این فوتبال است و اگر داخل مستطیل سبزرنگش توپ را مستقیما با دست (و نه به‌واسطه دستکش) لمس کنی، یک «خرده جنایت» ورزشکاری مرتکب شده‌ای. حالا اگر خرده جنایتکار خوبی باشی ممکن است مثل بعضی فیلم‌های هالیوودی جلوی چشم داور و کمک‌داور و 22 بازیکن خودی و غیرخودی و هزاران هوادار با چشم غیرمسلح و میلیون‌ها و چه‌بسا میلیاردها نفر دیگر با چشم مسلح کارتی، توپ را با دستان مبارک، آن هم با طیب خاطر و عزم و اراده کامل لمس کنی و عین والیبال با اسپکی، پنجه‌ای یا حتی ساعدی آن را توی گل بیندازی و گلت که مردود نشود هیچ، خودت هم محبوب شوی و آن هم چه محبوبیتی. عوام‌الناس طوری از هوشمندی، نبوغ و مهارتت در گل‌زدن با دست، داد سخن می‌دهند که انگار مثل هوگو سانچس با قیچی برگردان توپ را از وسط زمین به طاق دروازه کوبیده‌ای یا مثل فان‌باستن توپ مماس با زمین را از پشت هجده‌قدم با ضربه سر به سه‌جاف گل انداخته‌ای. این فوتبال است و در این بازی خیلی‌ها باید دوستت داشته باشند تا عاقبت‌بخیر شوی، چه اوستا کریم، چه داور و چه هواداران.
وقتی آنها دوستت نداشته باشند می‌شوی «علی علیزاده» که حتی اگر همه هنر فوتبالت در دست‌هایت خلاصه شود و یک عمر نان دستت را خورده‌باشی دست آخر باز هم رودست می‌خوری و درست وقتی فکر می‌کنی هیچکس متوجه زرنگی‌ات نمی‌شود،توپ را با دست می‌زنی و ناگهان به خودت می‌آیی که به قول هوشنگ نصیرزاده روی پشت‌بام هستی و دستت جلوی صدهزار جفت چشم رو شده است. این فوتبال است و در این فوتبال ارتباط توپ و پا چنان مهم قلمداد شده که حتی هنوز به نوع آمریکایی شبه راگبی‌اش که حضور دست در آن به مراتب بیشتر از پاست، می‌گویند فوتبال و به هر زبانی که وارد شده، اگر زبان‌دانانش زورشان به افکار عمومی رسیده فوت و بال را ترجمه و تجزيه کرده‌اند و اينگونه «بالومپیه» اسپانیولی، کالچوی ایتالیایی و کونامی ژاپنی جاي فوتبال را گرفته‌اند.
این فوتبال است اما در همین فوتبال تا پیش از این اتفاق به همگان مشتبه شده بود که فقط آرژانتینی‌ها مجاز هستند با دست گل بزنند. دست گل آدریانو درد نکند که این تابو را شکست، حتی اگر برخلاف مارادونا و نوچه‌هایش مسی و آگوئرو، مرد برزیلی به‌خاطر گلی که با دست به میلان زد طعم محرومیت را چشیده باشد. خدا می‌داند برزیلی‌ها حتی با اینکه خودشان را ملت فوتبال می‌نامند تا ال‌مادونینای یکشنبه گذشته چقدر به‌خاطر اینکه فوتبالیستی مثل مارادونا یا مسی نداشته‌اند که مهارتش فوق فوتبال (یا همان هندبال و والیبال) باشد، در مقابل همسایگان جنوبی‌شان احساس حقارت می‌کرده‌اند.
تا آدریانو به قیمت محرومیت خود چرخه «دستش‌ده» در فوتبال جهان را شکست و حالا دیگر ملت‌ها به جای آنکه دست روی دست بگذارند و گل‌های دستی آرژانتینی‌ها را تماشا کنند، مجاز هستند تا دست به کار شوند و در موقعیت مقتضی دستی‌دستی کار دست حریف‌شان بدهند. دست گلت درد نکند
این فوتبال است و اگر داخل مستطیل سبزرنگش توپ را مستقیما با دست (و نه به‌واسطه دستکش) لمس کنی، یک «خرده جنایت» ورزشکاری مرتکب شده‌ای. حالا اگر خرده جنایتکار خوبی باشی ممکن است مثل بعضی فیلم‌های هالیوودی جلوی چشم داور و کمک‌داور و 22 بازیکن خودی و غیرخودی و هزاران هوادار با چشم غیرمسلح و میلیون‌ها و چه‌بسا میلیاردها نفر دیگر با چشم مسلح کارتی، توپ را با دستان مبارک، آن هم با طیب خاطر و عزم و اراده کامل لمس کنی و عین والیبال با اسپکی، پنجه‌ای یا حتی ساعدی آن را توی گل بیندازی و گلت که مردود نشود هیچ، خودت هم محبوب شوی و آن هم چه محبوبیتی. عوام‌الناس طوری از هوشمندی، نبوغ و مهارتت در گل‌زدن با دست، داد سخن می‌دهند که انگار مثل هوگو سانچس با قیچی برگردان توپ را از وسط زمین به طاق دروازه کوبیده‌ای یا مثل فان‌باستن توپ مماس با زمین را از پشت هجده‌قدم با ضربه سر به سه‌جاف گل انداخته‌ای. این فوتبال است و در این بازی خیلی‌ها باید دوستت داشته باشند تا عاقبت‌بخیر شوی، چه اوستا کریم، چه داور و چه هواداران.
وقتی آنها دوستت نداشته باشند می‌شوی «علی علیزاده» که حتی اگر همه هنر فوتبالت در دست‌هایت خلاصه شود و یک عمر نان دستت را خورده‌باشی دست آخر باز هم رودست می‌خوری و درست وقتی فکر می‌کنی هیچکس متوجه زرنگی‌ات نمی‌شود،توپ را با دست می‌زنی و ناگهان به خودت می‌آیی که به قول هوشنگ نصیرزاده روی پشت‌بام هستی و دستت جلوی صدهزار جفت چشم رو شده است. این فوتبال است و در این فوتبال ارتباط توپ و پا چنان مهم قلمداد شده که حتی هنوز به نوع آمریکایی شبه راگبی‌اش که حضور دست در آن به مراتب بیشتر از پاست، می‌گویند فوتبال و به هر زبانی که وارد شده، اگر زبان‌دانانش زورشان به افکار عمومی رسیده فوت و بال را ترجمه و تجزيه کرده‌اند و اينگونه «بالومپیه» اسپانیولی، کالچوی ایتالیایی و کونامی ژاپنی جاي فوتبال را گرفته‌اند.
این فوتبال است اما در همین فوتبال تا پیش از این اتفاق به همگان مشتبه شده بود که فقط آرژانتینی‌ها مجاز هستند با دست گل بزنند. دست گل آدریانو درد نکند که این تابو را شکست، حتی اگر برخلاف مارادونا و نوچه‌هایش مسی و آگوئرو، مرد برزیلی به‌خاطر گلی که با دست به میلان زد طعم محرومیت را چشیده باشد. خدا می‌داند برزیلی‌ها حتی با اینکه خودشان را ملت فوتبال می‌نامند تا ال‌مادونینای یکشنبه گذشته چقدر به‌خاطر اینکه فوتبالیستی مثل مارادونا یا مسی نداشته‌اند که مهارتش فوق فوتبال (یا همان هندبال و والیبال) باشد، در مقابل همسایگان جنوبی‌شان احساس حقارت می‌کرده‌اند.
تا آدریانو به قیمت محرومیت خود چرخه «دستش‌ده» در فوتبال جهان را شکست و حالا دیگر ملت‌ها به جای آنکه دست روی دست بگذارند و گل‌های دستی آرژانتینی‌ها را تماشا کنند، مجاز هستند تا دست به کار شوند و در موقعیت مقتضی دستی‌دستی کار دست حریف‌شان بدهند. ارسال نظر
پربیننده