مرتضی رضایی: انگار فقط خودشان ناراحت بودند. بعد از ضربه احسان حاج‌صفی که دیوار آرزوی میلیون‌ها پرسپولیسی را فرو ریخت فقط ولاتکو در زمین مانده بود و با بازیکنان خارجی سپاهان گفت‌و‌گو می‌کرد. از او هم که انتظاری نبود تا در مراسم خداحافظی، کنار مهدوی‌کیا باشد و با او دور افتخار بزند. مهدی غریبانه رفت. شاید اگر بغض‌اش اجازه می‌داد همان جا گریه می‌کرد، اما این دیگر آخر راه بود. تصمیم کاپیتان عوض نشدنی بود و در شرایطی که به جای بازیکنان پرسپولیس، عکاس‌ها و خبرنگاران دوره‌اش کرده بودند 4 گوشه زمین را بوسید و برای همیشه از دنیای فوتبال خداحافظی کرد. مهدی آنقدر دلش پر بود که گفت این آخرین بازی‌اش برای پرسپولیس بوده و حتی مقابل هامبورگ هم برای این تیم به میدان نخواهد رفت. کیا هم رفت تا به برگی از تاریخ فوتبال ایران سنجاق شود. رفت تا دیگر بی‌معرفتی‌ها در فوتبال را نبیند. چرخیدن دسته جمعی در کنار زمین تنها توقع کیا از همبازی‌هایش بود که البته آن را هم هرگز به زبان نیاورد؛ اتفاقی که نیفتاد و همه هم اعصاب خورد را بهانه کردند تا رفتار ناشایست خود را توجیه کنند. آیا اگر پرسپولیس بازی را برده بود این اتفاقات می‌افتاد؟ آن وقت آرزوی همه پرسپولیسی‌ها این بود تا در هجمه تشویق بی‌امان تماشاگران کنار مهدوی‌کیا بدوند و سهمی در خداحافظی‌اش داشته باشند. ولی پرسپولیس باخت تا چهره بی‌معرفت‌ها مشخص شود. از بازیکنان گرفته تا هواداران و کریم باقری. حتی علیرضا منصوریان هم قرار بود پس از بازی کنار مهدی باشد اما همه خیلی زود یادشان رفت که باید چه کاری انجام بدهند. هواداران که بلافاصله پس از شکست؛ ورزشگاه را ترک کردند فقط درغم از دست دادن جام فرو رفته بودند. فارغ از اینکه مهدوی‌کیا روزهای خوبی را برایشان رقم زده و در بیشتر شادی‌های ورزشی‌شان شریک بوده است. آنها نخستین بی‌معرفت‌ها بودند و فقط در ابتدای بازی و برخی دقایقی که پرسپولیس از حریفش پیش بود یاد موشکشان بودند. بازیکنان؛ وقتی پرسپولیسی‌ها برای گرم کردن وارد زمین شدند هواداران ورزشگاه را روی سرشان گذاشته بودند. در هیاهوی شعار «خداحافظ، مهدی مهدوی‌کیا» سایر بازیکنان هم تشویق می‌شدند. قرار و مدارها گذاشته شده بود و همه می‌خواستند کیا را روی کولشان بگیرند و در کنارش باشند اما شکست مقابل سپاهان تمام وعده‌های قبل از بازی را از یاد بازیکنان برد و آنها برای رهایی از فشار شعار تماشاگران مامنی بهتر از رختکن پیدا نکردند.مهدی گلایه‌ای نکرد اما شکی وجود ندارد که اگر او به جای این بازیکنان بود تا آخرش صبر می‌کرد و در مرداب ناکامی ناشی از شکست مقابل سپاهان، با آنها دور افتخار می‌زد.اخلاق مهدوی‌کیا که برخاسته از مکتبی خاص است این ادعا را بارها و بارها ثابت کرده است. علیرضا منصوریان و کریم باقری هم که اصلا مشخص نشد چرا خلف وعده کردند. از این 2 عزیز اصلا توقعی نبود.خودشان قبل از بازی گفته بودند می‌خواهند در زمان خداحافظی کیا پیش او باشند. نه مهدی از آنها خواسته بود و نه کسی دعوتشان کرده بود.آنها می‌خواستند رسم رفاقت را برای کیا تمام کنند؛ که اتفاقا این کار را هم کردند! در آخر بازی کریم باقری ورزشگاه را ترک کرد اما منصوریان ماند و به رختکن رفت و یک تابلو فرش هم به کیا هدیه داد تا جبران دور افتخار نزدن با او را کرده باشد، اتفاقی که کاپیتان سرخ‌ها را خوشحال کرد تا نشان دهد که او از هیچ‌کس توقعی نداشت تا برای خداحافظی‌اش سنگ تمام بگذارد. بي‌معرفت‌ها صبر نکردند کیا خداحافظی کند
مرتضی رضایی: انگار فقط خودشان ناراحت بودند. بعد از ضربه احسان حاج‌صفی که دیوار آرزوی میلیون‌ها پرسپولیسی را فرو ریخت فقط ولاتکو در زمین مانده بود و با بازیکنان خارجی سپاهان گفت‌و‌گو می‌کرد. از او هم که انتظاری نبود تا در مراسم خداحافظی، کنار مهدوی‌کیا باشد و با او دور افتخار بزند. مهدی غریبانه رفت. شاید اگر بغض‌اش اجازه می‌داد همان جا گریه می‌کرد، اما این دیگر آخر راه بود. تصمیم کاپیتان عوض نشدنی بود و در شرایطی که به جای بازیکنان پرسپولیس، عکاس‌ها و خبرنگاران دوره‌اش کرده بودند 4 گوشه زمین را بوسید و برای همیشه از دنیای فوتبال خداحافظی کرد. مهدی آنقدر دلش پر بود که گفت این آخرین بازی‌اش برای پرسپولیس بوده و حتی مقابل هامبورگ هم برای این تیم به میدان نخواهد رفت. کیا هم رفت تا به برگی از تاریخ فوتبال ایران سنجاق شود. رفت تا دیگر بی‌معرفتی‌ها در فوتبال را نبیند. چرخیدن دسته جمعی در کنار زمین تنها توقع کیا از همبازی‌هایش بود که البته آن را هم هرگز به زبان نیاورد؛ اتفاقی که نیفتاد و همه هم اعصاب خورد را بهانه کردند تا رفتار ناشایست خود را توجیه کنند. آیا اگر پرسپولیس بازی را برده بود این اتفاقات می‌افتاد؟ آن وقت آرزوی همه پرسپولیسی‌ها این بود تا در هجمه تشویق بی‌امان تماشاگران کنار مهدوی‌کیا بدوند و سهمی در خداحافظی‌اش داشته باشند. ولی پرسپولیس باخت تا چهره بی‌معرفت‌ها مشخص شود. از بازیکنان گرفته تا هواداران و کریم باقری. حتی علیرضا منصوریان هم قرار بود پس از بازی کنار مهدی باشد اما همه خیلی زود یادشان رفت که باید چه کاری انجام بدهند. هواداران که بلافاصله پس از شکست؛ ورزشگاه را ترک کردند فقط درغم از دست دادن جام فرو رفته بودند. فارغ از اینکه مهدوی‌کیا روزهای خوبی را برایشان رقم زده و در بیشتر شادی‌های ورزشی‌شان شریک بوده است. آنها نخستین بی‌معرفت‌ها بودند و فقط در ابتدای بازی و برخی دقایقی که پرسپولیس از حریفش پیش بود یاد موشکشان بودند. بازیکنان؛ وقتی پرسپولیسی‌ها برای گرم کردن وارد زمین شدند هواداران ورزشگاه را روی سرشان گذاشته بودند. در هیاهوی شعار «خداحافظ، مهدی مهدوی‌کیا» سایر بازیکنان هم تشویق می‌شدند. قرار و مدارها گذاشته شده بود و همه می‌خواستند کیا را روی کولشان بگیرند و در کنارش باشند اما شکست مقابل سپاهان تمام وعده‌های قبل از بازی را از یاد بازیکنان برد و آنها برای رهایی از فشار شعار تماشاگران مامنی بهتر از رختکن پیدا نکردند.مهدی گلایه‌ای نکرد اما شکی وجود ندارد که اگر او به جای این بازیکنان بود تا آخرش صبر می‌کرد و در مرداب ناکامی ناشی از شکست مقابل سپاهان، با آنها دور افتخار می‌زد.اخلاق مهدوی‌کیا که برخاسته از مکتبی خاص است این ادعا را بارها و بارها ثابت کرده است. علیرضا منصوریان و کریم باقری هم که اصلا مشخص نشد چرا خلف وعده کردند. از این 2 عزیز اصلا توقعی نبود.خودشان قبل از بازی گفته بودند می‌خواهند در زمان خداحافظی کیا پیش او باشند. نه مهدی از آنها خواسته بود و نه کسی دعوتشان کرده بود.آنها می‌خواستند رسم رفاقت را برای کیا تمام کنند؛ که اتفاقا این کار را هم کردند! در آخر بازی کریم باقری ورزشگاه را ترک کرد اما منصوریان ماند و به رختکن رفت و یک تابلو فرش هم به کیا هدیه داد تا جبران دور افتخار نزدن با او را کرده باشد، اتفاقی که کاپیتان سرخ‌ها را خوشحال کرد تا نشان دهد که او از هیچ‌کس توقعی نداشت تا برای خداحافظی‌اش سنگ تمام بگذارد. ارسال نظر
پربیننده