فرزاد حبیب‌اللهی: یونایتد 2006 تا 2009 تیم نسل چهارم فرگوسن و شاید بهترین تیمی بود که در دوران حضور او ساخته شد. نقش کارلوس کی‌روش در طراحی و برپایی این تیم کمتر از فرگوسن نبود. پس از بازگشت کی‌روش از رئال به یونایتد، فرگوسن 2 فصل پیاپی قافیه را به چلسی و مورینیو باخت. در تابستان 2006 اما زمان تغییرات اساسی فرا رسید. فان‌نیستلروی فروخته شد به رئال‌مادرید و ساها جای او را در ترکیب اصلی یونایتد گرفت. کریک خریداری شد تا در پست روی کین بازی کند، البته با استیل بازی کاملا متفاوت. رونالدو، فلچر و رونی هم به بلوغ کافی برای قرار گرفتن در ترکیب اصلی رسیده بودند. کی‌روش، فرگوسن را متقاعد کرده بود که با سیستم 3-3-4 یا 1-3-2-4 بویژه در بازی‌های اروپایی سرعت تیمی و بازدهی فنی یونایتد افزایش خواهد یافت. منچستر در این فصل جام قهرمانی لیگ برتر را از چلسی پس گرفت و در اروپا در نیمه‌نهایی مغلوب میلان شد. در پایان فصل فرگوسن و کی‌روش به این نتیجه رسیدند که توان نیروی انسانی یونایتد از نظر کمی برای قهرمانی در انگلیس و اروپا کافی نیست. از این رو پس از چند سال، فرگوسن تابستان شلوغی را از سر گذراند. نانی، اندرسون، ته‌بس و هارگریوز به تیم اضافه شدند. یونایتد حدود 80 میلیون یورو برای جذب این 4 بازیکن هزینه کرد. از تیم انگلیسی تا تیم اروپایی
آنچه یونایتد را از سال 2000 تا 2005 در اروپا کم‌توان کرده بود، نبود گرایش فکری غیربریتانیایی روی نیمکت و کم شدن روح لاتین در این تیم بود. یونایتد در این سال‌ها یکسره بریتانیایی بود و فرگوسن دوباره به سیستم 2-4-4 و اسکلت تیمی بریتانیایی گرایش پیدا کرده بود. از 2005 به بعد اما کارلوس کی‌روش از یک دستیار با اختیارات سنتی تبدیل شد به مردی که نه نفر اول بود و نه نفر دوم؛ همچنان که خود فرگوسن گفته، کی‌روش در این سال‌ها حتی بیشترین نقش را در تجهیز دوباره دپارتمان پزشکی من‌یونایتد داشت. فرگوسن در مصاحبه خداحافظی خود با سرمربیگری یونایتد، چندبار به قدرت عالی دپارتمان پزشکی تیم اشاره کرد. کارلوس کی‌روش که با افزایش نقش‌اش روی نیمکت یونایتد، روح لاتینی یونایتد را تقویت کرده بود، خرید بازیکنان پرتغالی، بزریلی و آرژانتینی بیشتری را به فرگوسن پیشنهاد داد. در تیم 2006 تا 2009 یونایتد، امید به زندگی شمالی، با شور و «فوتبال آزاد» لاتین ترکیب شده بود، هم روی نیمکت (بدنه فکری) و هم در زمین(بدنه اجرایی). می‌توان این دوره را مدر‌ن‌ترین و کامل‌ترین دوره یونایتد فرگوسن در تمام 27 سال سرمربیگری‌اش در این تیم توصیف کرد. چنانکه یکی از روزنامه‌نگاران انگلیسی نوشت:«کی‌روش یونایتد را از یک تیم انگلیسی، دوباره به تیمی اروپایی تبدیل کرد».
عصر چندکاره‌ها
آنچه کارلوس کی‌روش از 2006 به استیل بازی یونایتد تزریق و فرگوسن در اجرای آن عالی عمل کرد، فوتبالی مدرن بود بر پایه استفاده از «بازیکنان میان خطوط» و سیستم‌های شناور (سیستم در سیستم). در این دوره که اوج آن 2 فصل 08-2007 و 09-2008 بود از رونالدو بازیکنی ساخته شد که هم مهاجم بود و هم هافبک و در عین حال نه هافبک بود، نه مهاجم. ته‌بس و رونی هم همین کارکرد را در بلندمدت پیدا کردند. گیگز و پارک نیز کیفیت بازی در پست‌های مختلف را داشتند. آنچنان که در تصویر می‌بینید؛ این بازیکنان در پست‌های مختلف سیستم 1-3-2-4 بازی می‌کردند. تغییر متناوب پست 3 بازیکن از 4 بازیکن خط سوم و چهارم با هم (2 بال و مهاجم مرکزی) از دیگر شاخصه‌های بازی یونایتد در فاز حمله بود. در فاز دفاع یونایتد همیشه سعی می‌کرد دست‌کم 7 نفر و حداکثر 10 نفر را داشته باشد. آنها در لیگ قهرمانان 09-2008 در مراحل حذفی تا پیش از فینال، تنها در 2 بازی (مسابقه رفت با پورتو و بازی برگشت با آرسنال) گل خوردند.
رونالدوی لیگ برتر، رونالدوی لیگ قهرمانان
رونالدو نخستین‌بار در بازی با رم در مارس 2008 برای یونایتد در پست مهاجم مرکزی بازی کرد و در بازی رفت نیمه‌نهایی
08-2007 روبه‌روی بارسلونا نیز همین نقش را داشت. در این‌بازی ته‌بس در پست 10 پشت رونالدو بازی کرد، رونی سپر سمت راست بود و پارک سپر چپ. در فینال 2008 برابر چلسی، رونی و ته‌بس در سیستم پایه 2-4-4، دو مهاجم مرکزی بودند (هرچند هر دو در عمل، مهاجم سایه بودند)، رونالدو در چپ بازی می‌کرد و هارگریوز هافبک راست بود. فرگوسن و کی‌روش چه در چینش، چه در سیستم و چه در اجرا، یک تیم با کارآیی چندگانه را ساخته بودند که متاثر از توانایی‌های چندگانه نیروهای هجومی‌اش، حریفان را در انتخاب استراتژی و تاکتیک دفاعی سردرگم می‌کرد و از سوی دیگر توان کنشی یونایتد را همیشه در حد مطلوب نگه می‌داشت. یونایتد با این رویکرد تیمی شده بود که از نظر کمی و کیفی می‌توانست بهره‌وری بالاتری از یک تیم 11 نفره ایجاد کند. 2 مربی یونایتد پس از قهرمانی با خوش‌شانسی در مسکو اما به این نتیجه رسیدند که روبه‌روی تیم‌های متوسط باید از کناره‌ها بیشترین فشار را بیاورند و در بازی‌های حذفی لیگ قهرمانان باید در کناره‌ها بیشتر دفاع کرد و از مرکز ضربه نهایی را زد. از همین رو در فصل 09-2008 رونالدو در لیگ برتر اغلب هافبک راست یا چپ بازی می‌کرد اما مهم‌ترین گل‌هایش در لیگ قهرمانان به پورتو و آرسنال را در حالی زد که در پست 9 یعنی مهاجم مرکزی بازی می‌کرد و رونی و پارک (گیگز) در چپ و راست بیشتر کار دفاعی انجام می‌دادند.
استراتژی دوگانه در استفاده از رونالدو
فرگوسن و کی‌روش فهمیده بودند رونالدو وقتی در کناره‌ها بازی می‌کند همان‌قدر که برای حریف خطرناک است، به دلیل دفاع نکردن در طول زمین و حمایت نکردن از مدافع کناری پشت سرش برای یونایتد هم خطرساز می‌شود. تیم‌های متوسط لیگ برتر(غیر از چلسی، آرسنال و لیورپول) نمی‌توانستند از این زاویه به یونایتد ضربه بزنند اما در اروپا هر تیمی در مرحله حذفی می‌توانست این کار را انجام بدهد. همان‌طور که چلسی در فینال 2008 انجام داد(صحنه گل چلسی را به یاد بیاورید. اسین دفاع راست چلسی با خیال آسوده به لمپارد پاس گل داد و رونالدو چند متر دورتر از پشت سر نگاهش می‌کرد).
توانایی و تنوع کیفی رونالدو، رونی، ته‌بس و گیگز (در تابستان 2008 برباتوف به این جمع اضافه شد) چنان بالا بود که فرگوسن، هافبک‌های مرکزی‌اش را بازیکنانی با خصلت سرویس‌دهنده و نه طراح انتخاب می‌کرد. در واقع طراحی در یک‌سوم دفاعی حریف و توسط ته‌بس، رونالدو و رونی انجام می‌شد و نه از سوی فلچر، کریک و اندرسون.
همزمانی با بارسای گوآردیولا
اگر بارسا در فصل 09-2008 در آن فرم شگفت‌انگیز نبود سیکل 3 ساله یونایتد از 2006 تا 2009 با 2 قهرمانی در اروپا به پایان می‌رسید. این دوره اما دستاورد 3 قهرمانی در لیگ برتر، یک بار فتح لیگ قهرمانان و یک نایب‌قهرمانی در اروپا، یک قهرمانی در جام اتحادیه و یک نایب‌قهرمانی اف‌ای کاپ را برای فرگوسن و کی‌روش ثبت کرد. در تابستان 2009 هم رونالدو از تیم جدا شد، هم ته‌بس و هم کارلوس کی‌روش. در همان تابستان بار دیگر تاثیرگذاری کی‌روش در یونایتد روشن شد؛ زمانی که فرگوسن برای خرید جانشینان ته‌بس و رونالدو (2 بازیکن مدرن میان خطوط) رفت سراغ اوون و والنسیا (2 بازیکن یک‌کاره و متعلق به جریان اواخر دهه 90). در واقع فرگوسن با این تغییر رویکرد، ظرفیت فنی تیمش را پایین آورد و دوباره به تیمی انگلیسی بازگشت.