چه اتفاقی افتاد که شما در نقش امام(ره) بازی کردید؟
قبل از اینکه فاز دوم کار شروع شود و نقش حضرت‌امام(ره) به من پیشنهاد شود، انتخاب شده بودم برای نقش پدر حضرت امام(ره) که در آن زمان انجام نشد. این موضوع تقریبا برمی‌گردد به 6 سال پیش، حتی تست گریم هم زدم و آماده رفتن جلوی دوربین بودم، اما به واسطه حضور آقای افخمی در مجلس، کار به انجام نرسید تا اینکه حدود دو، سه سال گذشته شنیدم که کار را دوباره آقای افخمی به دست گرفته‌اند. این بار که زنگ زدند و برای بازی دعوتم کردند من فکر می‌کردم که همچنان برای همان نقش مرا خواسته‌اند، اما وقتی که رفتم آنجا مرا تست گریم زدند برای نقش خود حضرت امام(ره) که برای خودم هم تازگی داشت و تعجب‌برانگیز بود. فکر نمی‌کردم که اصلاً شباهت‌هایی وجود داشته باشد ولی بعد از سه چهار مرحله گریم این اتفاق صورت گرفت و وقتی خودم را در آیینه دیدم تقریباً مثل همه افرادی که عکس‌ها را دیده‌اند شگفت‌زده شده بودم.
چقدر راجع به امام(ره) و نوع رفتار ایشان تحقیق کردید؟
زماني که کار را شروع کردیم با نگاه دیگر و دقتی مضاعف شروع به تحقیق و بررسی فیلم‌هایی که از حضرت امام(ره) گرفته شده و کتاب‌ها و نوشته‌هایی که در مورد ایشان بود، کردم. از افرادی که امام(ره) را از نزدیک می‌شناختند سوال می‌کردم، دیده‌ها و شنیده‌ها را مورد توجه قرار دادم و بعد هم کمک و راهنمایی خود آقای افخمی برای رسیدن به شیوه درست بازی به من یاری رساند و توانستم از عهده نقش برآیم. به هر حال چون نقش، نقشی معاصر است خیلی بازی کردنش سخت و سنگین است.
وقتی فهمیدید که قرار است نقش خود امام(ره) را بازی کنید نگران نبوديد؟
چرا، روزهای اول این اضطراب به سراغم آمد چون احساس می‌کردم که بار سنگینی به دوشم گذاشته شده و نگاه‌های دیگری متوجه نقش بود که می‌دانستم نقش خیلی حساس است و همین موضوع مسؤوليت مرا سنگین‌تر می‌کرد. واقعاً اضطراب داشتم، به آقای افخمی هم گفتم و او هم به من قوت قلب داد و دعوت به آرامش کرد و گفت: «برو جلوی دوربین، من مطمئنم که می‌توانی از عهده نقش برآیی، تو فقط با دقت خیلی بیشتر باید گام برداری چون این نقش باید در درجه اول خیلی شبیه رفتار، منش و حالت‌های امام(ره) باشد و تو می‌توانی اینها را انجام دهی». این بود که من هم به امید خدا شروع به بازی کردم و با تلاش مضاعف و کمک خود آقای افخمی و با وسواس و دقت این کار انجام شد و امیدوارم نتیجه مثبت و خوب باشد.
اضطراب و نگرانی در بازیتان تاثیر منفی نمی‌گذاشت؟
نه، من همان لحظه اول که می‌خواستم جلوی دوربین بروم نگران بودم، اما كم‌كم این اعتماد به نفس به وجود آمد، بویژه زمانی که نوه محترم حضرت امام(ره)، حاج حسن آقا برای بازدید از پشت صحنه آمدند و مرا دیدند، بهت و حیرت و باور را در نگاه ایشان دیدم و احساس کردم که باور کرده‌اند. ناخودآگاه این اعتماد به نفس در من تقویت شد و بعد با صحبت‌هایی که با ایشان داشتیم و تمام روز را راجع به شخصیت حضرت امام(ره) صحبت و راهنمایی کردند و حضورشان موجب شد که تمام آن ترس و نگرانی از درست بودن نقش از بین برود و کار را ادامه دهیم. یکی از کارهایی که ایشان انجام دادند و برای من خیلی جالب و ارزنده و احترام بر‌انگیز بود، با توجه به اینکه بچه‌های صحنه و لباس خیلی با دقت عمامه مرا پیچیده بودند ولی باز خود ایشان ترجیح دادند که ما از عمامه ایشان استفاده کنیم و بدون اینکه چیزی بگویند آن را به سر من گذاشتند و عمامه‌ای که بچه‌ها برای من پیچیده بودند را بر سر خودشان گذاشته و رفتند. من تا آخرین روز کار سعی می‌کردم طوری آن را از سرم بردارم که به ترکیبش دست نخورد و فرمش تا پایان حفظ شود.
از سوی دیگر، بودن آقای ارگانی، مدیریت عروج فیلم و امیدواری‌ای که به ما می‌دادند و همین‌طور حاج آقای انصاریان، از موسسه تنظیم و نشر آثار حضرت امام(ره) و کتاب‌هایی که در اختیارم گذاشتند و.... به هر حال مجموعه این مسائل و حضور این افراد خیلی مؤثر بود و به من کمک کرد که بتوانم از این آزمون با سربلندی و افتخار بیرون بیایم.
پس فکر می‌کنید پس از اکران فیلم، نظر مردم و مسؤولان هم مثبت خواهد بود و نقش را می‌پذیرند؟
قطعاً، وقتی عکس‌العمل‌ها هنگام مواجهه مردم با عکس‌های فیلم که در مطبوعات به چاپ رسیده بود، اینقدر موثر و مثبت بود، در فیلم هم خواهند پذیرفت. من تا به حال ندیده بودم که قبل از اکران فیلمی، اینقدر روی عکس‌های چاپ شده در نشریات عکس‌العمل مثبت نشان دهند ولی روی این کار نشان دادند. وقتی اینقدر مردم باور کردند مطمئن باشید که تمام تصاویر امام(ره) در فیلم را خواهند پذیرفت به اضافه اینکه خود فیلم، فیلم خوبی است. فیلمنامه محکم و منسجمی دارد که خود آقای افخمی نوشته‌اند، ساختار فیلم بسیار قوی است و از یک سبک خاص غیرروایی در سینما تبعیت می‌کند، همچنین حضور هنرمندان خوب در کار، فیلمبرداری بسیار خوبی که در کار هست و... فکر می‌کنم فیلم، فیلم ارزشمندی است.
به همین دلیل باز با آقای افخمی در کارهای بعدیشان همکاری کردید؟
بله، چون کار ایشان را می‌پسندم. آقای افخمی مدیوم سینما و تلویزیون را به خوبی می‌شناسد. در کار ایشان همه چیز سر جای خودش است.
در فیلم ویدئویی «یازده دقیقه و سی‌ثانیه» که با آقای افخمی کارکردید هم نقش حضرت امام(ره) را دارید، آیا آن ادامه «فرزند صبح» است؟
نه، کلا داستان دیگری دارد و تداومی در آن رابطه نیست. قصه‌ای است که بعد از انقلاب اتفاق می‌افتد. درست در مقطعی که دفاع مقدس شروع می‌شود و قرار است حضرت امام (ره) پیامی بدهند و یک گروه فیلمبردار قرار است که از این اتفاق فیلمبرداری کنند.
فکر می‌کنید بازی در نقش امام(ره) چه جایگاهی در کارنامه کاری‌تان پیدا خواهد کرد؟
برای هر بازیگر بازی در نقش یک شخصیت بزرگ معاصر یک اتفاق مهم است. این موقعیت خیلی سخت نصیب آدم می‌شود و هر بازیگری ممکن است آرزوی آن را داشته باشد. فکر می‌کنم باید خیلی خدا را شاکر باشم که این موقعیت را نصیب من کرد و تلاش خودم را هم کردم که کار را خوب انجام دهم.
احتمال این را می‌دهید که در این نقش بزرگ، ماندگار و جاودانه شوید؟
من اصلاً به فکر جاودانگی نیستم. ما باید خیلی خاکی‌تر از این باشیم که به جاودانگی فکر کنیم. به این فکر نبودم. به هر حال باید منتظر شویم و نتیجه اکران فیلم و نظر مردم و منتقدان را ببینیم. الان نمی‌توانم چیزی در موردش بگویم فقط در همین حد که گفتم راجع به فرزند صبح بسنده کنیم تا فیلم اکران شود.
پس با این حساب تا به حال دنبال سوپراستار شدن نبودید؟
هیچ‌وقت. آن چیزی هم که تا به حال پیش آمده پله پله و با سختی بوده. هیچ‌وقت به این فکر نبودم که امشب بخوابم و صبح تبدیل به یک ستاره بشوم. آنچه که اکنون به دست آورده‌ام به سختی برایم حاصل شده و نتیجه 40- 30 سال کار، تلاش، رنج و سختی و حرکت مداوم بوده است.
اتفاقاً این موضوع که اشاره کردید سوالی است که ذهن مرا به خود مشغول کرده است. روند پیشرفت عبدالرضا اکبری در عرصه بازیگری همیشه آرام و روبه‌جلو بوده، بازیگران زیادی با شما یا بعد از شما آمدند، اوج گرفتند و محو شدند. چطور این روند را حفظ کردید؟
نخست اینکه همیشه متمرکز روی کارم هستم و اصلا حاشیه را دوست ندارم. حتی الان که با شما مصاحبه می‌کنم از ته دل راضی نیستم چون هیچ‌وقت به فکر این نبودم که تبدیل به عکس روی جلد یا پشت جلد مجله‌ای یا تبدیل به ستاره شوم. از حاشیه‌ها دوری کردم و روی کارم متمرکز بودم و سعی کردم پخته‌تر کار کنم.
دوری کردن از حاشیه‌ها کمک می‌کند که آدم راه خودش را جلو برود و نقایصش را برطرف کند و دیگر صلابت و سلامتی‌ای که باید در کار هر کسی باشد.
از معیارهایتان برای انتخاب نقش بگویید.
خیلی جاها نتوانستم انتخاب کنم. تلاش زیادی می‌کنم که نقش‌های متفاوت کار و به طور نسبی از میان پیشنهادها انتخاب کنم ولی فکر می‌کنم خیلی وقت‌ها دچار اشتباه می‌شوم و کارهایی را انتخاب می‌کنم که نباید، اما چاره‌ای هم نیست و ناگزیرم.
از چه نظر چاره‌ای نیست، آیا رودربایستی می‌کنید؟
یکی از دلایلش رودربایستی است که بعضی اوقات با دوستان و رفقای قدیمی دارم و هنگامی که دعوت می‌کنند، مجبور می‌شوم بروم و در پروژه‌ای کنارشان بایستم یا جلوی دوربینشان قرار بگیرم.
جاهایی هم قبول یک کار به دلیل مسائل و مشکلات مالی است. یک بازیگر هم مانند دیگر افراد جامعه باید بتواند امرار معاش کرده و زندگی‌اش را اداره کند. ای‌کاش این‌طور نبود و خیلی کارها را نمی‌پذیرفتم.
اما به روند کاری شما که نگاه می‌کنیم، دوره‌هایی پرکار و دوره‌هایی کم‌کار بودید، با توجه به صحبت‌هایتان دلیل آن گزینش نقش‌ها نبوده؟
گاهی اوقات دیگر نمی‌توانم ادامه دهم، یعنی وقتی می‌بینم که کاری نیست که از نظر روحی مرا راضی نگه دارد سبب می‌شود که مدتی بین کارهایم وقفه بیفتد، با اینکه فشارهای مالی و نیازهای اقتصادی خیلی آزارم می‌دهد ولی باز مجبور می‌شوم یکسری از کارها را نپذیرم و همانطور که می‌گویید در یک دوره می‌بینید که کم‌کار شده‌ام، اما در همان دوره هرچه تلاش می‌کنم که مثل بعضی از دوستان گزیده‌کار شوم و انتظار می‌کشم، می‌بینم که انتظار امیدوارکننده‌ای نیست چون می‌دانم که سینما نوع انتخابش جور دیگری است و بیشتر به گیشه توجه دارد بنابراین به سمت هنرپیشه‌هایی می‌رود که پول‌سازتر باشند. از سوی دیگر ما نمی‌توانیم به فیلمنامه‌نویس‌ها فشار بیاوریم تا حتما برای سن و سال ما نقش‌هایی بنویسند که محوریت داشته و قابل توجه باشد. بنابراین، این انتظار، انتظار بیهوده‌ای است و همین مساله موجب می‌شود هر کاری که به در خانه می‌آید را بر حسب نیاز بپذیریم.
پس به همین خاطر همیشه (به‌جز چند مورد انگشت‌شمار) شما را در نقش‌های مثبت می‌بینیم؟
شروع کار من در عرصه بازیگری با این نوع نقش‌ها بود و فکر می‌کنم به همین دلیل برای این نقش‌ها جا افتاده‌ام. در کارهای اخیرم که آمدم سنت‌شکنی کنم و به سمت کارهای منفی بروم، یکی دو تا هم بازی کردم مثل نقشی که در سریال «روزهای اعتراض» به کارگردانی آقای سهیلی‌زاده داشتم یا «پرواز در حباب» به کارگردانی آقای سیروس مقدم یا «زمانی برای پشیمانی»، اینها با اینکه خاکستری بود یا منفی به نظر می‌رسید ولی مردم نپسندیده بودند و وقتی مرا می‌دیدند، می‌گفتند که چرا این کار را کردی، حتی یکبار یکی از منتقدان نوشته بود که عبدالرضا اکبری در نقش منفی هم نگاهی مثبت دارد و من با خودم فکر کردم که نکند نقش منفی‌ام در نیامده است. به هر حال دوست‌دارم که نقش‌های متفاوت کار کنم الان در کار آقای خواجویی هم نقشم یک مقدار خاکستری است.
یکی دو کار با مایه‌هایی از طنز هم داشتید مثل
«مار و پله»، به طنز هم علاقه‌ای دارید؟
بله در «مار و پله» و «تولدی دیگر» رگه‌هایی از طنز در کاراکترها وجود داشت. همیشه کارهای طنز را دوست داشتم. زمانی که تئاتر بازی می‌کردم این فرصت برایم پیش آمد که در نقش‌های کمدی هم بازی کنم ولی در سینما هنوز این اتفاق نیفتاده است. خیلی دوست دارم که در سینما و تلویزیون هم کارهای طنز و کمدی بازی کنم.
شما در طول دوره بازیگریتان با بازیگران زیادی همبازی بودید، می‌توانید نام یکی از آنها را که بیشترین تاثیر را از او گرفتید برایمان بگویید؟
بازیگرانی که با آنها کار کردم و از آنها چیز یاد گرفتم و برایم مهم بوده و هستند یکی استاد جمشید مشایخی است که همیشه کارکردن در مقابلش برایم لذتبخش بوده و یادی هم بکنم از هنرمند خوب خانم فریما فرجامی که از هنرمندانی بود که یکی دو کار با ایشان داشتم و بعد هنرپیشه‌های خوبی مثل فرامرز قریبیان، فاطمه گودرزی و دیگر دوستان.
نقشی بوده که در فیلمی دیده باشید و دوست داشته باشید در آن نقش بازی کنید؟
در فیلم‌های ایرانی نه، این حسرت را نداشتم ولی در فیلم‌های خارجی چرا.
کدام فیلم‌ها؟
نقش رابرت دنیرو در «پدرخوانده-2»، یا نقش‌های سر الک گینس در بسیاری از فیلم‌هایش بویژه لورنس عربستان.
اگر قرار باشد نقشی به انتخاب خودتان برایتان نوشته شود، چه کاراکتری را ترجیح می‌دهید؟
چیزی را انتخاب می‌کنم که اصلا خود من نباشد و کاملا با خودم و این چیزی که مردم می‌شناسند متفاوت باشد .
ارتباطتان با مردم چطور است، با آنها راحتید یا برای اینکه شناخته نشويد در میان مردم که می‌روید عینک دودی می‌زنید؟
بله عینک دودی می‌زنم ولی اگر عینک دودی می‌زنم به‌خاطر آفتاب است و به‌خاطر اینکه چشمم اذیت نشود، نه به‌خاطر مردم، وگرنه هیچ وقت خودم را از مردم مخفی نمی‌کنم. همیشه با مردم ارتباط خوب، تنگاتنگ و نزدیکی داشتم و نظرات خوبی از آنها در رابطه با کارهایم گرفته‌ام و همیشه خیلی به من محبت کرده‌اند و می‌کنند. من کارم را بیشتر مدیون همین مردم هستم. نمي‌خواستم سوپراستار شوم
چه اتفاقی افتاد که شما در نقش امام(ره) بازی کردید؟
قبل از اینکه فاز دوم کار شروع شود و نقش حضرت‌امام(ره) به من پیشنهاد شود، انتخاب شده بودم برای نقش پدر حضرت امام(ره) که در آن زمان انجام نشد. این موضوع تقریبا برمی‌گردد به 6 سال پیش، حتی تست گریم هم زدم و آماده رفتن جلوی دوربین بودم، اما به واسطه حضور آقای افخمی در مجلس، کار به انجام نرسید تا اینکه حدود دو، سه سال گذشته شنیدم که کار را دوباره آقای افخمی به دست گرفته‌اند. این بار که زنگ زدند و برای بازی دعوتم کردند من فکر می‌کردم که همچنان برای همان نقش مرا خواسته‌اند، اما وقتی که رفتم آنجا مرا تست گریم زدند برای نقش خود حضرت امام(ره) که برای خودم هم تازگی داشت و تعجب‌برانگیز بود. فکر نمی‌کردم که اصلاً شباهت‌هایی وجود داشته باشد ولی بعد از سه چهار مرحله گریم این اتفاق صورت گرفت و وقتی خودم را در آیینه دیدم تقریباً مثل همه افرادی که عکس‌ها را دیده‌اند شگفت‌زده شده بودم.
چقدر راجع به امام(ره) و نوع رفتار ایشان تحقیق کردید؟
زماني که کار را شروع کردیم با نگاه دیگر و دقتی مضاعف شروع به تحقیق و بررسی فیلم‌هایی که از حضرت امام(ره) گرفته شده و کتاب‌ها و نوشته‌هایی که در مورد ایشان بود، کردم. از افرادی که امام(ره) را از نزدیک می‌شناختند سوال می‌کردم، دیده‌ها و شنیده‌ها را مورد توجه قرار دادم و بعد هم کمک و راهنمایی خود آقای افخمی برای رسیدن به شیوه درست بازی به من یاری رساند و توانستم از عهده نقش برآیم. به هر حال چون نقش، نقشی معاصر است خیلی بازی کردنش سخت و سنگین است.
وقتی فهمیدید که قرار است نقش خود امام(ره) را بازی کنید نگران نبوديد؟
چرا، روزهای اول این اضطراب به سراغم آمد چون احساس می‌کردم که بار سنگینی به دوشم گذاشته شده و نگاه‌های دیگری متوجه نقش بود که می‌دانستم نقش خیلی حساس است و همین موضوع مسؤوليت مرا سنگین‌تر می‌کرد. واقعاً اضطراب داشتم، به آقای افخمی هم گفتم و او هم به من قوت قلب داد و دعوت به آرامش کرد و گفت: «برو جلوی دوربین، من مطمئنم که می‌توانی از عهده نقش برآیی، تو فقط با دقت خیلی بیشتر باید گام برداری چون این نقش باید در درجه اول خیلی شبیه رفتار، منش و حالت‌های امام(ره) باشد و تو می‌توانی اینها را انجام دهی». این بود که من هم به امید خدا شروع به بازی کردم و با تلاش مضاعف و کمک خود آقای افخمی و با وسواس و دقت این کار انجام شد و امیدوارم نتیجه مثبت و خوب باشد.
اضطراب و نگرانی در بازیتان تاثیر منفی نمی‌گذاشت؟
نه، من همان لحظه اول که می‌خواستم جلوی دوربین بروم نگران بودم، اما كم‌كم این اعتماد به نفس به وجود آمد، بویژه زمانی که نوه محترم حضرت امام(ره)، حاج حسن آقا برای بازدید از پشت صحنه آمدند و مرا دیدند، بهت و حیرت و باور را در نگاه ایشان دیدم و احساس کردم که باور کرده‌اند. ناخودآگاه این اعتماد به نفس در من تقویت شد و بعد با صحبت‌هایی که با ایشان داشتیم و تمام روز را راجع به شخصیت حضرت امام(ره) صحبت و راهنمایی کردند و حضورشان موجب شد که تمام آن ترس و نگرانی از درست بودن نقش از بین برود و کار را ادامه دهیم. یکی از کارهایی که ایشان انجام دادند و برای من خیلی جالب و ارزنده و احترام بر‌انگیز بود، با توجه به اینکه بچه‌های صحنه و لباس خیلی با دقت عمامه مرا پیچیده بودند ولی باز خود ایشان ترجیح دادند که ما از عمامه ایشان استفاده کنیم و بدون اینکه چیزی بگویند آن را به سر من گذاشتند و عمامه‌ای که بچه‌ها برای من پیچیده بودند را بر سر خودشان گذاشته و رفتند. من تا آخرین روز کار سعی می‌کردم طوری آن را از سرم بردارم که به ترکیبش دست نخورد و فرمش تا پایان حفظ شود.
از سوی دیگر، بودن آقای ارگانی، مدیریت عروج فیلم و امیدواری‌ای که به ما می‌دادند و همین‌طور حاج آقای انصاریان، از موسسه تنظیم و نشر آثار حضرت امام(ره) و کتاب‌هایی که در اختیارم گذاشتند و.... به هر حال مجموعه این مسائل و حضور این افراد خیلی مؤثر بود و به من کمک کرد که بتوانم از این آزمون با سربلندی و افتخار بیرون بیایم.
پس فکر می‌کنید پس از اکران فیلم، نظر مردم و مسؤولان هم مثبت خواهد بود و نقش را می‌پذیرند؟
قطعاً، وقتی عکس‌العمل‌ها هنگام مواجهه مردم با عکس‌های فیلم که در مطبوعات به چاپ رسیده بود، اینقدر موثر و مثبت بود، در فیلم هم خواهند پذیرفت. من تا به حال ندیده بودم که قبل از اکران فیلمی، اینقدر روی عکس‌های چاپ شده در نشریات عکس‌العمل مثبت نشان دهند ولی روی این کار نشان دادند. وقتی اینقدر مردم باور کردند مطمئن باشید که تمام تصاویر امام(ره) در فیلم را خواهند پذیرفت به اضافه اینکه خود فیلم، فیلم خوبی است. فیلمنامه محکم و منسجمی دارد که خود آقای افخمی نوشته‌اند، ساختار فیلم بسیار قوی است و از یک سبک خاص غیرروایی در سینما تبعیت می‌کند، همچنین حضور هنرمندان خوب در کار، فیلمبرداری بسیار خوبی که در کار هست و... فکر می‌کنم فیلم، فیلم ارزشمندی است.
به همین دلیل باز با آقای افخمی در کارهای بعدیشان همکاری کردید؟
بله، چون کار ایشان را می‌پسندم. آقای افخمی مدیوم سینما و تلویزیون را به خوبی می‌شناسد. در کار ایشان همه چیز سر جای خودش است.
در فیلم ویدئویی «یازده دقیقه و سی‌ثانیه» که با آقای افخمی کارکردید هم نقش حضرت امام(ره) را دارید، آیا آن ادامه «فرزند صبح» است؟
نه، کلا داستان دیگری دارد و تداومی در آن رابطه نیست. قصه‌ای است که بعد از انقلاب اتفاق می‌افتد. درست در مقطعی که دفاع مقدس شروع می‌شود و قرار است حضرت امام (ره) پیامی بدهند و یک گروه فیلمبردار قرار است که از این اتفاق فیلمبرداری کنند.
فکر می‌کنید بازی در نقش امام(ره) چه جایگاهی در کارنامه کاری‌تان پیدا خواهد کرد؟
برای هر بازیگر بازی در نقش یک شخصیت بزرگ معاصر یک اتفاق مهم است. این موقعیت خیلی سخت نصیب آدم می‌شود و هر بازیگری ممکن است آرزوی آن را داشته باشد. فکر می‌کنم باید خیلی خدا را شاکر باشم که این موقعیت را نصیب من کرد و تلاش خودم را هم کردم که کار را خوب انجام دهم.
احتمال این را می‌دهید که در این نقش بزرگ، ماندگار و جاودانه شوید؟
من اصلاً به فکر جاودانگی نیستم. ما باید خیلی خاکی‌تر از این باشیم که به جاودانگی فکر کنیم. به این فکر نبودم. به هر حال باید منتظر شویم و نتیجه اکران فیلم و نظر مردم و منتقدان را ببینیم. الان نمی‌توانم چیزی در موردش بگویم فقط در همین حد که گفتم راجع به فرزند صبح بسنده کنیم تا فیلم اکران شود.
پس با این حساب تا به حال دنبال سوپراستار شدن نبودید؟
هیچ‌وقت. آن چیزی هم که تا به حال پیش آمده پله پله و با سختی بوده. هیچ‌وقت به این فکر نبودم که امشب بخوابم و صبح تبدیل به یک ستاره بشوم. آنچه که اکنون به دست آورده‌ام به سختی برایم حاصل شده و نتیجه 40- 30 سال کار، تلاش، رنج و سختی و حرکت مداوم بوده است.
اتفاقاً این موضوع که اشاره کردید سوالی است که ذهن مرا به خود مشغول کرده است. روند پیشرفت عبدالرضا اکبری در عرصه بازیگری همیشه آرام و روبه‌جلو بوده، بازیگران زیادی با شما یا بعد از شما آمدند، اوج گرفتند و محو شدند. چطور این روند را حفظ کردید؟
نخست اینکه همیشه متمرکز روی کارم هستم و اصلا حاشیه را دوست ندارم. حتی الان که با شما مصاحبه می‌کنم از ته دل راضی نیستم چون هیچ‌وقت به فکر این نبودم که تبدیل به عکس روی جلد یا پشت جلد مجله‌ای یا تبدیل به ستاره شوم. از حاشیه‌ها دوری کردم و روی کارم متمرکز بودم و سعی کردم پخته‌تر کار کنم.
دوری کردن از حاشیه‌ها کمک می‌کند که آدم راه خودش را جلو برود و نقایصش را برطرف کند و دیگر صلابت و سلامتی‌ای که باید در کار هر کسی باشد.
از معیارهایتان برای انتخاب نقش بگویید.
خیلی جاها نتوانستم انتخاب کنم. تلاش زیادی می‌کنم که نقش‌های متفاوت کار و به طور نسبی از میان پیشنهادها انتخاب کنم ولی فکر می‌کنم خیلی وقت‌ها دچار اشتباه می‌شوم و کارهایی را انتخاب می‌کنم که نباید، اما چاره‌ای هم نیست و ناگزیرم.
از چه نظر چاره‌ای نیست، آیا رودربایستی می‌کنید؟
یکی از دلایلش رودربایستی است که بعضی اوقات با دوستان و رفقای قدیمی دارم و هنگامی که دعوت می‌کنند، مجبور می‌شوم بروم و در پروژه‌ای کنارشان بایستم یا جلوی دوربینشان قرار بگیرم.
جاهایی هم قبول یک کار به دلیل مسائل و مشکلات مالی است. یک بازیگر هم مانند دیگر افراد جامعه باید بتواند امرار معاش کرده و زندگی‌اش را اداره کند. ای‌کاش این‌طور نبود و خیلی کارها را نمی‌پذیرفتم.
اما به روند کاری شما که نگاه می‌کنیم، دوره‌هایی پرکار و دوره‌هایی کم‌کار بودید، با توجه به صحبت‌هایتان دلیل آن گزینش نقش‌ها نبوده؟
گاهی اوقات دیگر نمی‌توانم ادامه دهم، یعنی وقتی می‌بینم که کاری نیست که از نظر روحی مرا راضی نگه دارد سبب می‌شود که مدتی بین کارهایم وقفه بیفتد، با اینکه فشارهای مالی و نیازهای اقتصادی خیلی آزارم می‌دهد ولی باز مجبور می‌شوم یکسری از کارها را نپذیرم و همانطور که می‌گویید در یک دوره می‌بینید که کم‌کار شده‌ام، اما در همان دوره هرچه تلاش می‌کنم که مثل بعضی از دوستان گزیده‌کار شوم و انتظار می‌کشم، می‌بینم که انتظار امیدوارکننده‌ای نیست چون می‌دانم که سینما نوع انتخابش جور دیگری است و بیشتر به گیشه توجه دارد بنابراین به سمت هنرپیشه‌هایی می‌رود که پول‌سازتر باشند. از سوی دیگر ما نمی‌توانیم به فیلمنامه‌نویس‌ها فشار بیاوریم تا حتما برای سن و سال ما نقش‌هایی بنویسند که محوریت داشته و قابل توجه باشد. بنابراین، این انتظار، انتظار بیهوده‌ای است و همین مساله موجب می‌شود هر کاری که به در خانه می‌آید را بر حسب نیاز بپذیریم.
پس به همین خاطر همیشه (به‌جز چند مورد انگشت‌شمار) شما را در نقش‌های مثبت می‌بینیم؟
شروع کار من در عرصه بازیگری با این نوع نقش‌ها بود و فکر می‌کنم به همین دلیل برای این نقش‌ها جا افتاده‌ام. در کارهای اخیرم که آمدم سنت‌شکنی کنم و به سمت کارهای منفی بروم، یکی دو تا هم بازی کردم مثل نقشی که در سریال «روزهای اعتراض» به کارگردانی آقای سهیلی‌زاده داشتم یا «پرواز در حباب» به کارگردانی آقای سیروس مقدم یا «زمانی برای پشیمانی»، اینها با اینکه خاکستری بود یا منفی به نظر می‌رسید ولی مردم نپسندیده بودند و وقتی مرا می‌دیدند، می‌گفتند که چرا این کار را کردی، حتی یکبار یکی از منتقدان نوشته بود که عبدالرضا اکبری در نقش منفی هم نگاهی مثبت دارد و من با خودم فکر کردم که نکند نقش منفی‌ام در نیامده است. به هر حال دوست‌دارم که نقش‌های متفاوت کار کنم الان در کار آقای خواجویی هم نقشم یک مقدار خاکستری است.
یکی دو کار با مایه‌هایی از طنز هم داشتید مثل
«مار و پله»، به طنز هم علاقه‌ای دارید؟
بله در «مار و پله» و «تولدی دیگر» رگه‌هایی از طنز در کاراکترها وجود داشت. همیشه کارهای طنز را دوست داشتم. زمانی که تئاتر بازی می‌کردم این فرصت برایم پیش آمد که در نقش‌های کمدی هم بازی کنم ولی در سینما هنوز این اتفاق نیفتاده است. خیلی دوست دارم که در سینما و تلویزیون هم کارهای طنز و کمدی بازی کنم.
شما در طول دوره بازیگریتان با بازیگران زیادی همبازی بودید، می‌توانید نام یکی از آنها را که بیشترین تاثیر را از او گرفتید برایمان بگویید؟
بازیگرانی که با آنها کار کردم و از آنها چیز یاد گرفتم و برایم مهم بوده و هستند یکی استاد جمشید مشایخی است که همیشه کارکردن در مقابلش برایم لذتبخش بوده و یادی هم بکنم از هنرمند خوب خانم فریما فرجامی که از هنرمندانی بود که یکی دو کار با ایشان داشتم و بعد هنرپیشه‌های خوبی مثل فرامرز قریبیان، فاطمه گودرزی و دیگر دوستان.
نقشی بوده که در فیلمی دیده باشید و دوست داشته باشید در آن نقش بازی کنید؟
در فیلم‌های ایرانی نه، این حسرت را نداشتم ولی در فیلم‌های خارجی چرا.
کدام فیلم‌ها؟
نقش رابرت دنیرو در «پدرخوانده-2»، یا نقش‌های سر الک گینس در بسیاری از فیلم‌هایش بویژه لورنس عربستان.
اگر قرار باشد نقشی به انتخاب خودتان برایتان نوشته شود، چه کاراکتری را ترجیح می‌دهید؟
چیزی را انتخاب می‌کنم که اصلا خود من نباشد و کاملا با خودم و این چیزی که مردم می‌شناسند متفاوت باشد .
ارتباطتان با مردم چطور است، با آنها راحتید یا برای اینکه شناخته نشويد در میان مردم که می‌روید عینک دودی می‌زنید؟
بله عینک دودی می‌زنم ولی اگر عینک دودی می‌زنم به‌خاطر آفتاب است و به‌خاطر اینکه چشمم اذیت نشود، نه به‌خاطر مردم، وگرنه هیچ وقت خودم را از مردم مخفی نمی‌کنم. همیشه با مردم ارتباط خوب، تنگاتنگ و نزدیکی داشتم و نظرات خوبی از آنها در رابطه با کارهایم گرفته‌ام و همیشه خیلی به من محبت کرده‌اند و می‌کنند. من کارم را بیشتر مدیون همین مردم هستم. ارسال نظر
پربیننده