بکام در منچستریونایتد یک گوش کاملا کلاسیک بود که توانایی‌های او در ضربه زدن به توپ خلاصه می‌شد، نه تکنیک بالایی، نه سرعت و نه درگیری‌ای. بکام در منچستریونایتد در حرکات هجومی تیمش در بیرون و کناره منطقه 18قدم حضور داشت و با حضور گیگز که یک گوش مدرن بود (حتی در فوتبال امروز) تیم به 3-3-4 سوییچ می‌کرد.
منچستریونایتد با همین سوییچ كردن به تیمی موفق در اروپا تبدیل شد و از حالت 2 گوش کلاسیک به حالت نفوذ از چپ و ارسال از راست رسید.
فروش بکام همراه شد با رویکرد فرگوسن به
1-3-2-4 و فوتبالی تهاجمی، مستقیم و صرفا نه مالکانه. حضور بکام و حفظ شیرازه اصلی منچستریونایتد در ادامه کار می‌توانست حداقل یکی از 3 قهرمانی 3 فصل بعد در لیگ را برای منچستریونایتد به ارمغان آورد، به واسطه فوتبال مالکانه که یکی از عوامل موثر در قهرمانی‌های لیگ و مسابقاتی ماراتون‌مانند است.
رویکرد فرگوسن به 1-3-2-4، علاقه فرگوسن به موفقیت در مسابقات تورنمنتی را نشان داد که نیاز به هافبک‌های تهاجمی با سرعت بالا که همان وینگر می‌نامیم، داشت و همین امر جا را برای بکام تنگ می‌کرد و حتی حضور او در خط میانی با حضور بازیکنانی مانند اسکولز، روی‌کین، بات و فلچر در فصل بعد با توجه به خاستگاه این پست، امری غیر قابل تصور در فوتبال تهاجمی و مستقیم بود که نیاز به قدرت تکلینگ در کنار بازیسازی داشت.
بکام از منچستریونایتد جدا شد، رونالدو، رونی، ساها و اسمیت به تیم منچستریونایتد اضافه شدند و در ادامه نیز بازیکنانی مانند نانی و ته‌بس. اما پس از فروش بکام، فرگوسن برای اولین بار در تاریخ مربیگری خود از سال 2004 تا سال 2011 حداقل در فینال یک تورنمنت حاضر می‌شد؛ 2004 قهرمانی در حذفی، 2005 نایب‌قهرمانی در حذفی، 2006 قهرمانی در لیگ‌کاپ، 2007 نایب‌قهرمانی در حذفی، 2008 قهرمانی در اروپا، 2008 قهرمانی در جام باشگاه‌های جهان، 2009 قهرمانی در لیگ‌کاپ و نایب قهرمانی در اروپا، 2010 قهرمانی در لیگ‌کاپ، 2011 نایب قهرمانی در اروپا. پس از فروش بکام، فرگوسن توانست 6 قهرمانی تورنمنتی به‌دست آورد و البته 5 قهرمانی در لیگ.
اما تفاوت در نایب قهرمانی‌های لیگ است، جایی که فرگوسن پس از‌ترک بکام 3 بار نایب قهرمان لیگ شد ولی در 4 تورنمنت نایب‌قهرمان شد. در فصلی که گذشت، فرگوسن از بازیکنان کناری خود، کارگرانی برای بازیکنان عمقی خود ساخت، در واقع بازی‌ای مستقیم از عمق در اروپا و بازی‌ای عمدتا تملکانه در لیگ. در لیگ با یک میانگین مالکیت 2/56 درصد چهارمین تیم مالک میدان و توپ لقب گرفت و با 7/85 درصد دقت پاس، بهترین دقت پاس را در بین تیم‌های لیگ داشت که دلیل عمده موفقیت تیم فرگوسن در لیگ بود. البته منچستریونایتد در بازی‌های بزرگ از فرمی اروپایی استفاده می‌کرد، همانند بازی برابر چلسی، سیتی، لیورپول و آرسنال در نیم‌فصل اول که همگی را با برد پشت سر گذاشت و در فاصله 10 هفته به پایان لیگ، اختلافی 12 امتیازی ساخت. با بازی تملکانه برابر تیم‌های میانه و ته‌جدولی و بازی مستقیم برابر تیم‌های بالای جدولی. همین امر را نیز در اروپا می‌بینیم، جایی که منچستریونایتد با درصد مالکیت 8/54 از مجموع 8 بازی خود در اروپا در 2 بازی برابر رئال‌مادرید از فوتبالی مستقیم استفاده کرد و در سایر بازی‌ها غالبا سوار بر بازی بود. ضمنا منچستریونایتد از حیث مالکیت توپ در اروپا مکان چهارم را داراست و با درصد صحیح پاس 7/86، پس از بارسلونا در مکان دوم قرار دارد. در 2 بازی برابر رئال‌مادرید، منچستریونایتد میانگین 38 درصد مالکیت را برای تیمش ثبت کرد و تا آستانه حذف رئال‌مادرید پیش رفت ولی جالب‌تر است بدانید در خاک اسپانیا با 13 شوت زده که 6 شوت آن در چارچوب بود، آماری مفید‌تر از رئال با 28 شوت و 8 شوت در چارچوب داشت. فرگوسن در آخرین فصل خود، بازی مستقیم در عمق را در بازی‌های بزرگ برابر تیم‌های قدرتمند به نمایش گذاشت و برابر تیم‌های ضعیف‌تر فوتبالی مالکانه. در میان 3 تیم رئال‌مادرید، بایرن‌مونیخ و دورتموند که در بازی مستقیم خود از کناره بیشتر حرکت می‌کنند، قدرت بازیسازی مستقیم و از عمق منچستریونایتد می‌توانست یک برگه آس باشد و حداقل یک فینال دیگر را برای فرگوسن به ارمغان آورد؛ جایی که همانطور که گفتیم بازیکنان کناری تیم فرگوسن، کارگرانی بودند که برای بازیکنان
میانی کار می‌کردند.