وقتی صفحه حوادث روزنامه را خواند و دید زنی با رمالی و جن‌گیری به ثروت زیادی رسیده است به گهواره چوبی و رنگ و رو رفته غزل کوچولو نگاه کرد که با تکان‌های دست او، جیرجیر صدا می‌کرد. چشم‌هایش را در اتاق چرخاند، دیوارهای نمور و رنگ ریخته با قاب‌عکس‌های زنگ زده را دید، سال‌‌ها می‌شد به خانه بخت رفته بود و هیچ روز خوشی را به خاطر نداشت.
شوهرش فردای روز عروسی وقتی برای فروش محموله مواد از خانه بیرون رفت گرفتار شد و به زندان افتاد، نازنین خواست طلاق بگیرد اما چشم غره‌های پدرش و نیش و کنایه‌های مادرش امان را از او گرفت. پنج سال در مسیر زندان برای ملاقات محمود، او را شکسته‌تر می‌کرد، هر بار که مهری به دستش می‌زدند تا وارد محوطه زندان شود خود را حقیر می‌دید و آرزو می‌کرد هر شب که می‌‌خوابد طلوع صبح را نبیند. با زنان زیادی در اتاق ملاقات زندان‌ها آشنا شد؛ همه جور، با فرهنگ و رفتارهای متفاوت. شب‌ها از ترس مادر شوهرش بی‌صدا گریه می‌کرد و ثانیه‌‌ها را برای دیدن محمود خارج از پشت میله‌های زندان می‌شمرد.
روز آزادی رسید و ای کاش می‌مرد و آن روز را نمی‌دید. فقط یک هفته دوام آورد. محمود که بشدت معتاد شده بود با یک میهمانی کوتاه‌مدت باز به زندان بازگشت، اما این بار نازنین تنها نبود.
شب‌ها با بچه‌ای که در شکم داشت حرف می‌زد، منتظر مسافری بود که بتواند دنیای او را تغییر دهد، نیاز به غذای خوب داشت اما خانواده شوهرش مانند بیگانه با او رفتار مي‌كردند و اگر کنیزی خانه آنها را نمی‌کرد حتما محتاج غذای خانه پدر خودش می‌شد. احساس بدی داشت اما غزل کوچولو تنهایی او را پر کرده بود، دلخوشی‌اش خنده‌های دختر کوچولویشان بود اما وقتی او مریض می‌شد و نازنین پول درمانش را نداشت، چه سختی‌ای پیش رویش قرار می‌گرفت، باید التماس خانواده شوهر می‌کرد تا پول دکتر را بگیرد.
گهواره از جیرجیر افتاد، نازنین تصمیم گرفته بود روی پای خود بایستد و اجازه ندهد مشکلات او را به زانو دربیاورند، می‌خواست از هر چه دارد برای آینده دخترش مایه بگذارد. باید سری به قلک پنهانی خود می‌زد، مقداری پول پس‌انداز داشت، همه را در کیف خود گذاشت و به بازار رفت. خیلی چرخید تا یک کتاب خطی به درد نخور و پاره پوره پیدا کرد، یک چشم نظر، دو پیچ مسی رنگ، دو استوانه برنجی و... خرید. در خانه به مادرشوهرش گفت که کاری پیدا کرده تا با خدمتکاری در خانه‌های مردم پول در‌بیاورد، قول داد در محله‌هایی کار کند که هیچ‌کس او و خانواده شوهرش را نمی‌شناسند. چادری را با طرز خاصی دور کمرش بست، به تن غزل کوچولو لباس روستایی کرد، یک سربند زنجیری بست، حلقه‌ای را داخل بینی‌اش گذاشت و به راه افتاد. هنوز دو هفته نگذشته بود که نازنین به زن جن‌گیر معروف شد، او در پارک‌ها بساط پهن می‌کرد و در برابر مشتریانش که اکثرا زن بودند، داستانسرایی می‌کرد و نه‌تنها جن‌ها را تسلیم وردهای خود می‌کرد بلکه ساعت‌ها با آنها حرف می‌زد و ترجمهکلمات عجیب و غریبش را به مشتریان خود می‌گفت.
اصلا باور نمی‌کرد به این زودی معروف شود؛ نازی جن‌گیر زبان به زبان چرخید به طوری که از همه جای تهران برای دیدن او به پارک می‌آمدند.
یک بار که پلیس به نازنین گیر داد، او مجبور شد پارک را ترک کند و
این بار با پولی که داشت اتاقی اجاره کرد، پنجره‌های آن را با پارچه سبز پوشاند، قوی سفیدرنگی روی چهارپایه‌ای در وسط اتاق گذاشت، لامپ‌های لوستر را یکی در میان رنگ‌های سفید، قرمز، سبز، آبی و زرد گذاشت و خودش با لباس سرتاسر سبز‌رنگ پشت قو نشست.
همه خرافاتی‌ها به سمت محل جن‌گیری او سرازیر می‌شدند، گاهی وقتی با شنیدن ادعاهای زنان یا حتی مردانی که از مزاحمت‌های جن‌ها به تنگ آمده بودند نسخه‌های عجیب و غریب تجویز می‌کرد و خودش به خنده می‌افتاد.
نازنین برای اینکه رفتارش را واقعی جلوه دهد با ادبیات عجیبی دقایقی با جن‌ها حرف می‌زد، گاهی هم به طالع‌بینی و پیشگویی می‌پرداخت و با مهارت خاصی همه را به راحتی فریب می‌داد. او وقتی شب‌ها به خانه برمی‌گشت، مادرشوهرش در رفتارهای نازنین چیزهای غیرعادی می‌دید. این زن گاهی خود به خود می‌خندید یا حرف‌های غیرمعمولی می‌زد، بیشتر اوقات سقف اتاق را نگاه می‌کرد و کارهایش مقداری وحشت‌آور بود.
هیچ‌کس این موضوع را جدی نگرفت، نازنین از ترس خانواده شوهرش بیشتر درآمد خود را در بانک گذاشته بود و تنها مقداری از دستمزد را به عنوان حقوق کلفتی‌اش با خود به خانه می‌برد. یک روز زنی که از روستایی در 500 کیلومتری تهران آمده بود، گفت که نوزاد دو ماهه‌اش مدام با جن‌ها دعوا دارد و جن‌ها با حمله به او نه‌تنها گازش می‌گیرند بلکه سر و صورتش را چنگ می‌زنند. نازی جن‌گیر، ساعتی با انداختن تاس، خواندن کلمات نامفهوم کتابی و حرف زدن با شاه جن‌ها رو به سمت زن روستایی کرد و گفت: باید شب‌ها دور نوزادت 100 شمع روشن بگذاری و نیم ساعت با همان زبان فارسی بگویی جن‌ها دور شوید، پس از 40 شبانه روز دیگر جنی مزاحم نخواهد شد.
این تجویز مضحک، دل زن روستایی را شاد کرد، 40 روز بعد این زن با خوشحالی نزد نازی جن‌گیر بازگشت و اعتراف کرد دیگر جنی وجود ندارد.
شاید خود نازنین تعجب کرده بود اما به اندازه‌ای دروغ‌هایش را تکرار می‌کرد که خودش به این باور رسید و احساس کرد رابطه نزدیکی با جن‌ها دارد.
انگار همین دیروز بود که می‌خواست با فریبکاری پولی به دست آورد. او بدون اینکه مطلع باشد خواهر کوچک‌تر این نوزاد از روی حسادت، این پسر بچه را اذیت می‌کرده است و حالا دیگر کاري به او ندارد، به خودباوری رسید.
جن‌های خیالی شده بودند همه چیز این زن، پول خوبی به دست می‌آورد اما رفتارهای عجیبی داشت. وقتی محمود از زندان آزاد شد نازنین با دعوای حسابی‌ای که در خانه مادرشوهرش رخ داده بود به همراه غزل کوچولو آنجا را ترک کرده بود و خانه‌ای اجاره‌ای داشت.
محمود دلتنگ زن و بچه‌اش بود اما باور نمی‌کرد نازنین مظلوم را در آن حالت خشن و تندخو ببیند. شب نخست، محمود با صدای عجیبی از خواب پرید و دید نازنین روی چوبی نشسته و با پرت و پلاگویی انگار با غریبه‌ای حرف می‌زند، وقتی چراغ را روشن کرد متوجه شد غزل کوچولو از ترس در گوشه‌ای کز کرده و گریه می‌کند.محمود با فریادی نازنین را از آن حالت خارج کرد و خواست دلیل این کارهایش را بگوید. گریه و خنده‌های توأم نازنین کافی بود تا محمود تصور کند او دیوانه شده است. نازنین تحت درمان دکتر قرار گرفت، او بیماری روانی سختی داشت. محمود با پول‌های همسرش وقتی توانست اعتیادش را ترک کند یک مغازه مکانیکی اجاره کرد تا سر و سامانی به زندگیش بدهد اما نازنین از دست رفته بود؛ او بود و جن‌های خیالی و زندگی بر باد رفته که خودش ساخته بود. دو سال بعد پزشک دستور بستری شدن نازی جن‌گیر را در بیمارستان روانی داد. محمود که مطمئن شد همسرش از دست رفته و وجود او در خانه خطرناک است، او را طلاق داد و با غزل کوچولو به تنهایی زندگی کرد. الان 8 سال است که نازی‌جن‌گیر هر روز در گوشه‌ای از حیاط بیمارستان می‌نشیند و با دوستان خیالی‌اش حرف می‌زند. غزل چند باری به دیدنش آمده اما نتوانسته بیشتر از دو دقیقه کنار نازنین بماند. ای کاش غزل می‌دانست که مادرش می‌خواسته آینده او را نجات دهد و خود را با انتخاب راهی اشتباه فدا کرده است. جن‌های خیالی
وقتی صفحه حوادث روزنامه را خواند و دید زنی با رمالی و جن‌گیری به ثروت زیادی رسیده است به گهواره چوبی و رنگ و رو رفته غزل کوچولو نگاه کرد که با تکان‌های دست او، جیرجیر صدا می‌کرد. چشم‌هایش را در اتاق چرخاند، دیوارهای نمور و رنگ ریخته با قاب‌عکس‌های زنگ زده را دید، سال‌‌ها می‌شد به خانه بخت رفته بود و هیچ روز خوشی را به خاطر نداشت.
شوهرش فردای روز عروسی وقتی برای فروش محموله مواد از خانه بیرون رفت گرفتار شد و به زندان افتاد، نازنین خواست طلاق بگیرد اما چشم غره‌های پدرش و نیش و کنایه‌های مادرش امان را از او گرفت. پنج سال در مسیر زندان برای ملاقات محمود، او را شکسته‌تر می‌کرد، هر بار که مهری به دستش می‌زدند تا وارد محوطه زندان شود خود را حقیر می‌دید و آرزو می‌کرد هر شب که می‌‌خوابد طلوع صبح را نبیند. با زنان زیادی در اتاق ملاقات زندان‌ها آشنا شد؛ همه جور، با فرهنگ و رفتارهای متفاوت. شب‌ها از ترس مادر شوهرش بی‌صدا گریه می‌کرد و ثانیه‌‌ها را برای دیدن محمود خارج از پشت میله‌های زندان می‌شمرد.
روز آزادی رسید و ای کاش می‌مرد و آن روز را نمی‌دید. فقط یک هفته دوام آورد. محمود که بشدت معتاد شده بود با یک میهمانی کوتاه‌مدت باز به زندان بازگشت، اما این بار نازنین تنها نبود.
شب‌ها با بچه‌ای که در شکم داشت حرف می‌زد، منتظر مسافری بود که بتواند دنیای او را تغییر دهد، نیاز به غذای خوب داشت اما خانواده شوهرش مانند بیگانه با او رفتار مي‌كردند و اگر کنیزی خانه آنها را نمی‌کرد حتما محتاج غذای خانه پدر خودش می‌شد. احساس بدی داشت اما غزل کوچولو تنهایی او را پر کرده بود، دلخوشی‌اش خنده‌های دختر کوچولویشان بود اما وقتی او مریض می‌شد و نازنین پول درمانش را نداشت، چه سختی‌ای پیش رویش قرار می‌گرفت، باید التماس خانواده شوهر می‌کرد تا پول دکتر را بگیرد.
گهواره از جیرجیر افتاد، نازنین تصمیم گرفته بود روی پای خود بایستد و اجازه ندهد مشکلات او را به زانو دربیاورند، می‌خواست از هر چه دارد برای آینده دخترش مایه بگذارد. باید سری به قلک پنهانی خود می‌زد، مقداری پول پس‌انداز داشت، همه را در کیف خود گذاشت و به بازار رفت. خیلی چرخید تا یک کتاب خطی به درد نخور و پاره پوره پیدا کرد، یک چشم نظر، دو پیچ مسی رنگ، دو استوانه برنجی و... خرید. در خانه به مادرشوهرش گفت که کاری پیدا کرده تا با خدمتکاری در خانه‌های مردم پول در‌بیاورد، قول داد در محله‌هایی کار کند که هیچ‌کس او و خانواده شوهرش را نمی‌شناسند. چادری را با طرز خاصی دور کمرش بست، به تن غزل کوچولو لباس روستایی کرد، یک سربند زنجیری بست، حلقه‌ای را داخل بینی‌اش گذاشت و به راه افتاد. هنوز دو هفته نگذشته بود که نازنین به زن جن‌گیر معروف شد، او در پارک‌ها بساط پهن می‌کرد و در برابر مشتریانش که اکثرا زن بودند، داستانسرایی می‌کرد و نه‌تنها جن‌ها را تسلیم وردهای خود می‌کرد بلکه ساعت‌ها با آنها حرف می‌زد و ترجمهکلمات عجیب و غریبش را به مشتریان خود می‌گفت.
اصلا باور نمی‌کرد به این زودی معروف شود؛ نازی جن‌گیر زبان به زبان چرخید به طوری که از همه جای تهران برای دیدن او به پارک می‌آمدند.
یک بار که پلیس به نازنین گیر داد، او مجبور شد پارک را ترک کند و
این بار با پولی که داشت اتاقی اجاره کرد، پنجره‌های آن را با پارچه سبز پوشاند، قوی سفیدرنگی روی چهارپایه‌ای در وسط اتاق گذاشت، لامپ‌های لوستر را یکی در میان رنگ‌های سفید، قرمز، سبز، آبی و زرد گذاشت و خودش با لباس سرتاسر سبز‌رنگ پشت قو نشست.
همه خرافاتی‌ها به سمت محل جن‌گیری او سرازیر می‌شدند، گاهی وقتی با شنیدن ادعاهای زنان یا حتی مردانی که از مزاحمت‌های جن‌ها به تنگ آمده بودند نسخه‌های عجیب و غریب تجویز می‌کرد و خودش به خنده می‌افتاد.
نازنین برای اینکه رفتارش را واقعی جلوه دهد با ادبیات عجیبی دقایقی با جن‌ها حرف می‌زد، گاهی هم به طالع‌بینی و پیشگویی می‌پرداخت و با مهارت خاصی همه را به راحتی فریب می‌داد. او وقتی شب‌ها به خانه برمی‌گشت، مادرشوهرش در رفتارهای نازنین چیزهای غیرعادی می‌دید. این زن گاهی خود به خود می‌خندید یا حرف‌های غیرمعمولی می‌زد، بیشتر اوقات سقف اتاق را نگاه می‌کرد و کارهایش مقداری وحشت‌آور بود.
هیچ‌کس این موضوع را جدی نگرفت، نازنین از ترس خانواده شوهرش بیشتر درآمد خود را در بانک گذاشته بود و تنها مقداری از دستمزد را به عنوان حقوق کلفتی‌اش با خود به خانه می‌برد. یک روز زنی که از روستایی در 500 کیلومتری تهران آمده بود، گفت که نوزاد دو ماهه‌اش مدام با جن‌ها دعوا دارد و جن‌ها با حمله به او نه‌تنها گازش می‌گیرند بلکه سر و صورتش را چنگ می‌زنند. نازی جن‌گیر، ساعتی با انداختن تاس، خواندن کلمات نامفهوم کتابی و حرف زدن با شاه جن‌ها رو به سمت زن روستایی کرد و گفت: باید شب‌ها دور نوزادت 100 شمع روشن بگذاری و نیم ساعت با همان زبان فارسی بگویی جن‌ها دور شوید، پس از 40 شبانه روز دیگر جنی مزاحم نخواهد شد.
این تجویز مضحک، دل زن روستایی را شاد کرد، 40 روز بعد این زن با خوشحالی نزد نازی جن‌گیر بازگشت و اعتراف کرد دیگر جنی وجود ندارد.
شاید خود نازنین تعجب کرده بود اما به اندازه‌ای دروغ‌هایش را تکرار می‌کرد که خودش به این باور رسید و احساس کرد رابطه نزدیکی با جن‌ها دارد.
انگار همین دیروز بود که می‌خواست با فریبکاری پولی به دست آورد. او بدون اینکه مطلع باشد خواهر کوچک‌تر این نوزاد از روی حسادت، این پسر بچه را اذیت می‌کرده است و حالا دیگر کاري به او ندارد، به خودباوری رسید.
جن‌های خیالی شده بودند همه چیز این زن، پول خوبی به دست می‌آورد اما رفتارهای عجیبی داشت. وقتی محمود از زندان آزاد شد نازنین با دعوای حسابی‌ای که در خانه مادرشوهرش رخ داده بود به همراه غزل کوچولو آنجا را ترک کرده بود و خانه‌ای اجاره‌ای داشت.
محمود دلتنگ زن و بچه‌اش بود اما باور نمی‌کرد نازنین مظلوم را در آن حالت خشن و تندخو ببیند. شب نخست، محمود با صدای عجیبی از خواب پرید و دید نازنین روی چوبی نشسته و با پرت و پلاگویی انگار با غریبه‌ای حرف می‌زند، وقتی چراغ را روشن کرد متوجه شد غزل کوچولو از ترس در گوشه‌ای کز کرده و گریه می‌کند.محمود با فریادی نازنین را از آن حالت خارج کرد و خواست دلیل این کارهایش را بگوید. گریه و خنده‌های توأم نازنین کافی بود تا محمود تصور کند او دیوانه شده است. نازنین تحت درمان دکتر قرار گرفت، او بیماری روانی سختی داشت. محمود با پول‌های همسرش وقتی توانست اعتیادش را ترک کند یک مغازه مکانیکی اجاره کرد تا سر و سامانی به زندگیش بدهد اما نازنین از دست رفته بود؛ او بود و جن‌های خیالی و زندگی بر باد رفته که خودش ساخته بود. دو سال بعد پزشک دستور بستری شدن نازی جن‌گیر را در بیمارستان روانی داد. محمود که مطمئن شد همسرش از دست رفته و وجود او در خانه خطرناک است، او را طلاق داد و با غزل کوچولو به تنهایی زندگی کرد. الان 8 سال است که نازی‌جن‌گیر هر روز در گوشه‌ای از حیاط بیمارستان می‌نشیند و با دوستان خیالی‌اش حرف می‌زند. غزل چند باری به دیدنش آمده اما نتوانسته بیشتر از دو دقیقه کنار نازنین بماند. ای کاش غزل می‌دانست که مادرش می‌خواسته آینده او را نجات دهد و خود را با انتخاب راهی اشتباه فدا کرده است. ارسال نظر
پربیننده