بهنام جعفرزاده: فرگوسن می‌دانست مربی بعدی بدون کمک او با مشکلات زیادی مواجه خواهد شد و حجم انتظارات و مقایسه‌های پیاپی با افتخارات فرگوسن، هر مربی‌ای را از اولدترافورد گریزان خواهد کرد. برای بچه‌ها از دست دادن پدر و مادر همیشه زود است؛ فرقی نمی‌کند در 40 سالگی باشد یا 80 سالگی در سلامت کامل یا بعد از یک دوره بیماری سخت. آنها که بروند، مدتی طول می‌کشد این واقعیت را قبول کرده و باور کنی كه باید به زندگی بدون آنها ادامه بدهی. این چیزی است که هواداران منچستریونایتد این روزها با تمام وجود آن را احساس می‌کنند؛ پدر «باشگاه» تصمیم به رفتن گرفته و خبر آنقدر ناگهانی و غیرمنتظره بوده که هنوز هم بعد از چند روز اشک‌ها بند نیامده است. این سوال دائما در ذهن آنها تکرار می‌شود که آیا این بهترین زمان برای این تصمیم بود؟ آیا فرگی نباید صبر می‌کرد و حداقل برای یکی، دو فصل دیگر روی نیمکت تیمش می‌نشست؟ آیا تیم برای چنین دوره انتقالی‌ای آماده است؟ اگر بخواهیم تنها از زاویه دید هوادارانی که عاشق «فرگوسن» هستند و فوتبال بدون او برایشان معنی ندارد، نگاه کنیم، شاید او می‌توانست چند فصل دیگر به کارش ادامه بدهد و بعد از آن، به توصیه پزشکان، کنار برود اما بی‌تردید برای مردی که 27 سال از بهترین روزهای زندگی‌اش را صرف تبدیل یک باشگاه فراموش شده به یک برند جهانی و یکی از ثروتمندترین باشگاه‌های دنیا کرده، مهم‌ترین مساله، حفظ این میراث است. مطمئنا فرگوسن برای زمان خداحافظی‌اش، 2 فاکتور را در نظر داشت؛ اول اینکه در اوج و با کسب یک جام دیگر از نیمکت یونایتد کنار برود و مساله دوم که شاید برای او مهم‌تر بود، داشتن توانایی لازم برای نظارت بر روند این دوره انتقالی بود. درباره مورد اول، تردیدی نیست که فرگوسن زمان مناسبی را انتخاب کرد. تیم او در این فصل مقتدرانه در لیگ برتر به قهرمانی رسید تا بیستمین قهرمانی یونایتد در جزیره هم به نام فرگی ثبت شود. از سوی دیگر، وضع کلی تیم (مجموعه بازیکنان، کیفیت و میانگین سنی آنها) شرایط بسیار خوبی دارد و کار را برای مربی بعدی آسان می‌کند. اما درباره مورد دوم، فراموش نکنیم که فرگوسن مرز 71 سالگی را هم رد کرده و برای پیرمردی در این سن، هیجان یک مسابقه فوتبال (اتفاقات دیدار منچستریونایتد مقابل رئال و فریادهای فرگوسن بعد از اخراج نانی را به یاد بیاورید) می‌تواند بسیار خطرناک باشد. وقتی فرگوسن در سال 2001 تصمیم به خداحافظی گرفت، بسیاری این تصمیم او را به نزدیک شدن او به 62 سالگی مربوط دانستند؛ همان سنی که جک استین، سرمربی تیم ملی اسکاتلند در آن- که فرگوسن دستیارش بود- بر اثر حمله قلبی درگذشت.