زمان فوتبال هجومی و مبتنی بر مالکیت توپ قطعا به پایان نرسیده و تا زمانی که خلاقیت و اشتیاق در دنیا وجود داشته باشد هم به پایان نخواهد رسید. این دو مورد، بشدت در تیم بارسلونا زنده است. اخیرا خیلی‌ها بویژه بعد از باخت تحقیرآمیز بارسلونا مقابل بایرن‌مونیخ در لیگ قهرمانان اروپا در صحبت‌هایی اعلام کرده‌اند دوران اوج بارسلونا بسر آمده است.
باخت اخیر بارسا به بایرن بار دیگر صحبت‌هایی را درباره «پایان یک دوره» مطرح کرده است. همان‌طور که نظر دادن درباره دوره‌ای که در حال زندگی کردن در آن هستیم غیرممکن است. آنالیز رسانه‌ها برای این شکست مفتضحانه چیزی نیست که به دنبال آن باشیم اما سوال دیگری مطرح است که توسط گروه‌های مختلف طرح شده و ارزش پرسیدن دارد: آیا زمان فوتبال هجومی و مبتنی بر مالکیت توپ با سیستم 3-3-4 به پایان رسیده است؟ قطعا، اکنون بهترین زمان برای پاسخ به این سوال نیست. 2 تیم آلمانی با سیستم 1-3-2-4 به فینال لیگ قهرمانان راه یافتند و بارسا به عنوان تنها تیمی که از سیستم 3-3-4 بین 4 تیم پایانی استفاده کرد، به آسانی از سر راه بایرن کنار زده شد.
برخی در مواجهه با شکست کمی بی‌تاب هستند، طبیعتا چون چیزی نیست که به آن عادت کرده باشیم. وقتی بارسا شکست می‌خورد، از آن به عنوان پایان دوره تلقی می‌شود یا یک فاجعه یا لحظه‌ای که تغییرات اساسی زیادی باید در تیم ایجاد شود اما وقتی تیم پیروز می‌شود، به راحتی از کنار آن عبور می‌کنیم. در پی شکست بارسا به بایرن، در کمال تعجب، بسیاری از مردم تیکی‌تاکا را رها کرده و بر این عقیده هستند که دیگر نباید مانند این روش بازی کنیم. همچنین این بحث را مطرح می‌کنند که دیگر نیازی نیست مالکیت توپ را داشته باشیم زیرا برای ما تضمین کسب قهرمانی جام نخواهد بود. چیزی که این نظرات را بیهوده نشان می‌دهد این است که بایرن- تیمی که بارسا مغلوبش شده- تیمی است که بیشترین میانگین مالکیت توپ را در اروپا بعد از بارسا در اختیار دارد. اگر دوره فوتبال مبتنی بر مالکیت توپ بسر آمده، پس چگونه ممکن است تیمی که اساس بازی‌اش بر مالکیت توپ قرار داده شده بتواند این فصل بر فوتبال اروپا حکمفرما شود؟
برای مقایسه بارسا و بایرن موضوعات دیگری جز مالکیت توپ نیز باید در نظر گرفته شود. شما می‌توانید مالکیت توپ را داشته باشید اما مالکیت به تنهایی باارزش نیست. مالکیت عرصه‌ای است که شما به وجود می‌آورید اما اگر نتوانید چیزی به آن اضافه کنید، نمی‌تواند کارساز شود. در حال حاضر بارسلونا - برخلاف بایرن - تیمی است که چیز زیادی برای اضافه کردن به مالکیت بازی ندارد. تنها چیز اضافی که اخیراً داشته مصدومیت ران پا و نشستن روی نیمکت برابر بایرن بود.
با این حال مالکیت به صورت ناگهانی از بازی بارسا ناپدید نمی‌شود. حذف مالکیت توپ چیزی جز یک تصمیم عجولانه نیست. حرکت ترسناکی که زیانش بیش از فایده‌اش است. داشتن چیزی که بارسلونا در این 5 سال اخیر به دست آورده به این معنا نیست که باید به همین روش ادامه داد. با توجه به این فصل و فصل قبل، اگر بارسلونا می‌خواهد نشان دهد این دوره به پایان نرسیده، واضح است که به تغییر نیاز دارد.
آرایش تیم یکی از این مشکلات است. در بازی‌هایی که در چند سال اخیر بیشتر فیزیکی شده، سیستم 3-3-4 دیگر آن پویایی لازم را ندارد و در حال حاضر به نظر می‌رسد که 3-3-4 فقط وابستگی به مسی را بیشتر می‌کند زیرا مسی در این سیستم به عنوان شماره 9 کاذب بازیکنی را پیش روی خود ندارد. در طرف دیگر زمین، بازی با یک هافبک دفاعی به مشکلی برای بارسا تبدیل شده که خط دفاعی‌اش آسیب‌پذیر‌تر از گذشته نشان می‌دهد. آسیب‌پذیر‌تر نه به این خاطر که ما چیزی را در خود تغییر داده باشیم، به این خاطر که تیم‌های دیگر تغییر کرده‌اند و ما قادر نبودیم با تکامل بازی‌شان همگام شویم.
در آینده شاید بارسلونا مجبور به تغییر سیستم بازی خود شود. برای اجرای سیستم جدید به بهترین شکل ممکن انتظار می‌رود تعدادی به تیم اضافه شوند و تعدادی تیم را ترک کنند. نیاز به تغییر وجود دارد، اگرچه به این معنی نیست که باید نصف تیم را به دلیل شکست در برابر بهترین تیم اروپا به فروش برسانیم. اکنون زمان تصمیم‌گیری عجولانه نیست که منجر به افسوس شود بلکه زمان آن رسیده تا تصمیم‌گیری هوشمندانه‌ای در پنجره نقل و انتقالات شود تا کیفیت تیم را ارتقا داده و تیم را در جهتی که به تکامل برسد، پیش برد. طبیعتا بارسلونا باید در بازار نقل و انتقالات فعال‌تر از چیزی که قبلا نشان داده، باشد اما نه به این معنی که با بی‌دقتی انجام شود و بی‌نظمی در پی داشته باشد.
زمان فوتبال هجومی و مبتنی بر مالکیت توپ قطعا به پایان نرسیده و تا زمانی که خلاقیت و اشتیاق در دنیا وجود داشته باشد هم به پایان نخواهد رسید. این دو مورد، بشدت در تیم بارسلونا زنده است. برای حمایت از این رشد و پیشرفت باید تغییری در سیستم ایجاد کنیم که بتوان از توانایی بازیکنان حاضر بهتر بهره برد. همچنین می‌توان برای تقویت بخش‌های ضعیف- بخش‌هایی که با بازیکنان حال حاضر ترمیم نمی‌یابد- با بازیکنانی قرارداد امضا کرد. استفاده بازیکنان در پست‌های ناآشنا مثل سسک به عنوان شماره 9 کاذب یا آدریانو به عنوان مدافع مرکزی مشکلات ما را حل نمی‌کند. این فقط زمان شناختن آنها و راه مقابله با آن را به تاخیر می‌اندازد و حالا برای پا به پا پیش رفتن با تحولات بازی فوتبال، زمان آن رسیده که در آینه به خود نگاهی بیندازیم و تغییرات مورد نیاز را ایجاد کنیم تا بتوانیم فلسفه خود را بهتر از گذشته اجرا کنیم.