ارنستو خارا: چند هفته از شکست سنگین و حذف ناباورانه بارسلونا از لیگ قهرمانان اروپا به دست بایرن‌مونیخ و خداحافظی رئال‌مادرید از این رقابت‌ها با شکست برابر دورتموند می‌گذرد و هنوز پس‌لرزه‌های آن را می‌توان در اظهار‌نظر‌ها، کل‌کل‌ها و مقالات سایت‌های مختلف دید: «تحقیر بارسلونا، دفن شدن رئال در آلمان، فروپاشی حکومت بارسا، پایان دوران تیکیتاکا، اضمحلال فوتبال اسپانیا در برابر آلمان». همین چند‌ماه پیش بود که یوآخیم لو، سرمربی تیم ملی آلمان به این نکته اشاره کرده بود که بروسیا‌دورتموند حتی با وجود 2 قهرمانی پیاپی در بوندس‌لیگا (که دومی با قهرمانی و خرد کردن بایرن در فینال جام حذفی هم همراه بود) نمی‌تواند به این زودی‌ها تاج و تخت بایرن را غصب کند. پس چطور ما به خودمان اجازه می‌دهیم با این سرعت آینده را ترسیم کنیم؟ 1- بله، بارسا باخت، بد هم باخت ولی در این بین سوء‌تفاهمی خود‌نمایی می‌کند که بیشتر به نظر از روی عمد و عناد و کینه‌توزی می‌آید تا نظر کارشناسانه و تحلیل فنی یا حتی افراط و تفریط. ایتالیایی‌ها ضرب‌المثلی دارند با این مضمون: «روم یکشبه ساخته نشده است»؛ می‌توان این بحث را همین جا به پایان برد، چون این ضرب‌المثل خود گویای همه چیز است اما در پاسخ به آن دسته از دوستانی که آدرس کوچه علی چپ را با چشمان بسته هم پیدا می‌کنند باید آن را باز کرد. آیا بارسلونا تیمی تازه به دوران رسیده است؟ آیا شگفتی‌ساز است؟ آیا تیمی است که در یک فصل و با سرمایه‌گذاری هنگفت شیخ‌نشین‌ها و یهودی‌های روس به این جایگاه رسیده باشد؟ پاسخ منفی است. قریب به 7 سال از آغاز قدرت‌نمایی غول دوباره بیدار شده اروپا می‌گذرد. خیلی‌ها آغاز این دوران را به پای رونالدینیو و ذکاوت و طراوت بی‌مانندش می‌نویسند اما اشتباه است. رونالدینیو برای بارسا یک ابزار بود، یا به عبارتی دیگر کاتالیزوری برای سرعت بخشیدن به فرآیندی به نام توتال‌فوتبال، یا به بهترین عبارت رونالدینیو یکی از هزاران خشت «روم» مجلل و مستحکم تیکیتاکا بود؛ یکی از هزاران خشتی که برای بنای این کاخ به کار رفته‌اند، خشت‌های بی‌مانندی نظیر دکو، مارکز، اتوئو، رایکارد، گوآردیولا و... . تیکیتاکا و لاماسیا یک اتفاق نبودند که با یک شکست از بین بروند. آنها شاید نه برای ما و کارشناسانمان اما برای اهالی کاتالان، یک مسلک هستند، یک باور و فرهنگ زیبا که فلسفه‌ای غنی در پس آن نهفته است. این شکست درسی بزرگ و تلخ به آنها داد که به بهترین شکل ممکن از آن بهره خواهند گرفت. درسی که بیش از همه متوجه مدیریت این مسلک است تا بتوانند نقاط ضعف را به قوت بدل کنند، شاید با پرهیز از خرید‌های احساسی مثل فابرگاس و توجه به نقاط ضعف اساسی تیم.
2- کمترین نگرانی‌ها درباره سمت دیگر پرده اول نمایش، یعنی بایرن‌مونیخ وجود دارد. بایرنی که این بار بر خلاف فصل قبل با نخستین تلنگری که خورد (شکست خانگی 2 بر صفر برابر آرسنال) به خود آمد و با صلابت تا دیدار نهایی پیش رفت و به نظر می‌رسد (نظر نویسنده) این غلطک در سراشیبی افتاده از روی تیم هم‌میهن خود نیز خواهد گذشت. اما نکته‌ای که درباره برد بایرن برای نویسنده جالب توجه بود مقاله‌ای به اصطلاح کارشناسانه و تحلیلی بود که در یکی از سایت‌های وطنی تحت عنوان «فوتبال انتقالی یا مالکانه» منتشر شده بود. مقاله‌ای که در آن پیروزی بایرن برابر بارسلونا را دقیقا مشابه پیروزی‌های اینتر در سال 2010 و چلسی در همین فصل پیش برابر این تیم می‌داند! فقط و فقط به این دلیل که بایرن در کل فصل در اروپا و لیگ داخلی میانگین مالکیت توپ بالایی داشته و در دیدار برابر بارسلونا تقریبا نصف میانگین مالکیت توپ خود را داشته است. نقدی غیر‌منصفانه‌تر و غرض‌ورزانه‌تر سراغ دارید؟ نویسنده محترم این تحلیل نکات‌ریز و درشت زیادی را درباره بازی حساب‌شده بایرن از قلم انداخته است. چه تیمی می‌تواند با سبک بازی اینتر 2010 و چلسی دی‌متئو (که به نام شیوه اتوبوسی شهرت یافته) در 2 دیدار 7 گل بزند و نه‌تنها هیچ گلی نخورد، بلکه هیچ موقعیت گل صد‌درصد و خطرناکی در اختیار رقیب قدرتمند خود قرار ندهد؟ نویسنده کم‌لطف این یادداشت این نکته را فراموش کرده که بایرن تاکتیک‌پذیر‌ترین تیم حال حاضر دنیاست که می‌تواند در هر بازی و حتی در یک بازی شیوه‌های مختلفی را برای ضربه زدن و گل زدن و گل نخوردن از حریف در زمین پیاده کند. قطع بر یقین یوپ هاینکس، مربی کار‌کشته مونیخی‌ها از من و شما و آن نویسنده محترم بهتر می‌دانسته که راه از کار انداختن ماشین بارسلونا خارج کردن توپ از دست کاتالان‌هاست ولی شاید هیچ مربی‌ای در سراسر دنیا پیدا نشود که چنین لاف گزافی بزند و ادعا کند که می‌تواند مالکیت توپ را از فانتزیست‌های بارسلونایی بگیرد. بایرن 7 بار قلعه نفوذناپذیر بارسلون را فتح کرد و به شایستگی راهی ومبلی شد تا هم درس فوتبالی به جهانیان داده باشد و هم کاتالان‌ها را به فکر داشتن یک نقشه دوم، یا دادن عمق تاکتیکی بیشتر به بازی یا کاستن وابستگی خود به میزان آمادگی مسی بیندازد.
3- نگرانی‌ها برای دورتموند دوست‌داشتنی و آینده این تیم که با درخشش خیره‌کننده خود چشم شکارچیان باشگاه‌های بزرگ و ثروتمند را به ستارگان خود خیره کرده، زیاد است. اما همه نگرانند جز کسی که باید نگران باشد! یورگن کلوپ با خونسردی و مرحله به مرحله دورتموند را اداره می‌کند. گوتزه راهی بایرن شد؟ پاتریک هرمان به وست‌فالن می‌آید. گوندوغان تمدید نمی‌کند یا سودای مادرید را در سر می‌پروراند؟ کلوپ لایتنر را رو می‌کند. لواندوفسکی هم راه گوتزه یا کاگاوا را در پیش خواهد گرفت؟ و آيا ژکو جایگزین او خواهد شد؟ دورتموند به مثابه قطاری می‌ماند که مسیری قابل پیش‌بینی و رو به جلو دارد و فقط اتفاقاتی غیر‌مترقبه و غیر‌قابل پیش‌بینی می‌تواند آنها را از مسیر خود منحرف کند. دورتموند در فصول آینده هم از مدعیان به زیر کشیدن بایرن خواهد بود و در اروپا هم چنان خط و نشانی برای تیم‌ها کشیده‌اند که تا مدت‌ها از خاطر کسی نخواهد رفت.
4- 3 تیم آلمانی حاضر در لیگ قهرمانان اروپای این فصل جمعا 18 بازی برابر نماینده‌ها و قهرمان‌های انگلیس، ایتالیا و اسپانیا انجام دادند که 11 پیروزی، 5 تساوی و تنها 2 شکست، 34 گل زده و 16 گل خورده حاصل کار آنها بوده است. آماری خارق‌العاده و در خور تامل که نشان از پیشرفت چشمگیر و خیره‌کننده بوندس‌لیگا و تیم‌های آلمانی دارد.