در عين ناباوري، رئال به ضعف كادر فني خود باخت، فصل را بدون جام تمام كرد و در حالي كه خوشبين‌ترين اتلتيكويي‌ها هم باور نداشتند، پس از 14 سال در داربي مادريد بازنده شد. مورينيو توانست لكه ننگ تاريخ رئال را به نام خود ثبت كند. مربي پرتغالي با اشتباهات فاحش فني، رقم‌زننده تلخ‌ترين شب تاريخ رئال در چند سال اخير بود، شبي كه رئال‌مادريد پس از 14 سال به اتلتيكو، رقيب ديرينه باخت، آن هم نه در يك بازي عادي، بلكه در نبردي كه سرنوشت يك جام را مشخص مي‌كرد!
مربي پرتغالي براي اولين بار در سال‌هاي مربيگري خود، فصل را بدون بردن حتي يك جام به پايان رساند تا مشخص نشود كه بيش از نيم ميليارد هزينه‌اي كه در 4 سال اخير توسط پرز پاي اين تيم ريخته شده چه نتيجه‌اي داده، تا رئال با داشتن كريستيانو رونالدو، بهترين بازيكن جهان مغلوب اتلتيكويي شود كه سرمايه و هزينه تيمش يك‌دهم رئال هم نيست.
شايد انگشت اتهام را بتوان بيش از هر كسي به سمت مورينيو گرفت. كسي كه كينه‌جويي شخصي خود را به منافع تيم ترجيح داد و آلبيولي را جاي په‌په در تركيب قرار داد كه هر كسي مي‌دانست چه مدافع پراشتباه و نامطمئني است. ايكر كاسياس، بهترين دروازه‌بان جهان را با خودخواهي تمام روي نيمكت نشاند تا حاصلش اشتباهات ديه‌گو لوپز در اولين و احتمالا آخرين فينال عمرش باشد. در حالي كه مي‌توانست بازي را 90 دقيقه‌اي تمام كند، تعويض‌هايش را به وقت تلف شده موكول كرد، آن هم تعويض‌هايي كه تنها از يك مربي خام بر‌مي‌آمد نه يك مربي خاص. اصلا مشخص نبود چرا رئالي كه در 14 سال اخير نشان داده مي‌تواند اتلتيكو را در 90 دقيقه شكست دهد، بايد اينقدر محتاطانه بازي كند و كار را به وقت‌هاي اضافه بكشاند؟
اتلتيكو در نيمه اول تيم برتر ميدان بود. تيم سيمئونه از نظر تدافعي منسجم بود و در حملات نيز زهردار عمل مي‌كرد. رئال نيز تلاش كرد از تك‌موقعيت‌هايش استفاده كند و بالاخره توسط كريستيانو به گل رسيد. روي ارسال از روي نقطه كرنر، اين كريستيانو بود كه بالاتر از فالكائو به هوا پريد و با يك پرواز بلند، توپ را با ضربه سر به كنج دروازه كورتوا فرستاد.
پس از آن اتلتيكو بازي را در اختيار داشت و رئال به ضدحملات دل مي‌بست. فالكائو در ميانه زمين، آلبيول را محو كرد و يك پاس عمقي عالي را براي ديه‌گو كاستا فرستاد تا بازيكن برزيلي با شوتي نرم و دقيق، دروازه ديه‌گو لوپزي را كه خوب شيرجه نزده بود، بگشايد. رئال دفاع مي‌كرد و به نظر مي‌رسيد كه مي‌خواهد نيمه را با نتيجه 1- صفر تمام كند اما گل ديه‌گو كاستا باعث شد كه شاگردان مورينيو جلو بكشند و در نهايت شوت خوب اوزيل با بدشانسي به تيرك دروازه كورتوا برخورد كرد.
رئال نيمه دوم را بهتر شروع كرد و تيم غالب ميدان بود. به نظر مي‌رسيد تيم مورينيو عزمش را جزم كرده تا كار را در 90 دقيقه تمام كند اما انگار طلسم بازي‌هاي خانگي رئال را گرفته بود. جدي‌ترين موقعيت رئال در نيمه دوم را حركت كريستيانو تشكيل مي‌داد. توپ در موقعيتي تقريبا دروازه خالي به بنزما رسيد كه بازيكن فرانسوي توپ را به تيرك زد. روي ريباند، اوزيل توپ را شوت كرد اما خط دفاع اتلتيكو روي خط توپ را به كرنر فرستاد. موقعيت جدي ديگر در نيمه دوم روي شوت كريستيانو بود كه با ضربه كاشته توپ را به تيرك كورتوا كوبيد. روي برگشت اسين يك موقعيت عالي را به آسمان فرستاد.
بازي در نيمه دوم بشدت تحت تاثير تصميمات داوري بود. كلوس انگار در مديريت بازي مشكل داشت. او در نيمه دوم حركات خشن 2 تيم را به ندرت خطا مي‌گرفت و همين باعث شد در نيمه دوم بازي به خشونت كشيده شود و او چاره‌اي به جز دادن كارت زرد‌هاي مداوم نداشته باشد. خارج شدن بازي از دست داور باعث شد مورينيو با خشم به داور گلايه كند تا توسط تيم داوري از زمين اخراج شود. اتفاقي كه هيچ بعيد نيست در آينده‌اي نزديك هم براي اين مربي رخ دهد اما نه توسط كادر فني بلكه توسط فلورنتينو پرز به واسطه فصل افتضاحي كه نصيب رئال‌مادريد كرد.
جالب اينكه رئالي كه 14 سال بود به اتلتيكو نباخته بود، در 10 دقيقه پاياني بازي سخت تلاش داشت تا بازي به وقت‌هاي اضافه كشيده شود. بازيكنان رئال مدام توپ‌ها را از روي دروازه رد مي‌كردند و با سيستم «بكش زيرش» تلاش مي‌كردند مانع از شكست شوند كه بالاخره اين تاكتيك جواب داد و بازي به وقت‌هاي اضافه كشيده شد.
اما اوج ضعف فني مورينيو وقتي بود كه با 3 تعويض همزمان، در وقت‌هاي اضافه بازي را واگذار كرد. مربي پرتغالي مودريچ و كوئنت‌رائو، از معدود بازيكنان خوب رئال در 90 دقيقه را بيرون كشيد تا دي‌ماريا و آربلوآ را به جايشان وارد زمين كند. اتفاقي كه بيش از هر كسي سيمئونه را خوشحال كرد.
اتلتيكو در نيمه اول وقت‌هاي اضافه كاملا تيم برتر ميدان بود و پس از ايجاد 3 موقعيت جدي، بالاخره روي يك ضربه كرنر و اشتباه ديه‌گو لوپز در خروج، دروازه‌اش باز شد. ويژگي كه مورينيو مدام به آن مي‌نازيد و مي‌گفت به دليل خروج‌هاي ديه‌گو لوپز است كه او را به ايكر كاسياس، بهترين دروازه‌بان جهان ترجيح مي‌دهد!
اوزيل در نيمه دوم وقت‌هاي اضافه يك موقعيت طلايي ديگر را همچون بازي با دورتموند از دست داد تا در ناكامي‌هاي بزرگ فصل رئال، سهم ويژه‌اي داشته باشد و در ادامه به نظر مي‌رسيد كه رفتن مودريچ، ضربه مهلكي به رئال وارد كرده بود. مسلما اگر قرار به تعويض در خط هافبك بود، چابي بشدت براي تعويض شايسته‌تر بود تا مودريچي كه در كل بازي جنگنده و پرتلاش ظاهر شده بود. در نهايت كريستيانو نيز اخراج شد تا نيمكت 2 تيم با هم درگير شوند. روي اين صحنه بشدت جاي خالي مورينيو حس مي‌شد تا بلند شود و انگشت توي چشم مربي حريف كند!
كريستيانو در اين بازي تنها بود. مورينيو تاكتيك ابلهانه بازي وست‌فالن را در اين بازي تكرار كرد و حاصلش چيزي جز شكست نبود. همان تاكتيكي كه بسياري از همان ابتدا باور داشتند استفاده از آن خودكشي است. مشخص نبود كه چرا دي‌ماريايي كه در داربي قبلي يك‌تنه پيش از دقيقه 90 با زدن 2 گل باعث پيروزي تيم شده بود، اين بار تازه از دقيقه 90 وارد ميدان شد! مربي پرتغالي هم با تركيبش هم با تعويض‌هايش و هم با ايده‌هاي تدافعي‌اش تيم را به باختن داد. او ترسيده بود و حاصل ترس نيز چيزي جز مرگ نبود.
حالا مورينيو با خيال راحت مي‌تواند به برنامه‌ريزي براي چلسي، تيم محبوبش فكر كند. طبيعي است كه وقتي او مادريديسموها را نخواهد، مادريديسموها هم او را نخواهند خواست. مربي پرتغالي از 2 هفته پيش به جاي اينكه ذهنش را روي فينال معطوف کند، شروع به توهين به مربيان قبلي خود كرد و گفت از مربيان 21 سال اخير رئال بهتر است اما حالا بايد از خود بپرسد چطور كاري كرد كه كل مربيان 15 سال اخير رئال هم موفق به انجامش نشده بودند؟ در حقيقت هيچ كدام از مربيان قبل از او در داربي مادريد نباخته بودند!