کمتر از یک سال پس از آنکه برنامه «ورزش و مردم» تردیدهایی را متوجه ظرفیت واقعی ورزشگاه آزادی کرد، برخورداری، معاون فیزیکی وزارت ورزش در پاسخ به سوال بهرام شفیع، مجری این برنامه ظرفیت ورزشگاه آزادی را 68 هزار نفر اعلام کرد. این رقم اعجاب‌آور اینگونه به دست می‌آید؛ به گفته برخورداری، ظرفیت طبقه پایین ورزشگاه 33 هزار نفر و ظرفیت طبقه بالا 35 هزار نفر است که جمع آن به 68 هزار نفر می‌رسد. این در حالی است که ورزشگاه آزادی با پسوند یکصد هزار نفری، درست 4 دهه است که با همین مبنا در ذهن مردم، ناظران، گزارشگران، خبرنگاران و... جاخوش کرده است و بنابراین، همه بازی‌های برگزار شده در تاریخ این ورزشگاه از نظر تماشاچی باید مورد بازبینی دوباره قرار بگیرد! این نظریه البته مخالفانی جدی دارد. افرادی مثل علی فتح‌الله‌زاده که همچنان روی عدد یکصد هزار پافشاری می‌کنند، چرا که یک بار این میزان بلیت را به شرکتی پیش‌فروش کرده است. به عقیده برخی دیگر، عدد‌هایی مثل 70 هزار نفر و کمتر اعلام می‌شود که درآمد بلیت‌فروشی در ورزشگاه همچنان غیرشفاف بماند. البته برخورداری اعلام کرد آنها برای بازی‌هایی که حداکثر گنجایش را می‌گیرند در نهایت 62 هزار بلیت چاپ می‌کنند. بدون‌شک پذیرش عدد 68 هزار نفری برای ورزشگاه آزادی بسیار سخت است. خیلی‌ها یادشان هست که در بازی ایران- قطر در مرحله مقدماتی جام‌جهانی تعداد تماشاگران ورزشگاه (حین بازی) 93 هزار نفر اعلام شد که مشخص نیست مبنای اعلام آن خبر چه بوده است. این مبنای تخمینی، در مسابقات رسمی فرامرزی مثل لیگ قهرمانان آسیا نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد، بنابراین ایران همیشه رکورد بیشترین تماشاگر هر هفته را در اختیار داشته است. آیا ما باید در همه ارقام باشکوه گذشته مثل یکصد هزار و 120 هزار تجدیدنظر کنیم؟ و یک سوال، اساسا پسوند یکصد هزار نفری چگونه زاده شده است؟ ورزشگاه آزادی از سال 1352 مهم‌ترین ورزشگاه ایران است. این ورزشگاه که با نام آریامهر، با بازی ایران– کروزیرو افتتاح شد، از همان ابتدا پسوند یکصد هزار نفری را دنبال خود داشت چرا که مردم ظاهرا علاقه‌ای به استفاده از نام آریامهر نداشتند. ابهام در گنجایش استادیوم آزادی
کمتر از یک سال پس از آنکه برنامه «ورزش و مردم» تردیدهایی را متوجه ظرفیت واقعی ورزشگاه آزادی کرد، برخورداری، معاون فیزیکی وزارت ورزش در پاسخ به سوال بهرام شفیع، مجری این برنامه ظرفیت ورزشگاه آزادی را 68 هزار نفر اعلام کرد. این رقم اعجاب‌آور اینگونه به دست می‌آید؛ به گفته برخورداری، ظرفیت طبقه پایین ورزشگاه 33 هزار نفر و ظرفیت طبقه بالا 35 هزار نفر است که جمع آن به 68 هزار نفر می‌رسد. این در حالی است که ورزشگاه آزادی با پسوند یکصد هزار نفری، درست 4 دهه است که با همین مبنا در ذهن مردم، ناظران، گزارشگران، خبرنگاران و... جاخوش کرده است و بنابراین، همه بازی‌های برگزار شده در تاریخ این ورزشگاه از نظر تماشاچی باید مورد بازبینی دوباره قرار بگیرد! این نظریه البته مخالفانی جدی دارد. افرادی مثل علی فتح‌الله‌زاده که همچنان روی عدد یکصد هزار پافشاری می‌کنند، چرا که یک بار این میزان بلیت را به شرکتی پیش‌فروش کرده است. به عقیده برخی دیگر، عدد‌هایی مثل 70 هزار نفر و کمتر اعلام می‌شود که درآمد بلیت‌فروشی در ورزشگاه همچنان غیرشفاف بماند. البته برخورداری اعلام کرد آنها برای بازی‌هایی که حداکثر گنجایش را می‌گیرند در نهایت 62 هزار بلیت چاپ می‌کنند. بدون‌شک پذیرش عدد 68 هزار نفری برای ورزشگاه آزادی بسیار سخت است. خیلی‌ها یادشان هست که در بازی ایران- قطر در مرحله مقدماتی جام‌جهانی تعداد تماشاگران ورزشگاه (حین بازی) 93 هزار نفر اعلام شد که مشخص نیست مبنای اعلام آن خبر چه بوده است. این مبنای تخمینی، در مسابقات رسمی فرامرزی مثل لیگ قهرمانان آسیا نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد، بنابراین ایران همیشه رکورد بیشترین تماشاگر هر هفته را در اختیار داشته است. آیا ما باید در همه ارقام باشکوه گذشته مثل یکصد هزار و 120 هزار تجدیدنظر کنیم؟ و یک سوال، اساسا پسوند یکصد هزار نفری چگونه زاده شده است؟ ورزشگاه آزادی از سال 1352 مهم‌ترین ورزشگاه ایران است. این ورزشگاه که با نام آریامهر، با بازی ایران– کروزیرو افتتاح شد، از همان ابتدا پسوند یکصد هزار نفری را دنبال خود داشت چرا که مردم ظاهرا علاقه‌ای به استفاده از نام آریامهر نداشتند. ارسال نظر
پربیننده