نشست نقد و بررسی سریال «پروانه» روز 22 اردیبهشت‌ماه با حضور تعدادی از بازیگران و عوامل این سریال در فرهنگسرای فردوس برگزار شد. منصور سهراب‌پور در این نشست گفت: جلیل سامان که نخستین‌بار پیشنهاد همکاری در ساخت سریال «پروانه» را به من داد و من قصه را خواندم، عاشق این مجموعه شدم اما چون شرایط جاری تولید در تلویزیون را می‌دانستم احساس کردم نباید این کار را انجام دهم، به همین دلیل از آقای سامان و شبکه 3 عذرخواهی کردم اما ارائه این پیشنهاد و رد آن از سوی من 3-2 بار اتفاق افتاد تا اینکه بالاخره پذیرفتم ساخت این کار را برعهده بگیرم. تولید فیلم و سریال یکی از سخت‌ترین شغل‌های روی کره زمین است؛ همه بچه‌ها در این سریال خیلی خون دل خوردند و سختی‌های زیادی کشیدند. کار کردن در پروژه‌های تلویزیونی سخت است، ولی سخت‌ترین کار در سینما و تلویزیون، تولید پروژه‌های مربوط به قبل از انقلاب است. برای ساخت «پروانه» به خاطر ساخت و سازی که در شهر تهران انجام گرفته، مجبور می‌شدیم بعضی روزها از 10 موتوری کمک بگیریم تا فضاهای مناسب را برای تصویربرداری پیدا کنند. به گزارش ایسنا، جلیل سامان، کارگردان مجموعه تلویزیونی «پروانه» نیز که در این نشست حضور داشت، عنوان کرد: در یک مجموعه اصل قصه و نیازهای قصه است. وقتی نیازهای قصه را در نظر می‌گیریم همه چیز خودش حرکت می‌کند، در پرداختن به یک مقطع تاریخی افرادی که در آن بازی می‌کنند به اندازه چارچوب قصه مهم هستند، در «پروانه» قرار نبود بگوییم قبل از انقلاب چطور بوده یا سازمان مجاهدین را نقد کنیم. زمانی که کار ما داشت پخش می‌شد، یکی از مدیران تولید، داستانی را درباره مجاهدین خلق برای ما تعریف کرد که این داستان آنقدر زیبا بود که تصمیم گرفتم بقیه قصه را بر اساس آن بنویسم. تصمیم گرفتم عناصر شعاری را بردارم، وقتی از قصه به تاریخ می‌رسیم، راحت‌تر می‌توان شعار نداد. برای پایان «پروانه» صدا و سیما می‌خواست پایان دیگری را الصاق کند اما من گفتم که لزومی ندارد این پایان تغییر کند. بازی گرفتن اصطلاح غلطی است و به آن اعتقاد ندارم اما راهنمایی کردن بازیگران توسط کارگردان بویژه اگر نویسنده هم باشد، مهم است تا اینکه بازیگرها به نقش‌شان نزدیک شوند و اگر اشکالی هم وجود داشته باشد آن را از بازیگر نمی‌دانم بلکه از خودم می‌دانم. حامد کمیلی، بازیگر نقش «امیر» در سریال «پروانه» نیز بیان کرد: بعد از سریال «اغما» تصمیم گرفتم تمرکزم را روی سینما بگذارم و سعی کردم بعد از آن هم این تمرکز را روی سینما حفظ کنم. به خاطر ضعف فیلمنامه‌ها در تلویزیون تصمیم گرفتم مدتی بر سینما متمرکز شوم چرا که معیار و انتخاب‌های من درگیر تغییراتی شد که خودم اسمش را بلوغ می‌گذارم. آمدن من به سریال «پروانه» همزمان با درگیری من در یک کار سینمایی بود اما وقتی فیلمنامه را خواندم درگیر آن شدم و دیدم از آن کارهایی است که نمی‌شود به آن نه گفت؛ به عنوان بازیگر از نظر شخصیت‌پردازی جای بازی داشت و می‌شد در آن حرفی برای گفتن زد. اساس هر کاری فیلمنامه است که در واقع بازگوی هویت آن است و این فیلمنامه در ذاتش چنین چیزی وجود داشت و وقتی آن را می‌خواندی درگیرش می‌شدی. جلیل سامان از آن کارگردان‌هایی است که بازی را خوب می‌شناسد و در «ارمغان تاریکی» (به کارگردانی جلیل سامان)، بازیگران بهترین بازی را از خودشان ارائه دادند. سارا بهرامی، بازیگر نقش پروانه در این نشست بین تئاتر و آثار تلویزیون تفاوت قائل شد و گفت: وقتی وارد این سریال شدم به عنوان بازیگر تئاتری آمدم که دوربین را نمی‌شناخت و خیلی کم‌تجربه بود و اگر حضور آقای افسری به عنوان مدیر تصویربرداری و آقای سامان به عنوان کارگردان نبود کار برای من سخت می‌شد. یک بازیگر جلوی دوربین باید نور را بشناسد و این موضوعی است که باید به بازیگر آموزش بدهند، از طرف دیگر فرق یک کاراکتر توسط بازیگر اهمیت دارد که من این را از تئاتر یاد گرفتم. خدا را به خاطر بازی در این سریال شاکرم. در بازیگری هیچ‌وقت دچار تردید نشدم. بازی در «پروانه» کار سختی بود و حاصل، تلاش افرادی است که در جایگاه خودشان افراد درستی هستند. سامان در نشست نقد و بررسی «پروانه»:
صدا و سیما پایان دیگری برای سریال می‌خواست
نشست نقد و بررسی سریال «پروانه» روز 22 اردیبهشت‌ماه با حضور تعدادی از بازیگران و عوامل این سریال در فرهنگسرای فردوس برگزار شد. منصور سهراب‌پور در این نشست گفت: جلیل سامان که نخستین‌بار پیشنهاد همکاری در ساخت سریال «پروانه» را به من داد و من قصه را خواندم، عاشق این مجموعه شدم اما چون شرایط جاری تولید در تلویزیون را می‌دانستم احساس کردم نباید این کار را انجام دهم، به همین دلیل از آقای سامان و شبکه 3 عذرخواهی کردم اما ارائه این پیشنهاد و رد آن از سوی من 3-2 بار اتفاق افتاد تا اینکه بالاخره پذیرفتم ساخت این کار را برعهده بگیرم. تولید فیلم و سریال یکی از سخت‌ترین شغل‌های روی کره زمین است؛ همه بچه‌ها در این سریال خیلی خون دل خوردند و سختی‌های زیادی کشیدند. کار کردن در پروژه‌های تلویزیونی سخت است، ولی سخت‌ترین کار در سینما و تلویزیون، تولید پروژه‌های مربوط به قبل از انقلاب است. برای ساخت «پروانه» به خاطر ساخت و سازی که در شهر تهران انجام گرفته، مجبور می‌شدیم بعضی روزها از 10 موتوری کمک بگیریم تا فضاهای مناسب را برای تصویربرداری پیدا کنند. به گزارش ایسنا، جلیل سامان، کارگردان مجموعه تلویزیونی «پروانه» نیز که در این نشست حضور داشت، عنوان کرد: در یک مجموعه اصل قصه و نیازهای قصه است. وقتی نیازهای قصه را در نظر می‌گیریم همه چیز خودش حرکت می‌کند، در پرداختن به یک مقطع تاریخی افرادی که در آن بازی می‌کنند به اندازه چارچوب قصه مهم هستند، در «پروانه» قرار نبود بگوییم قبل از انقلاب چطور بوده یا سازمان مجاهدین را نقد کنیم. زمانی که کار ما داشت پخش می‌شد، یکی از مدیران تولید، داستانی را درباره مجاهدین خلق برای ما تعریف کرد که این داستان آنقدر زیبا بود که تصمیم گرفتم بقیه قصه را بر اساس آن بنویسم. تصمیم گرفتم عناصر شعاری را بردارم، وقتی از قصه به تاریخ می‌رسیم، راحت‌تر می‌توان شعار نداد. برای پایان «پروانه» صدا و سیما می‌خواست پایان دیگری را الصاق کند اما من گفتم که لزومی ندارد این پایان تغییر کند. بازی گرفتن اصطلاح غلطی است و به آن اعتقاد ندارم اما راهنمایی کردن بازیگران توسط کارگردان بویژه اگر نویسنده هم باشد، مهم است تا اینکه بازیگرها به نقش‌شان نزدیک شوند و اگر اشکالی هم وجود داشته باشد آن را از بازیگر نمی‌دانم بلکه از خودم می‌دانم. حامد کمیلی، بازیگر نقش «امیر» در سریال «پروانه» نیز بیان کرد: بعد از سریال «اغما» تصمیم گرفتم تمرکزم را روی سینما بگذارم و سعی کردم بعد از آن هم این تمرکز را روی سینما حفظ کنم. به خاطر ضعف فیلمنامه‌ها در تلویزیون تصمیم گرفتم مدتی بر سینما متمرکز شوم چرا که معیار و انتخاب‌های من درگیر تغییراتی شد که خودم اسمش را بلوغ می‌گذارم. آمدن من به سریال «پروانه» همزمان با درگیری من در یک کار سینمایی بود اما وقتی فیلمنامه را خواندم درگیر آن شدم و دیدم از آن کارهایی است که نمی‌شود به آن نه گفت؛ به عنوان بازیگر از نظر شخصیت‌پردازی جای بازی داشت و می‌شد در آن حرفی برای گفتن زد. اساس هر کاری فیلمنامه است که در واقع بازگوی هویت آن است و این فیلمنامه در ذاتش چنین چیزی وجود داشت و وقتی آن را می‌خواندی درگیرش می‌شدی. جلیل سامان از آن کارگردان‌هایی است که بازی را خوب می‌شناسد و در «ارمغان تاریکی» (به کارگردانی جلیل سامان)، بازیگران بهترین بازی را از خودشان ارائه دادند. سارا بهرامی، بازیگر نقش پروانه در این نشست بین تئاتر و آثار تلویزیون تفاوت قائل شد و گفت: وقتی وارد این سریال شدم به عنوان بازیگر تئاتری آمدم که دوربین را نمی‌شناخت و خیلی کم‌تجربه بود و اگر حضور آقای افسری به عنوان مدیر تصویربرداری و آقای سامان به عنوان کارگردان نبود کار برای من سخت می‌شد. یک بازیگر جلوی دوربین باید نور را بشناسد و این موضوعی است که باید به بازیگر آموزش بدهند، از طرف دیگر فرق یک کاراکتر توسط بازیگر اهمیت دارد که من این را از تئاتر یاد گرفتم. خدا را به خاطر بازی در این سریال شاکرم. در بازیگری هیچ‌وقت دچار تردید نشدم. بازی در «پروانه» کار سختی بود و حاصل، تلاش افرادی است که در جایگاه خودشان افراد درستی هستند. ارسال نظر
پربیننده