علی مغانی: شاید «احمق‌ها در آکسفورد» لورل و هاردی یکی از فیلم‌های محبوب دوران کودکی شما هم باشد، همان فیلمی که لورل در قالب کارگری ساده لوح به دانشگاه آکسفورد می‌رود و در اثر یک اتفاق، سرش به پنجره می‌خورد و ناگهان استاد دانشگاه می‌شود.... وقتی فهرست منتشر شده ملی‌پوشان ایران را خواندیم، ناخودآگاه یاد استن لورل، سقوط پنجره و احمق‌ها در آکسفورد افتادیم. انگار پیش از اینکه کارلوس کی‌روش برای پذیرش مربیگری تیم ملی به ایران سفر کند، حادثه‌ای مشابه برای او رخ داده و تبدیل به آدم دیگری شده است. لیستی که کی‌روش برای 3 بازی مرگ و زندگی تیم ملی اعلام کرده، بیش از اینکه مسخره و مضحک باشد، توهین‌آمیز است؛ توهین به شعور فوتبالی مردمی که از بد حادثه جهان سومی نام گرفته‌اند اما اغلب آنان درک عمیقی از دانش فوتبال دارند. در اینکه کفگیر استعداد پروری فوتبال ایران به ته دیگ خورده، تردیدی نیست. واقعیت آن است که نسبت به دهه 60 و 70، فوتبال ایران پسرفت آشکاری در تربیت نیروی انسانی داشته اما این فوتبال هنوز آنقدر بدبخت نشده که دروازه‌بانی با 5 ماه نیمکت‌نشینی مداوم، سر از اردوی تیم ملی درآورد. شاید ایراد از بی‌سوادی ماست؛ چه اشکالی دارد یکی از مربیان تیم ملی در یک جلسه مطبوعاتی، عملکرد این فصل امیرحسین فشنگچی را برای ورزشی‌نویسان آنالیز کند تا ما هم بدانیم با کدام منطق و با چه پشتوانه‌ای، مدافع چپ ذخیره پرسپولیس باید به تیم ملی دعوت شود؟! در این مقطع سرنوشت‌ساز که صعود تیم ملی به جام جهانی 2014 فقط با 2 برد خارج از خانه مقابل قطر و کره جنوبی محقق می‌شود، مدافعی مثل خانزاده چه کمکی به تیم ملی می‌تواند بکند؟ خانزاده شاید 5 سال دیگر، بازیکن مهمی در فوتبال ایران شود اما الان برای هر کاری وقت هست به جز تجربه‌اندوزی! اگر از 5 بازی قبلی آنقدر امتیاز جمع کرده بودیم که در هر شرایطی راه صعودمان به جام جهانی هموار بود، آقای کی‌روش می‌توانست هر سلیقه‌ای که مایل است، اعمال کند اما تیمی که صاحب یکی از ضعیف‌ترین خط حمله‌های تاریخ فوتبال ملی ایران است، حتماً در مراحل قبلی هم عیب و ایرادی داشته که فقط از لبنان بیشتر امتیاز گرفته. اما آنچه که کی‌روش انجام می‌دهد، تکیه بر یک ترکیب تقریبا ثابت است و چند بازیکن برای پر کردن نیمکت که اگر قلم و کاغذ دستشان می‌دادی، خجالت می‌کشیدند نام خودشان را در لیست تیم ملی بنویسند. خوش‌باورانی که تصور می‌کردند کی روش در فوتبال ایران «آشتی ملی» ایجاد می‌کند و رحمتی و کریمی و عقیلی را به تیم ملی بازمی‌گرداند، حالا می‌توانند فهرست تیم ملی را مرور کنند و به بخت بد این فوتبال لعنت بفرستند. این ضجه مویه‌های بی‌حاصل فقط یک دلیل مشخص دارد؛ سخت است که در خانه تماشاگر باشیم و قطر و ازبکستان به جام جهانی بروند. باور کنید سخت است. شوخی‌های زهری آقای کی‌روش
نشانه‌های نرفتن به جام جهانی
علی مغانی: شاید «احمق‌ها در آکسفورد» لورل و هاردی یکی از فیلم‌های محبوب دوران کودکی شما هم باشد، همان فیلمی که لورل در قالب کارگری ساده لوح به دانشگاه آکسفورد می‌رود و در اثر یک اتفاق، سرش به پنجره می‌خورد و ناگهان استاد دانشگاه می‌شود.... وقتی فهرست منتشر شده ملی‌پوشان ایران را خواندیم، ناخودآگاه یاد استن لورل، سقوط پنجره و احمق‌ها در آکسفورد افتادیم. انگار پیش از اینکه کارلوس کی‌روش برای پذیرش مربیگری تیم ملی به ایران سفر کند، حادثه‌ای مشابه برای او رخ داده و تبدیل به آدم دیگری شده است. لیستی که کی‌روش برای 3 بازی مرگ و زندگی تیم ملی اعلام کرده، بیش از اینکه مسخره و مضحک باشد، توهین‌آمیز است؛ توهین به شعور فوتبالی مردمی که از بد حادثه جهان سومی نام گرفته‌اند اما اغلب آنان درک عمیقی از دانش فوتبال دارند. در اینکه کفگیر استعداد پروری فوتبال ایران به ته دیگ خورده، تردیدی نیست. واقعیت آن است که نسبت به دهه 60 و 70، فوتبال ایران پسرفت آشکاری در تربیت نیروی انسانی داشته اما این فوتبال هنوز آنقدر بدبخت نشده که دروازه‌بانی با 5 ماه نیمکت‌نشینی مداوم، سر از اردوی تیم ملی درآورد. شاید ایراد از بی‌سوادی ماست؛ چه اشکالی دارد یکی از مربیان تیم ملی در یک جلسه مطبوعاتی، عملکرد این فصل امیرحسین فشنگچی را برای ورزشی‌نویسان آنالیز کند تا ما هم بدانیم با کدام منطق و با چه پشتوانه‌ای، مدافع چپ ذخیره پرسپولیس باید به تیم ملی دعوت شود؟! در این مقطع سرنوشت‌ساز که صعود تیم ملی به جام جهانی 2014 فقط با 2 برد خارج از خانه مقابل قطر و کره جنوبی محقق می‌شود، مدافعی مثل خانزاده چه کمکی به تیم ملی می‌تواند بکند؟ خانزاده شاید 5 سال دیگر، بازیکن مهمی در فوتبال ایران شود اما الان برای هر کاری وقت هست به جز تجربه‌اندوزی! اگر از 5 بازی قبلی آنقدر امتیاز جمع کرده بودیم که در هر شرایطی راه صعودمان به جام جهانی هموار بود، آقای کی‌روش می‌توانست هر سلیقه‌ای که مایل است، اعمال کند اما تیمی که صاحب یکی از ضعیف‌ترین خط حمله‌های تاریخ فوتبال ملی ایران است، حتماً در مراحل قبلی هم عیب و ایرادی داشته که فقط از لبنان بیشتر امتیاز گرفته. اما آنچه که کی‌روش انجام می‌دهد، تکیه بر یک ترکیب تقریبا ثابت است و چند بازیکن برای پر کردن نیمکت که اگر قلم و کاغذ دستشان می‌دادی، خجالت می‌کشیدند نام خودشان را در لیست تیم ملی بنویسند. خوش‌باورانی که تصور می‌کردند کی روش در فوتبال ایران «آشتی ملی» ایجاد می‌کند و رحمتی و کریمی و عقیلی را به تیم ملی بازمی‌گرداند، حالا می‌توانند فهرست تیم ملی را مرور کنند و به بخت بد این فوتبال لعنت بفرستند. این ضجه مویه‌های بی‌حاصل فقط یک دلیل مشخص دارد؛ سخت است که در خانه تماشاگر باشیم و قطر و ازبکستان به جام جهانی بروند. باور کنید سخت است. ارسال نظر
پربیننده