنند و بگویند: چاره‌ای نداریم؛ اگر سوآرز برود هیچ جانشین خوبی حاظر نمی‌شود به جای او بیاید به لیورپول! كالبدشكافي مشكلات ليورپول
مصائب لك‌لك‌ها
سال 1990 که لیورپول هجدهمین قهرمانی لیگ برتر را کسب کرد، هیچکس فکر نمی‌کرد این جام آخرین جامی است که این تیم قدرتمند و موفق در لیگ برتر کسب می‌کند، آخرین جام تا سال‌های بسیار زیاد. لیورپول هنوز 5 قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا دارد، هنوز 18 بار قهرمان لیگ جزیره شده، هنوز پرافتخارترین تیم جام یوفا‌ست و هنوز هم به شاگردان راجرز می‌گویند پرافتخارترین تیم انگلیس اما تا کی؟ تا کی طرفداران این تیم افت کرده می‌توانند به داشتن 5 جام در لیگ قهرمانان اروپا افتخار کنند و تا کی می‌توانند بگویند هنوز پرافتخارترین تیم لیگ جزیره هستند؟ همان طور که رکورد 18 قهرمانی در لیگ برتر به سادگی به دست منچستر‌یونایتد شکسته شد مطمئن باشید اگر وضع به همین منوال پیش برود بقیه افتخارات هم دیگر بی‌ارزش خواهد شد. یک جای کار می‌لنگد. چطور تیمی که در نخستین سال تاسیسش قهرمان لیگ برتر شد به این روز افتاد؟ چطور تیمی که با شوت‌های سهمگین جرارد کابوس هر تیمی در اروپا بود حالا حتی به جام یوفا هم راه پیدا نمی‌کند؟ چطور تیمی که وقتی 3 بر صفر از میلان عقب بود و به قولی بازیکنانش هم‌قسم شدند تا قهرمان شوند، میلان را در دستانش له کرد حالا بازیکنانش رسیدن به لیگ قهرمانان را یک آرزو می‌دانند؟ نه این دوران افت نیست! دوران افت 2 سال است، 3 سال، 4 سال، در نهایت 5 سال اما تیمی که 23 سال است قهرمان لیگ برتر نشده هم افت کرده؟ این ضعف است. ناتوانی است؛ به این نمیتوان گفت: «افت». اما مشکل کار کجاست؟ لیورپول مشکلات زیادی دارد که یکی از مهم‌ترین آنها نداشتن ثبات است. تیمی همانند منچستر‌یونایتد در عرض 23 سال از لیورپول جلو می‌زند و حال 20 قهرمانی در لیگ برتر دارد، به این می‌گویند ثبات. نه تیمی که یک بازی 6 بر صفر می‌برد، یک بازی صفر بر صفر می‌کند و بازی بعدی را 3 بر یک می‌بازد و همین داستان ادامه دارد. ثبات یعنی فرگوسن! نمی‌دانم دقیقا چند سال است که مربی شیاطین سرخ است اما به هر حال اینقدر به او اطمینان داشته‌اند که در این همه سال توانست این همه جام برای شاگردان به ارمغان بیاورد. نه تیمی که تا دالگلیش با چون و چرای هدایت لیورپول آشنا می‌شود، کنارش می‌زنند و راجرز را جانشینش می‌کنند. مسؤولان لیورپول عجله دارند، می‌خواهند هر چه زودتر دوباره همان لیورپول قدرتمند انگلیس شوند که قهرمان بی‌چون و چرای لیگ برتر بود و به همین خاطر نیز دائم مربی عوض می‌کنند اما نمی‌دانند مشکل از مربی نیست، مشکل از خود بی‌لیاقتشان است. همین حالا موقعیت راجرز در فصل آینده روی نیمکت لیورپول مشخص نیست! همان مسؤولانی که با فروش بازیکنان ستاره تیم و جایگزین کردن بازیکنانی که حتی نصف آن ستاره‌ها هم توانایی ندارند به جای آنها، تیم را نابود کردند.به حال این لیورپول باید گریه کرد. لیورپولی که در مدتی کوتاه از سلطان لیگ جزیره و تنها قهرمان مردم انگلیس به تیمی رده هفتم، هشتمی تغییر کرد که باید برای رفتن به لیگ اروپا دست به دامن معجزه شود. مالکان باشگاه تقریبا هیچ کار مفیدی برای تیمی به بزرگی لیورپول نکرده‌اند جز اینکه دائما به بهانه اینکه روی قسمت‌های دیگر باشگاه کار و سرمایه‌گذاری می‌کنند جایگزینی مناسب برای بازیکنانی که یکی یکی از آنفیلد می‌رفتند نیاوردند و حالا هم می‌گویند سیاست‌شان جوانگرایی است. جوانگرایی خوب است اما نه اینکه هیچ بازیکن بزرگی به لیورپول نیاید و راجرز مجبور باشد در بازی حساس لیورپول- منچستر‌یونایتد در پست دفاع راست به ویسدم بازی دهد! چرا؟ چون می‌خواهند جوانگرایی کنند. یک جورایی راه آرسنال را می‌خواهند ادامه دهند اما توجه نمی‌کنند که آرسنال هم با همین راه بود که چندین سال است هیچ جامی نگرفته و تازه به این حقیقت رسیده که باید بازیکن ستاره خرید؛ باید! نمی‌دانم چه شد که همه بازیکنان محبوب آنفیلدی‌ها یکی یکی رفتند. چابی آلونسو، فرناندو تورس، کمی این طرف‌تر کویت، بلیمی و خیلی‌های دیگر که آوردن اسمشان فقط داغ دل طرفداران را تازه می‌کند. شاید آنها می‌دانستند چه بلایی قرار است سر تیمشان بیاید. شاید می‌دانستند و پا به فرار گذاشتند که دیگر جزو این سقوط آزاد نباشند. این یعنی بی‌لیاقتی همه مسؤولان باشگاهی با این تاریخچه غنی و با این عظمت که توانایی حفظ بازیکن و خرید بازیکن خوب و مدیریت را ندارند. یعنی کار به جایی رسیده که واقعا بازیکن خوبی مانند اشنایدر تیم گالاتاسرای ترکیه را به باشگاهی همچون لیورپول ترجیح می‌دهد؟ واقعا این است حق طرفدارانی که با اشک موقعیت لیورپول را در جدول نگاه می‌کنند؟ چرا اشنایدر لیورپول را انتخاب نکرد؟ این یعنی ضعف شدید در مدیریت. ضعف بسیار شدید در مدیرت جان هانری و توماس ورنر که به جای رسیدگی به وضع بد لیورپول به موفقیت بوستون ردساکس و پول توی جیبشان فکر می‌کنند! این حق لیورپول نیست. این حق کاپیتان جنگنده و وفادار قرمزهای آنفیلد نیست که با وجود شرایط سنی‌اش هر بازی 90 دقیقه هر کاری برای موفقیت تیمش می‌کند تا لیورپول شرمنده طرفدارانش نباشد.جرارد برای تیمش هم مدافع است، هم هافبک و هم مهاجم اما افسوس که کسی قدر زحماتش را نمی‌داند. افسوس که مدیران یادشان رفته مدیریت لیورپول را بر عهده دارند. مربی تیمی مانند سوآنزی حق لیورپول نیست. قرار نیست یک مربی وقتی در هر تیمی یک موفقیت به دست آورد سرمربی لیورپول شود. لیورپول، هر تیمی نیست. این حق طرفداران لیورپول نیست که از ترس اینکه جانشینی برای سوآرز پیدا نشود که به لیورپول بیاید به جای اینکه از کارهای زشت او انتقاد کنند و خواهان ترک تیم از سوی او باشند، از گاز گرفتن دست دیگران توسط بازیکنشان تمجید هم کنند و بگویند: چاره‌ای نداریم؛ اگر سوآرز برود هیچ جانشین خوبی حاظر نمی‌شود به جای او بیاید به لیورپول! ارسال نظر
پربیننده