حجت‌الاسلام و المسلمين سيد سعيد لواسانيحقیقت حسد مخالفت با خداست، زیرا حاسد با نعمت و کرامتی که خداوند متعال نسبت به بنده‌ای دارد، مخالفت می‌کند. در مقابل، سالک الی‌الله در مقام تسلیم در برابر خداست، ولو با ادله کافی به این نتیجه رسیده است که شخص صلاحیت این نعمت را ندارد، باز نسبت به او حسد نمی‌ورزد. توضیح اینکه خداوند طبق مصالحی که حکمتش اقتضا می‌کند، به بندگان خدا نعمتی ـ دنیویی یا معنوی ـ عنایت می‌فرماید و ما نیز به اسرار الهی واقف نیستیم که چرا مشیت خدا بر این نعمت‌ها تعلق گرفته است، آنگاه که حسد می‌ورزیم، با حکمت و مشیت الهی مخالفت می‌کنیم و یقینا مخالفت با حکمت و مشیت الهی نه تنها سودی نخواهد داشت، بلکه ایمان ما را هم نابود می‌کند و ما را به ورطه خطرناک مخالفت با حکم خدا می‌کشاند، در نتیجه ایمان ما می‌سوزد و از بین می‌رود: «إنَّ الحسدَ لیأکل الایمان کما تأکل النار الحطب». [جامع السعادات؛ 2/201]. به روایت توجه فرمایید، حسد ایمان را می‌خورد، یعنی اجازه نمی‌دهد ایمان در وجود آدمی کارساز باشد، زیرا چنین فردی در مقام تضاد با حق تعالی است و به جای اینکه تسلیم حکمت و مشیت الهی باشد و به حکم او خشنود؛ به مخالفت با آن می‌پردازد و حداقل قلبش از آن ناراضی است و ایمان که در حقیقت ارتباط قلبی انسان با خداست، در قلب او از بین می‌رود و آنگاه عبادات و اذکار ظاهری او هم تاثیر ندارد. این همان معنایی است که از امام صادق علیه‌السلام وارد شده است که خداوند به حضرت موسی علیه‌السلام وحی کرد «فانَّ الحاسدَ ساخطٌ لنعمی، صاد [ضاد] لقسمی الذی قسمت بین عبادی و مَن یکن کذالک فلستَ منی و لیس منی» [همان 2/200] «حاسد از نعمت من ناخشنود است، مانع نعمت‌های من می‌شود [با قسمت من در تضاد است] و هرکس اینگونه باشد، من از او نیستم و او از من نیست.» تهدید شدیدی در روایت است، ملاحظه کنیم، اولا چنین کسی یا «صاد» است یعنی تمام تلاشش آن است که از قسمت الهی جلوگیری کند که این شدنی است یا «ضاد» است که در تضاد با قسمت الهی است و در هر صورت از نعمت‌های الهی که بر مبنای حکمت و مشیت الهی است، ناخشنود است. ثانیا چنین کسی ارتباطش با خداوند متعال بریده شده است، زیرا خدا از او است و نه او از خدا. آیا چنین کسی امکان دارد امید به رحمت الهی داشته باشد و وارد بهشت شود؟