پنج بار مردی ناشناس با جثه‌ای کوچک پا به درون شب‌های مه‌آلود لندن گذاشت، پنج بار با زنان خیابانی صحبت کرد، آنها را به تاریکی کشانید و به نحوی بی‌رحمانه به قتل رسانید. کارآگاهان حرفه‌ای و آماتور فرضیه‌های گوناگونی درباره اینکه مرد ناشناس کیست، ارائه کردند، سرانجام هیچ کس پاسخ اصلی را پیدا نکرد و جنایات بی‌رحمانه او در پرده ابهام باقی ماند. محله جنوب شرقی لندن در زمان ویکتوریا لکه ننگی بر دامن انگلستان بود. خانه‌های پست و مخروبه در دو سوی خیابان‌ها سر برافراشته بودند. کوچه و خیابان‌ها غارهای تاریکی بودند که درون آنها در زیر نور شمع انبوه جماعت خلافکار در هم می‌لولیدند.
در بیرون نیز افراد مفلوک و تبهکار به زندگانی خود ادامه می‌دادند.«جک درنده» یا «جک آدمکش» در 1888 پا به چنین معرکه‌ای گذاشت و همراه خود ترس، وحشت و هراس را به ارمغان آورد. «ماری آن نیکولاس» به پایان خط رسیده بود حتی قادر به پرداخت 4 پنی برای خوابیدن در نوانخانه نبود. تمام خنزر و پنزرهایش را فروخته بود، وقتی مردی کوچک اندام در خیابان جلوی او ظاهر شد، ماری زیاد نترسید اما وقتی فهمید اوضاع خراب است که دیر شده بود، قاتل به پشت سر او جهید و دهانش را گرفت و گردنش را برید، فردا صبح گاریچی جسد مثله شده او را پیدا کرد. فرمانروایی قاتل آغاز شده بود. دقیقا هفت روز بعد، جنایت دیگری به وقوع پیوست. مقتول، زن 47 ساله‌ای بود به نام «آنی جاپمن» که به آنی سیاه معروف بود و بر اثر بیماری تنفسی رو به مرگ بود که قاتل مرگ او را تسریع کرد. جسد او صبح زود توسط مغازه‌داری پیدا شد. محله «وایت چاپل»را ترس همراه با شایعات گوناگون فرا گرفت. شایع بود که قاتل چاقوی خود را در کیسه‌ای به همراه دارد، مردم تصمیم گرفتند هر کسی را که کیسه‌ای به همراه داشت تعقیب کنند و به همين خاطر زد و خورد‌هایی به وقوع پیوست. گروه‌هایی تشکیل شد تا محافظت از خیابان‌ها را بر عهده گیرند، پلیس ده‌ها نفر را دستگیر کرد اما قاتل هیچ ردی به جا نگذاشته بود؛ تنها پزشکان اداره پلیس فهمیده بودند که قاتل
چپ دست است و اطلاعات وسیع پزشکی دارد! جراح متخصص اظهار کرد که قتل‌ها در نهایت دقت و مهارت انجام شده است. در شب 30 سپتامبر، قاتل 2 زن دیگر را به قتل رساند و تنها رد پای موجود را به جا گذاشت.«لیزا» در حالی پیدا شد که از گلویش خون می‌ریخت. جسد «کیت ادواردز» ترسناک‌تر از آن یکی بود و چند خیابان آن طرف‌تر پیدا شد. از محل جسد رد خون تا پشت خانه‌ای امتداد می‌یافت. در آنجا با گچ نوشته شده بود: «گداها مقصر نیستند» اما آیا معنای این جمله آن بود که قاتل یک فقیر است که از سر خشم و انتقام از جهان دست به این جنایت زده یا فرد دیوانه‌ای بود که خود نیز مجری قانون شده بود؟! معنای پیام هر چه بود می‌توانست اهمیت فراوانی داشته باشد اما موضوع به طور کامل بررسی نشد زیرا این مدرک بدون دلیل منطقی از میان رفت؛ «سر چارلز وارون» رئیس
« اسکاتلندیارد» دستور داد نوشته پاک شود. لندن در وحشت این 2 جنایت آخری فرو رفته بود و شایعات بیشتر و بیشتر می‌شد. می‌گفتند قاتل دکتری دیوانه است، می‌گفتند مردی وحشی و لهستانی است، یا مامور مخفی روس و طرفدار تزار که سعی در بی‌آبرو کردن پلیس دارد، یا یک مخبط اخلاقگرا که بی‌اخلاقی در جامعه او را برانگیخته است. حتی گفته می‌شد قاتل، قابله‌ای دیوانه است و... . هیچکس واقعیت را نفهمید، قاتل اصلی ناشناس ماند و در 9 نوامبر قتلی دیگر اتفاق افتاد. آخرین نفر «ماری مکی» 25 ساله بود؛ عابری که او رامی شناخت متوجه شد ماری به سوی مردی کوچک اندام و خوش پوش با سبیلی باریک و کلاه شاپو رفته. جسد او فردا پیدا شد. ماری آخرین قربانی «جک آدم کش» بود، جنایات دیگر تکرار نشد. کارآگاهان سعی فراوان در پیدا کردن او کردند، اما نتیجه‌ای به دست نیامد. پرونده در اسکاتلند یارد بایگانی شد و چنین گفته شد که تا سال 1991 حقیقت ماجرا در دسترس عموم قرار نخواهد گرفت. (البته این حقیقت با کمی تاخیر در سال 2000 در دسترس قرار گرفت که باور کردنی نبود). ولی آنچه مسلم است که جک هرگاه مبادرت به قتلی می‌کرد در تاریکی کوچه‌ها به راحتی ناپدید می‌شد، اگر جک آدم فقیری بود پس آن‌همه اطلاعات پزشکی را از کجا آورده بود؟! که طبق گفته پزشکان این‌گونه مثله کردن اجساد حداقل یک ساعت وقت می‌خواست در حالی که جک در کمتر از چند دقیقه این کار‌ها را انجام می‌داد. در این میان نظریه‌ای توسط نویسنده‌ای به نام «دانیل مارسون» ارائه شد که کمی با منطق همخوانی داشت. او نظریه خود را بر اساس نظر «ملویل مک ناتن» معاون پلیس محلی ارائه داد. او 3 نفر را مظنون قرار داد، دکتر جنایتکاری به نام «مایکل استروگ»، زنی به نام «کوزمافسکی» که از لهستانی‌ها نفرت داشت و وکیل اخراجی به نام «منتاگ جان درت». در آخر او به این نتیجه رسید که درت قاتل است. فارسون با بررسی و مطالعه درباره خانواده درت به این نتیجه رسید. او می‌گوید که خانواده درت نیز مونتاگ جان را قاتل می‌دانستند. عموی او پزشک بود و مطب او با جنایت آخری فاصله اندکی داشت. مادر درت دیوانه بوده است، شاید خود درت نیز گهگاه دچار جنون می‌شده. درت هیچگاه توقیف نشد. جسد درت هفت هفته بعد در رود تیمز پیدا شد. آیا او دست به خودکشی زده بود یا خود قربانی جنایت دیگری شده بود؟ تنها کسی که حقیقت را می‌دانست خود جک بود.
***
یک روایت دیگر ماجرا را چنین توضیح می‌دهد: بین ششم اوت و نهم نوامبر سال 1888 پنج زن در شهر«لندن»کشته شدند. قتل‌ها شبیه یکدیگر بود و نشان می‌داد که قاتل تمام آنها باید یک نفر باشد. «اسکاتلندیارد» و کارآگاهان پرونده نام این قاتل بیرحم را «جک درنده» خطاب می‌کردند. چون او به وسیله چاقو قربانیانش را به شکل وحشیانه‌ای سلاخی کرده بود! سال‌هاست که هیچ جنایتکاری تا این اندازه روی قوه تخیل مردم اثر نگذاشته است چراکه « جک درنده» یا «جک آدمکش» موضوع مقالات و داستان‌های بی‌شماری در جراید شد و کارهای فجیع او منشأ بسیاری از فیلم‌های سینمایی و تلویزیونی شد. او قربانیان خویش را از کوچه و خیابان بر می‌گزید و با سخنوری اعتماد آنها را جلب می‌کرد. قربانیان وی جملگی افراد فاسد بودند و تا مدت‌ها این گمان می‌رفت که «جک درنده» به خاطره مبارزه با فساد دست به کشتار می‌زند. توصیف شاهدان از ظاهر او یکسان است. او کلاه شاپو بر سر می‌گذاشت و مثل آدم‌های متشخص صحبت می‌کرد، با این وجود او هرگز دستگیر نشد! تنها چیزی که درباره او می‌توان گفت این است که وی در مدت سه ماه پنج قربانی برجا گذاشت و دیگر دست از فعالیت کشید. او چه کسی بود؟! چگونه می‌توانست پلیس را به تمسخر بگیرد و قبل از دستگیری بگریزد؟! از رفتارهای عجیب جنایی او می‌توان به این نیز اشاره داشت که وی قبل و بعد از هر جنایتش به نوشتن شرح آنها می‌پرداخت! وقتی «سر چارلز وارون» رئیس اسکاتلندیارد پا به صحنه یکی از جنایات وی گذاشت نوشته‌ای با گچ روی دیوار دید که بی‌تردید متعلق به قاتل بود! ولی آیا همان نوشته یک سرنخ نبود؟! مردم متعجب شده بودند، آیا پلیس واقعا سر درگم شده بود یا اینکه چیزی را مخفی می‌کرد! شایعات روز به روز زیادتر می‌شدند.«جک آدمکش» مثل جنتلمن‌ها حرف می‌زد، قیافه‌ای نجیب‌زاده داشت، پس باید مقام مهمی در حکومت داشته باشد، شاید هم خون سلطنتی در رگ‌هایش روان بود! بی‌تردید این شایعات تا حدودی نیز رنگ و بوی واقعی داشتند، ولی حقیقت باور نکردنی‌تر از آنچه بود که مردم تصور می‌کردند! «جک درنده» یک کارمند جزء نبود حتی یک عضو خرده پای خانواده سلطنتی نیز نبود. دوستانش او را «ادی» صدا می‌زدند و مردم وی را با القاب «البرت ویکتور کریستن ادوارد»، «دوک کلارنس» و «آوندال» می‌شناختند. از همه مهم‌تر اینکه وی شخص مورد علاقه ملکه «ویکتوریا» و پادشاه انگلستان به حساب می‌آمد. پدرش از شاهزاده‌های استان «ولز» بود و رابطه‌ای تنگاتنگ با دربار داشت. حتی برخی معتقدند که وی از نواده‌های «ادوارد هفتم» بوده است! خواهرش «ماود» ملکه آینده نروژ بود و برادر جوان‌ترش «جورج» نام داشت که بعدها تحت‌عنوان پادشاه «جورج پنجم» به تخت سلطنت نشست. این موضوع تا 79 سال پس از مرگ وی به‌صورت مسکوت و محرمانه باقی ماند و تنها در سال 1970 میلادی بود که دکتر«توماس استوول» با معرفی کردن قاتل از این جنایت در حضور خانواده سلطنتی پرده برداری کرد. دکتر«استوول» این حقیقت تکان‌دهنده را 50 سال تمام در قلبش نگاه داشته بود و عمدا از افشای آن خودداری می‌کرد. او نمی‌توانست درگیر ماجرایی شود که بعدا پشیمانی به بار می‌آورد! دکتر « استوول» در جوانی تحت نظارت دکتر «سر ویلیام گال» پزشک سلطنتی، مشغول به کار بود. دکتر «گال» دختری به‌نام «کارولین» داشت که گاهي اوقات به دفترچه یادداشت‌های پدرش سرک می‌کشید و برخی از جزئیات مندرج را به دکتر « استوول» منتقل می‌کرد. دکتر «گال» ادی را به خاطر مرضی که قوای جسمی و روحی او را مختل می‌کرد، تحت مداوا قرار داده بود و آنگونه که در یادداشت‌ها پیداست، بعد از چهار جنایت وی را در یک بیمارستان خصوصی روانی بستری کرده بودند، ولی موفق به فرار شد و برای پنجمین بار دست به جنایت زد. آنگونه که از دفترهای قدیمی اداره پلیس پیداست، در آن روزگار «سرچارلز وارون» از شغل ریاست اسکاتلندیارد استعفا داد چرا که وجدانش اجازه نمی‌داد تا راز وحشتناک‌ترین جنایتکار انگلیسی را همچنان مسکوت بگذارد و بی‌توجه به کارش ادامه دهد. طبق گفته دکتر «استوول»، ادی بعدها آثاری از بهبودی نشان داد. او به یک سفر دریایی پنج ماهه رفت و در سال 1891 میلادی چند هفته پس از مراجعت از سفردرگذشت. علت مرگ ذات‌الریه عنوان شده بود. او موقع مرگ فقط 28 سال سن داشت. چیزی که به یقین می‌توان گفت این است که اگر وی تا زمان فوت پدرش به سال 1910 میلادی زنده می‌ماند به‌جای برادر کوچک‌ترش«جورج» پادشاه انگلستان می‌شد! یعنی شرورترین جانی تاریخ انگلستان ممکن بود بر امپراتوری بریتانیا حکومت کند.
نويسنده: حسين محراب قاتل یا پادشاه؟
پنج بار مردی ناشناس با جثه‌ای کوچک پا به درون شب‌های مه‌آلود لندن گذاشت، پنج بار با زنان خیابانی صحبت کرد، آنها را به تاریکی کشانید و به نحوی بی‌رحمانه به قتل رسانید. کارآگاهان حرفه‌ای و آماتور فرضیه‌های گوناگونی درباره اینکه مرد ناشناس کیست، ارائه کردند، سرانجام هیچ کس پاسخ اصلی را پیدا نکرد و جنایات بی‌رحمانه او در پرده ابهام باقی ماند. محله جنوب شرقی لندن در زمان ویکتوریا لکه ننگی بر دامن انگلستان بود. خانه‌های پست و مخروبه در دو سوی خیابان‌ها سر برافراشته بودند. کوچه و خیابان‌ها غارهای تاریکی بودند که درون آنها در زیر نور شمع انبوه جماعت خلافکار در هم می‌لولیدند.
در بیرون نیز افراد مفلوک و تبهکار به زندگانی خود ادامه می‌دادند.«جک درنده» یا «جک آدمکش» در 1888 پا به چنین معرکه‌ای گذاشت و همراه خود ترس، وحشت و هراس را به ارمغان آورد. «ماری آن نیکولاس» به پایان خط رسیده بود حتی قادر به پرداخت 4 پنی برای خوابیدن در نوانخانه نبود. تمام خنزر و پنزرهایش را فروخته بود، وقتی مردی کوچک اندام در خیابان جلوی او ظاهر شد، ماری زیاد نترسید اما وقتی فهمید اوضاع خراب است که دیر شده بود، قاتل به پشت سر او جهید و دهانش را گرفت و گردنش را برید، فردا صبح گاریچی جسد مثله شده او را پیدا کرد. فرمانروایی قاتل آغاز شده بود. دقیقا هفت روز بعد، جنایت دیگری به وقوع پیوست. مقتول، زن 47 ساله‌ای بود به نام «آنی جاپمن» که به آنی سیاه معروف بود و بر اثر بیماری تنفسی رو به مرگ بود که قاتل مرگ او را تسریع کرد. جسد او صبح زود توسط مغازه‌داری پیدا شد. محله «وایت چاپل»را ترس همراه با شایعات گوناگون فرا گرفت. شایع بود که قاتل چاقوی خود را در کیسه‌ای به همراه دارد، مردم تصمیم گرفتند هر کسی را که کیسه‌ای به همراه داشت تعقیب کنند و به همين خاطر زد و خورد‌هایی به وقوع پیوست. گروه‌هایی تشکیل شد تا محافظت از خیابان‌ها را بر عهده گیرند، پلیس ده‌ها نفر را دستگیر کرد اما قاتل هیچ ردی به جا نگذاشته بود؛ تنها پزشکان اداره پلیس فهمیده بودند که قاتل
چپ دست است و اطلاعات وسیع پزشکی دارد! جراح متخصص اظهار کرد که قتل‌ها در نهایت دقت و مهارت انجام شده است. در شب 30 سپتامبر، قاتل 2 زن دیگر را به قتل رساند و تنها رد پای موجود را به جا گذاشت.«لیزا» در حالی پیدا شد که از گلویش خون می‌ریخت. جسد «کیت ادواردز» ترسناک‌تر از آن یکی بود و چند خیابان آن طرف‌تر پیدا شد. از محل جسد رد خون تا پشت خانه‌ای امتداد می‌یافت. در آنجا با گچ نوشته شده بود: «گداها مقصر نیستند» اما آیا معنای این جمله آن بود که قاتل یک فقیر است که از سر خشم و انتقام از جهان دست به این جنایت زده یا فرد دیوانه‌ای بود که خود نیز مجری قانون شده بود؟! معنای پیام هر چه بود می‌توانست اهمیت فراوانی داشته باشد اما موضوع به طور کامل بررسی نشد زیرا این مدرک بدون دلیل منطقی از میان رفت؛ «سر چارلز وارون» رئیس
« اسکاتلندیارد» دستور داد نوشته پاک شود. لندن در وحشت این 2 جنایت آخری فرو رفته بود و شایعات بیشتر و بیشتر می‌شد. می‌گفتند قاتل دکتری دیوانه است، می‌گفتند مردی وحشی و لهستانی است، یا مامور مخفی روس و طرفدار تزار که سعی در بی‌آبرو کردن پلیس دارد، یا یک مخبط اخلاقگرا که بی‌اخلاقی در جامعه او را برانگیخته است. حتی گفته می‌شد قاتل، قابله‌ای دیوانه است و... . هیچکس واقعیت را نفهمید، قاتل اصلی ناشناس ماند و در 9 نوامبر قتلی دیگر اتفاق افتاد. آخرین نفر «ماری مکی» 25 ساله بود؛ عابری که او رامی شناخت متوجه شد ماری به سوی مردی کوچک اندام و خوش پوش با سبیلی باریک و کلاه شاپو رفته. جسد او فردا پیدا شد. ماری آخرین قربانی «جک آدم کش» بود، جنایات دیگر تکرار نشد. کارآگاهان سعی فراوان در پیدا کردن او کردند، اما نتیجه‌ای به دست نیامد. پرونده در اسکاتلند یارد بایگانی شد و چنین گفته شد که تا سال 1991 حقیقت ماجرا در دسترس عموم قرار نخواهد گرفت. (البته این حقیقت با کمی تاخیر در سال 2000 در دسترس قرار گرفت که باور کردنی نبود). ولی آنچه مسلم است که جک هرگاه مبادرت به قتلی می‌کرد در تاریکی کوچه‌ها به راحتی ناپدید می‌شد، اگر جک آدم فقیری بود پس آن‌همه اطلاعات پزشکی را از کجا آورده بود؟! که طبق گفته پزشکان این‌گونه مثله کردن اجساد حداقل یک ساعت وقت می‌خواست در حالی که جک در کمتر از چند دقیقه این کار‌ها را انجام می‌داد. در این میان نظریه‌ای توسط نویسنده‌ای به نام «دانیل مارسون» ارائه شد که کمی با منطق همخوانی داشت. او نظریه خود را بر اساس نظر «ملویل مک ناتن» معاون پلیس محلی ارائه داد. او 3 نفر را مظنون قرار داد، دکتر جنایتکاری به نام «مایکل استروگ»، زنی به نام «کوزمافسکی» که از لهستانی‌ها نفرت داشت و وکیل اخراجی به نام «منتاگ جان درت». در آخر او به این نتیجه رسید که درت قاتل است. فارسون با بررسی و مطالعه درباره خانواده درت به این نتیجه رسید. او می‌گوید که خانواده درت نیز مونتاگ جان را قاتل می‌دانستند. عموی او پزشک بود و مطب او با جنایت آخری فاصله اندکی داشت. مادر درت دیوانه بوده است، شاید خود درت نیز گهگاه دچار جنون می‌شده. درت هیچگاه توقیف نشد. جسد درت هفت هفته بعد در رود تیمز پیدا شد. آیا او دست به خودکشی زده بود یا خود قربانی جنایت دیگری شده بود؟ تنها کسی که حقیقت را می‌دانست خود جک بود.
***
یک روایت دیگر ماجرا را چنین توضیح می‌دهد: بین ششم اوت و نهم نوامبر سال 1888 پنج زن در شهر«لندن»کشته شدند. قتل‌ها شبیه یکدیگر بود و نشان می‌داد که قاتل تمام آنها باید یک نفر باشد. «اسکاتلندیارد» و کارآگاهان پرونده نام این قاتل بیرحم را «جک درنده» خطاب می‌کردند. چون او به وسیله چاقو قربانیانش را به شکل وحشیانه‌ای سلاخی کرده بود! سال‌هاست که هیچ جنایتکاری تا این اندازه روی قوه تخیل مردم اثر نگذاشته است چراکه « جک درنده» یا «جک آدمکش» موضوع مقالات و داستان‌های بی‌شماری در جراید شد و کارهای فجیع او منشأ بسیاری از فیلم‌های سینمایی و تلویزیونی شد. او قربانیان خویش را از کوچه و خیابان بر می‌گزید و با سخنوری اعتماد آنها را جلب می‌کرد. قربانیان وی جملگی افراد فاسد بودند و تا مدت‌ها این گمان می‌رفت که «جک درنده» به خاطره مبارزه با فساد دست به کشتار می‌زند. توصیف شاهدان از ظاهر او یکسان است. او کلاه شاپو بر سر می‌گذاشت و مثل آدم‌های متشخص صحبت می‌کرد، با این وجود او هرگز دستگیر نشد! تنها چیزی که درباره او می‌توان گفت این است که وی در مدت سه ماه پنج قربانی برجا گذاشت و دیگر دست از فعالیت کشید. او چه کسی بود؟! چگونه می‌توانست پلیس را به تمسخر بگیرد و قبل از دستگیری بگریزد؟! از رفتارهای عجیب جنایی او می‌توان به این نیز اشاره داشت که وی قبل و بعد از هر جنایتش به نوشتن شرح آنها می‌پرداخت! وقتی «سر چارلز وارون» رئیس اسکاتلندیارد پا به صحنه یکی از جنایات وی گذاشت نوشته‌ای با گچ روی دیوار دید که بی‌تردید متعلق به قاتل بود! ولی آیا همان نوشته یک سرنخ نبود؟! مردم متعجب شده بودند، آیا پلیس واقعا سر درگم شده بود یا اینکه چیزی را مخفی می‌کرد! شایعات روز به روز زیادتر می‌شدند.«جک آدمکش» مثل جنتلمن‌ها حرف می‌زد، قیافه‌ای نجیب‌زاده داشت، پس باید مقام مهمی در حکومت داشته باشد، شاید هم خون سلطنتی در رگ‌هایش روان بود! بی‌تردید این شایعات تا حدودی نیز رنگ و بوی واقعی داشتند، ولی حقیقت باور نکردنی‌تر از آنچه بود که مردم تصور می‌کردند! «جک درنده» یک کارمند جزء نبود حتی یک عضو خرده پای خانواده سلطنتی نیز نبود. دوستانش او را «ادی» صدا می‌زدند و مردم وی را با القاب «البرت ویکتور کریستن ادوارد»، «دوک کلارنس» و «آوندال» می‌شناختند. از همه مهم‌تر اینکه وی شخص مورد علاقه ملکه «ویکتوریا» و پادشاه انگلستان به حساب می‌آمد. پدرش از شاهزاده‌های استان «ولز» بود و رابطه‌ای تنگاتنگ با دربار داشت. حتی برخی معتقدند که وی از نواده‌های «ادوارد هفتم» بوده است! خواهرش «ماود» ملکه آینده نروژ بود و برادر جوان‌ترش «جورج» نام داشت که بعدها تحت‌عنوان پادشاه «جورج پنجم» به تخت سلطنت نشست. این موضوع تا 79 سال پس از مرگ وی به‌صورت مسکوت و محرمانه باقی ماند و تنها در سال 1970 میلادی بود که دکتر«توماس استوول» با معرفی کردن قاتل از این جنایت در حضور خانواده سلطنتی پرده برداری کرد. دکتر«استوول» این حقیقت تکان‌دهنده را 50 سال تمام در قلبش نگاه داشته بود و عمدا از افشای آن خودداری می‌کرد. او نمی‌توانست درگیر ماجرایی شود که بعدا پشیمانی به بار می‌آورد! دکتر « استوول» در جوانی تحت نظارت دکتر «سر ویلیام گال» پزشک سلطنتی، مشغول به کار بود. دکتر «گال» دختری به‌نام «کارولین» داشت که گاهي اوقات به دفترچه یادداشت‌های پدرش سرک می‌کشید و برخی از جزئیات مندرج را به دکتر « استوول» منتقل می‌کرد. دکتر «گال» ادی را به خاطر مرضی که قوای جسمی و روحی او را مختل می‌کرد، تحت مداوا قرار داده بود و آنگونه که در یادداشت‌ها پیداست، بعد از چهار جنایت وی را در یک بیمارستان خصوصی روانی بستری کرده بودند، ولی موفق به فرار شد و برای پنجمین بار دست به جنایت زد. آنگونه که از دفترهای قدیمی اداره پلیس پیداست، در آن روزگار «سرچارلز وارون» از شغل ریاست اسکاتلندیارد استعفا داد چرا که وجدانش اجازه نمی‌داد تا راز وحشتناک‌ترین جنایتکار انگلیسی را همچنان مسکوت بگذارد و بی‌توجه به کارش ادامه دهد. طبق گفته دکتر «استوول»، ادی بعدها آثاری از بهبودی نشان داد. او به یک سفر دریایی پنج ماهه رفت و در سال 1891 میلادی چند هفته پس از مراجعت از سفردرگذشت. علت مرگ ذات‌الریه عنوان شده بود. او موقع مرگ فقط 28 سال سن داشت. چیزی که به یقین می‌توان گفت این است که اگر وی تا زمان فوت پدرش به سال 1910 میلادی زنده می‌ماند به‌جای برادر کوچک‌ترش«جورج» پادشاه انگلستان می‌شد! یعنی شرورترین جانی تاریخ انگلستان ممکن بود بر امپراتوری بریتانیا حکومت کند.
نويسنده: حسين محراب ارسال نظر
پربیننده