گروه بين‌الملل: ولادیمیر و دیمیتری تا همین اواخر 2روح بودند در یک بدن؛ یکی مقام اطلاعاتی شوروی سابق و دیگری تکنوکراتی محافظه‌کار که هر 2 برای احیای روسیه قدرتمند متحد شده بودند. سال گذشته صحنه آخرین عملیات سیاسی مشترک پوتین و مدودف برای باقی نگاه‌داشتن حزب حاکم در راس قدرت پهناورترین کشور جهان بود.
آقای رئیس‌جمهور و آقای نخست‌وزیر برای دومین بار متوالی کرسی‌هایشان را پس از پیروزی در انتخابات 2012 روسیه با هم عوض کردند تا پوتین دوباره راهی کرملین شود و مدودف به پست پیش از ریاست‌جمهوری‌اش یعنی ریاست دولت بازگردد.
اما تحولات چندماه اخیر، این 2 روح را دچار چالش برای ادامه بقا در یک کالبد واحد کرده است.
رفیق ولادیمیر که سابقه بیشتری در حضور در کالبد «روسیه متحد» دارد و احساس مسؤولیت بیشتری می‌کند، عملکرد رفیق دیمیتری را زیر سوال برده است. در وهله اول رئیس‌جمهور پوتین از عملکرد داخلی دولت نخست‌وزیر مدودف ناراضی است و آشکارا ناکارآمدی و فساد دولتی را که حدود یک سال از عمرش می‌گذرد، زیر سوال برده است.
چالش دیگر 2 شریک بر سر نحوه مواجهه با اسرائیل است.
تجاوز اخیر رژیم صهیونیستی به خاک سوریه، مهم‌ترین متحد روس‌ها در خاورمیانه، پوتین را که معتقد به حفظ هژمونی حریم بزرگ‌تر برای روسیه‌ای بزرگ است، بشدت نگران کرده است. بویژه که رئیس‌جمهور روسیه از دودمان اطلاعاتی شوروی سابق می‌آید که همواره اسرائیل را به چشم یک دشمن امپریالیستی در منطقه می‌نگریستند.
مدودف که متعلق به نسل جدید سیاستمداران کشور است و خود ریشه‌ای یهودی (از طرف مادر) دارد با تسامح بیشتری با مشکل‌آفرینی‌های اسرائیل برخورد می‌کند و شاید همین تسامح باعث شده سیستم پدافندی پیشرفته‌ای که روس‌ها در اختیار دمشق قرار داده‌اند، اخیرا در مقابل حملات تل‌آویو رسوخ‌ناپذیری گذشته را از خود نشان نمی‌دهند.
در عوض پوتین پس از تجاوز هوایی هفته گذشته رژیم صهیونیستی به مراکز نظامی سوری، رسما خط و نشان کشید که حمله بعدی تل‌آویو با پاسخي قاطع مستقیما از جانب مسکو مواجه خواهد شد. یکی از دلایلی که مقامات تل‌آویو و حامیانشان در واشنگتن دست و پای خود را گم کردند و هفته گذشته را در وحشت بسر بردند به همین پیام آشکار کرملین بازمی‌گشت. انعکاس خارجی این پیام واکنش تلویحی مقامات نظامی ارتش اسرائیل مبنی بر «غلط کردیم» یا همان «چرا جنگ؟ صلح بهتر است!» را در پی داشت و البته جان کری، وزیر خارجه آمریکا بلافاصله خود را به مسکو رساند تا در دیدار با همتای روس خود از هرگونه واکنش خصمانه مسکو نسبت به تل‌آویو جلوگیری کند. انعکاس داخلی آن پیام پوتین اما این بود که دیدگاه‌های مدودف دیگر در سیاست خارجی نقشی نخواهد داشت.
بدین‌ترتیب تقابل پوتین با مدودف نه تنها بر تحولات خاورمیانه و سوریه بلکه تا رابطه با غرب نیز تاثیرگذار خواهد بود. اگر تا پیش از این مدودف رابط طبقه وسیع و قدرتمند نو تکنوکرات‌ها و نوسرمایه‌داران روسیه با حاکمیت محسوب می‌شد، بویژه با طیف موسوم به الیگارش‌های یهودی (صهیونیست)، حالا دیگر معادلات تغییریافته و پوتین ترجیح می‌دهد خود راسا ابتکار عمل را به دست گیرد.
این در سیاست چرخش به غرب که از همبرگر گاز زدن مدودف و اوباما آغاز شد نیز تاثیر خواهد داشت. روسیه جدید خود را در موضعی برتر نسبت به آمریکا به لحاظ اقتصادی و استراتژیک می‌بیند و پوتین بیش از پیش به نقش تزار منجی روس‌ها نزدیک می‌شود.