جلال چراغپور: لیگ در آخرین وضع فنی ممکن برگزار شد و مربیانی که شاغل بودند به دلیل نزدیکی زیاد رقابت و تعداد تیم‌های سقوط کننده، نتوانستند با فراغ بال و آسایش کارشان را دنبال کنند، استرس موجود در لیگ بسیار بالا بود ولی دو جنبه داشت. جنبه مثبت استرس موجود در فوتبال ایران باعث شده بود همه مربیان تلاش کنند نیروهای جوان‌تر و آنالیزورهای مدرن‌تر را به خدمت بگیرند و با توجه به اینکه بازی‌های دنیا به سرعت در اختیار همه قرار می‌گیرد و ایده‌های جدیدی به مربیان می‌دهد، این مربی‌ها تلاش می‌کردند آنچه در توانشان بود در خدمت تیم قرار دهند. لیگ برتر فوتبال در فصل دوازدهم ماراتن سقوط نکردن بود و در هر هفته تغییرات جدول به‌گونه‌ای رقم می‌خورد که صحبت از سقوط تیم‌های مطرح به میان می‌آمد. به جز نفت آبادان که از همان هفته‌های اول نتوانست حرکت رو به بالایی داشته باشد، چند تیم صاحبنام بودند که رده‌های 13 و 14 را هم تجربه کردند. همه اینها دست به دست هم داد تا مربیان هر‌چه در توان دارند انجام دهند. مدیران باشگاه‌ها در فصل گذشته بیکار ننشسته‌اند و به محض اینکه تیمشان 2 هفته پیاپی نتیجه نمی‌گرفت، سرمربی را عوض می‌کردند. تغییرات مربی در لیگ ما به حدی رسید که از میانگین و حتی متغیرترین شرایط مربیگری در کشورهای عربی هم بالاتر رفت، دلیل این امر هم ترس از سقوط بود. با این حال تغییر مربیان تاثیر چندانی بر عملکرد تیمها نداشته است. عملا این تغییرات از نظر فنی کمکی به تیمها نکرد. هر چند در برخی تیمها تا حدودی اثر مثبت داشت اما همه می‌دانند که مساله فنی، چیزی نیست که با تغییر مربی در عرض یک هفته بهتر شود. در تیم بزرگی مثل چلسی هم شاهد بودیم که حضور رافائل بنیتس تغییر خاصی در تیم ایجاد نکرد. در ایران در تیمی مثل پرسپولیس، یحیی گل‌محمدی به جای یک مربی صاحبنام پرتغالی آمد و مسلم بود که تغییرات عمده‌ای در کیفیت فنی تیم ایجاد نخواهد شد و این طبیعی است. جنبه دوم استرس موجود در لیگ برتر فوتبال که منفی است به مساله سقوط 5/4 تیم به دسته اول مربوط است. این مساله روی مربیان و حتی تمرین‌های آنها و نحوه ارتباط آنها با بازیکنان در تمرین و نیز روی روحیه بازیکنان تاثیر‌گذار بود و آشکارا کیفیت لیگ را پایین آورده بود. مثلا پیکان بازیکنان فنی خوبی داشت ولی این تیم و تیمی مثل ذوب‌آهن با آن سابقه و عملکرد گذشته نتوانستند فشار لیگ را هضم کنند و در چنگال این فشار گرفتار شدند. اگر بخواهیم مطالب گفته شده را جمع‌بندی کنیم می‌توانیم لیگ را به 2 شاخه اصلی تقسیم کنیم؛ کوشش حداکثری مربیان و فشار حداکثری سقوط. اما در پاسخ به این سوال که چرا لیگ برتر فوتبال چند سال است هیچ پدیده‌ای معرفی نکرده باید گفت تولید پدیده هزینه دارد. باید پرسید که این هزینه را قرار است چه کسی پرداخت کند؟ در وهله نخست مربی پایه ریسک کند و به بازیکن جوانش میدان بدهد تا استعدادش شکوفا شود. در درجه دوم مدیریت باشگاه باید ریسک کند و بهای اعتماد به جوانان را بدهد. یک بازیکن جوان به دست‌کم 10 بازی نیاز دارد تا خود را نشان دهد. لیگ ما به جای اینکه کیفیت‌محور باشد، نتیجه‌‌محور است. به دلیل اینکه امسال 5/4 تیم سقوط می‌کردند هیچ سرمربی و مدیری حاضر نبود بهای استفاده از جوانان را بپردازد، بنابراین روز به روز بازی‌ها تجربه‌محور شد و تیمها بیشتر از بازیکنان مسن‌تر و کم‌ریسک‌تر استفاده کردند. یکی از مسائلی که بارها مطرح شده، تعطیلات لیگ و تاثیرش روی مسابقات است اما به اعتقاد من تعطیلی و مجددا شروع لیگ تاثیر چندانی روی کیفیت لیگ نمی‌گذارد. کیفیت امری است که در درون خود چندین «ریز فاکتور» دارد. تعطیلی لیگ در میزان آمادگی جسمانی و روند بازی کردن تیمها موثر است. همچنین این مساله تاثیری روی مسائل روحی- روانی می‌گذارد. به هر حال هر 2 تیم قهرمان امسال یعنی استقلال و سپاهان توانستند این نوسانات را کنترل کنند. تغییرات مربیان پاشنه‌آشیل لیگ ایران !
جلال چراغپور: لیگ در آخرین وضع فنی ممکن برگزار شد و مربیانی که شاغل بودند به دلیل نزدیکی زیاد رقابت و تعداد تیم‌های سقوط کننده، نتوانستند با فراغ بال و آسایش کارشان را دنبال کنند، استرس موجود در لیگ بسیار بالا بود ولی دو جنبه داشت. جنبه مثبت استرس موجود در فوتبال ایران باعث شده بود همه مربیان تلاش کنند نیروهای جوان‌تر و آنالیزورهای مدرن‌تر را به خدمت بگیرند و با توجه به اینکه بازی‌های دنیا به سرعت در اختیار همه قرار می‌گیرد و ایده‌های جدیدی به مربیان می‌دهد، این مربی‌ها تلاش می‌کردند آنچه در توانشان بود در خدمت تیم قرار دهند. لیگ برتر فوتبال در فصل دوازدهم ماراتن سقوط نکردن بود و در هر هفته تغییرات جدول به‌گونه‌ای رقم می‌خورد که صحبت از سقوط تیم‌های مطرح به میان می‌آمد. به جز نفت آبادان که از همان هفته‌های اول نتوانست حرکت رو به بالایی داشته باشد، چند تیم صاحبنام بودند که رده‌های 13 و 14 را هم تجربه کردند. همه اینها دست به دست هم داد تا مربیان هر‌چه در توان دارند انجام دهند. مدیران باشگاه‌ها در فصل گذشته بیکار ننشسته‌اند و به محض اینکه تیمشان 2 هفته پیاپی نتیجه نمی‌گرفت، سرمربی را عوض می‌کردند. تغییرات مربی در لیگ ما به حدی رسید که از میانگین و حتی متغیرترین شرایط مربیگری در کشورهای عربی هم بالاتر رفت، دلیل این امر هم ترس از سقوط بود. با این حال تغییر مربیان تاثیر چندانی بر عملکرد تیمها نداشته است. عملا این تغییرات از نظر فنی کمکی به تیمها نکرد. هر چند در برخی تیمها تا حدودی اثر مثبت داشت اما همه می‌دانند که مساله فنی، چیزی نیست که با تغییر مربی در عرض یک هفته بهتر شود. در تیم بزرگی مثل چلسی هم شاهد بودیم که حضور رافائل بنیتس تغییر خاصی در تیم ایجاد نکرد. در ایران در تیمی مثل پرسپولیس، یحیی گل‌محمدی به جای یک مربی صاحبنام پرتغالی آمد و مسلم بود که تغییرات عمده‌ای در کیفیت فنی تیم ایجاد نخواهد شد و این طبیعی است. جنبه دوم استرس موجود در لیگ برتر فوتبال که منفی است به مساله سقوط 5/4 تیم به دسته اول مربوط است. این مساله روی مربیان و حتی تمرین‌های آنها و نحوه ارتباط آنها با بازیکنان در تمرین و نیز روی روحیه بازیکنان تاثیر‌گذار بود و آشکارا کیفیت لیگ را پایین آورده بود. مثلا پیکان بازیکنان فنی خوبی داشت ولی این تیم و تیمی مثل ذوب‌آهن با آن سابقه و عملکرد گذشته نتوانستند فشار لیگ را هضم کنند و در چنگال این فشار گرفتار شدند. اگر بخواهیم مطالب گفته شده را جمع‌بندی کنیم می‌توانیم لیگ را به 2 شاخه اصلی تقسیم کنیم؛ کوشش حداکثری مربیان و فشار حداکثری سقوط. اما در پاسخ به این سوال که چرا لیگ برتر فوتبال چند سال است هیچ پدیده‌ای معرفی نکرده باید گفت تولید پدیده هزینه دارد. باید پرسید که این هزینه را قرار است چه کسی پرداخت کند؟ در وهله نخست مربی پایه ریسک کند و به بازیکن جوانش میدان بدهد تا استعدادش شکوفا شود. در درجه دوم مدیریت باشگاه باید ریسک کند و بهای اعتماد به جوانان را بدهد. یک بازیکن جوان به دست‌کم 10 بازی نیاز دارد تا خود را نشان دهد. لیگ ما به جای اینکه کیفیت‌محور باشد، نتیجه‌‌محور است. به دلیل اینکه امسال 5/4 تیم سقوط می‌کردند هیچ سرمربی و مدیری حاضر نبود بهای استفاده از جوانان را بپردازد، بنابراین روز به روز بازی‌ها تجربه‌محور شد و تیمها بیشتر از بازیکنان مسن‌تر و کم‌ریسک‌تر استفاده کردند. یکی از مسائلی که بارها مطرح شده، تعطیلات لیگ و تاثیرش روی مسابقات است اما به اعتقاد من تعطیلی و مجددا شروع لیگ تاثیر چندانی روی کیفیت لیگ نمی‌گذارد. کیفیت امری است که در درون خود چندین «ریز فاکتور» دارد. تعطیلی لیگ در میزان آمادگی جسمانی و روند بازی کردن تیمها موثر است. همچنین این مساله تاثیری روی مسائل روحی- روانی می‌گذارد. به هر حال هر 2 تیم قهرمان امسال یعنی استقلال و سپاهان توانستند این نوسانات را کنترل کنند. ارسال نظر
پربیننده