یکشنبه گذشته، حدود 50 هزار نفر از هواداران آژاکس مانع از به حرکت درآمدن اتوبوس حامل بازیکنان به سمت آمستردام شدند. این موضوع در پی شکست چهار بر یک برابر «ویتسه آرنهم» اتفاق افتاد. هواداران آژاکس از نظر تعصب نسبت به تیم محبوبشان زبانزد هستند، اما خشم آنها تنها به دلیل باخت مفتضحانه تیم نبود و به خاطر این نبود که آژاکس در سال جدید فقط توانسته بود یک پیروزی به دست آورد، فکر می‌کنید این مساله به چه دلیل اتفاق افتاد؟ نارضایتی آنها به این دلیل است که آژاکس با داشتن پتانسیل فراوان سیر نزولی را پیش گرفته و همین امر آنها را عذاب می‌دهد و حالا تنها راهی که می‌تواند این شورش را سرکوب کند، دخالت پلیس است و بعد از آن فان باستن می‌پذیرد تا در فردای آن روز با آنها ملاقات کند. شاید این بحران را بتوانیم به یک جنگ داخلی تعبیر کنیم. طرفداران خواستار استعفای فان باستن نیستند، آنها در طول چهار سال گذشته 6 مربی در تیم‌شان دیده‌اند و حالا به خوبی می‌دانند که آخرین چیزی که باشگاه به آن نیاز دارد، ثباتی است که باید به آن برسد و به خاطر همین فلسفه به این شکل اعتراض‌شان را نمایان می‌کنند. البته قبلا هم مشکلاتی وجود داشت، مارکو شاید یکی از بزرگ‌ترین مهاجمان اروپا به حساب می‌آمد اما هرگز نتوانست در قامت یک مربی بدرخشد. فضای بازیگری و مربیگری او با هم کاملا متفاوت است، آن زمان طرفداران میلان او را «قویی در اوترخت» [اوترخت محل تولد او است] صدا می‌زدند. مارکو گل‌های فوق‌العاده‌ای به ثمر می‌رساند و هنگامی که در آژاکس شروع به کار کرد قرار بود تا این تیم را از بحران نجات دهد. در همین رابطه یکی از بازیکنان سابق میلان که دوست صمیمی او نیز به حساب می‌آمد به من گفت:« مارکو باید تغییراتی را ایجاد کند که همه چیز سهل و آسان شود، البته او بعضی وقت‌ها احساسی در شما به وجود می‌آورد که فکر می‌کردید یک سوپرمن است.» اما این اتفاقات رخ نداد، تنها به خاطر اینکه فاصله زیادی میان جامه مربیگری تا لباس بازیگری است.[یعنی اینکه اگر بازیکنی در زمان خودش ستاره بود، دلیل براین نمی‌شود که بتواند در آینده مربی خوبی هم باشد.] و مساله دومی که در عدم موفقیت او صدق می‌کند، تاکتیک‌هایی است که برای تیم در نظر گرفته است، روش‌هایی که او در پیش گرفت به نوعی تیم را در گل نشاند و مارکو دقیقا از دو مربی افسانه‌ای الگوبرداری کرد؛ یوهان کرایف و آریگو ساکی. فان باستن زمانی که هدایت تیم ملی هلند را نیز بر عهده داشت از آرایش (3-3-4) استفاده می‌کرد و این روشی بود که با بازیکنانی که در اختیارش بود هیچ سازگاری نداشت و به همین دلیل مجبور شد تحت تاثیر جو یورو 2008 تغییر روش دهد و (1-3-2-4) را جایگزین آن کند و نتیجه‌اش همان بود که دیدیم! و در آژاکس باز هم روش (3-3-4) را انتخاب کرده اما نتیجه‌اش باز مایوس کننده بود و این موضوع کاملا درست است، زیرا آژاکس در 18 ماه گذشته بازیکنانی نظیر، هانتلار، اسنایدر، رایان بابل و چند نفر دیگر را از دست داده و این باشگاه به کارخانه‌ای تبدیل شده که ستاره‌هایش را به دیگر نقاط اروپا صادر می‌کند و بازیکنان دیگری را که به تازگی به خدمت گرفته‌اند، آن کارایی لازم را برایشان نداشته و همین امر سبب شده تا نتوانند پول به دست آورده از انتقال ستاره‌هایشان را به درستی استفاده کنند. به هر حال آنها فاصله‌شان با صدر جدول زیاد است و باید به دنبال فرمولی باشند تا از این بحران خارج شوند و مارکو باید به روش جدیدی برسد.
مترجم: حسين جوادي
منبع: TIMES او سوپرمن نیست
یکشنبه گذشته، حدود 50 هزار نفر از هواداران آژاکس مانع از به حرکت درآمدن اتوبوس حامل بازیکنان به سمت آمستردام شدند. این موضوع در پی شکست چهار بر یک برابر «ویتسه آرنهم» اتفاق افتاد. هواداران آژاکس از نظر تعصب نسبت به تیم محبوبشان زبانزد هستند، اما خشم آنها تنها به دلیل باخت مفتضحانه تیم نبود و به خاطر این نبود که آژاکس در سال جدید فقط توانسته بود یک پیروزی به دست آورد، فکر می‌کنید این مساله به چه دلیل اتفاق افتاد؟ نارضایتی آنها به این دلیل است که آژاکس با داشتن پتانسیل فراوان سیر نزولی را پیش گرفته و همین امر آنها را عذاب می‌دهد و حالا تنها راهی که می‌تواند این شورش را سرکوب کند، دخالت پلیس است و بعد از آن فان باستن می‌پذیرد تا در فردای آن روز با آنها ملاقات کند. شاید این بحران را بتوانیم به یک جنگ داخلی تعبیر کنیم. طرفداران خواستار استعفای فان باستن نیستند، آنها در طول چهار سال گذشته 6 مربی در تیم‌شان دیده‌اند و حالا به خوبی می‌دانند که آخرین چیزی که باشگاه به آن نیاز دارد، ثباتی است که باید به آن برسد و به خاطر همین فلسفه به این شکل اعتراض‌شان را نمایان می‌کنند. البته قبلا هم مشکلاتی وجود داشت، مارکو شاید یکی از بزرگ‌ترین مهاجمان اروپا به حساب می‌آمد اما هرگز نتوانست در قامت یک مربی بدرخشد. فضای بازیگری و مربیگری او با هم کاملا متفاوت است، آن زمان طرفداران میلان او را «قویی در اوترخت» [اوترخت محل تولد او است] صدا می‌زدند. مارکو گل‌های فوق‌العاده‌ای به ثمر می‌رساند و هنگامی که در آژاکس شروع به کار کرد قرار بود تا این تیم را از بحران نجات دهد. در همین رابطه یکی از بازیکنان سابق میلان که دوست صمیمی او نیز به حساب می‌آمد به من گفت:« مارکو باید تغییراتی را ایجاد کند که همه چیز سهل و آسان شود، البته او بعضی وقت‌ها احساسی در شما به وجود می‌آورد که فکر می‌کردید یک سوپرمن است.» اما این اتفاقات رخ نداد، تنها به خاطر اینکه فاصله زیادی میان جامه مربیگری تا لباس بازیگری است.[یعنی اینکه اگر بازیکنی در زمان خودش ستاره بود، دلیل براین نمی‌شود که بتواند در آینده مربی خوبی هم باشد.] و مساله دومی که در عدم موفقیت او صدق می‌کند، تاکتیک‌هایی است که برای تیم در نظر گرفته است، روش‌هایی که او در پیش گرفت به نوعی تیم را در گل نشاند و مارکو دقیقا از دو مربی افسانه‌ای الگوبرداری کرد؛ یوهان کرایف و آریگو ساکی. فان باستن زمانی که هدایت تیم ملی هلند را نیز بر عهده داشت از آرایش (3-3-4) استفاده می‌کرد و این روشی بود که با بازیکنانی که در اختیارش بود هیچ سازگاری نداشت و به همین دلیل مجبور شد تحت تاثیر جو یورو 2008 تغییر روش دهد و (1-3-2-4) را جایگزین آن کند و نتیجه‌اش همان بود که دیدیم! و در آژاکس باز هم روش (3-3-4) را انتخاب کرده اما نتیجه‌اش باز مایوس کننده بود و این موضوع کاملا درست است، زیرا آژاکس در 18 ماه گذشته بازیکنانی نظیر، هانتلار، اسنایدر، رایان بابل و چند نفر دیگر را از دست داده و این باشگاه به کارخانه‌ای تبدیل شده که ستاره‌هایش را به دیگر نقاط اروپا صادر می‌کند و بازیکنان دیگری را که به تازگی به خدمت گرفته‌اند، آن کارایی لازم را برایشان نداشته و همین امر سبب شده تا نتوانند پول به دست آورده از انتقال ستاره‌هایشان را به درستی استفاده کنند. به هر حال آنها فاصله‌شان با صدر جدول زیاد است و باید به دنبال فرمولی باشند تا از این بحران خارج شوند و مارکو باید به روش جدیدی برسد.
مترجم: حسين جوادي
منبع: TIMES ارسال نظر
پربیننده